Close
دیزی سرای محمد
غزاله آشتیانی
نقدها:
گزارش
دیزی سرای محمد

این رستورانو با توجه به کامنت هایی که تو سایت لست سکند ازش خوندم انتخاب کردیم. در شهر لالجین قرار داره و از هرکسی سوال کنید میتونه مسیرشو بهتون نشون بده.

ورودی قدیمی داره و برای رسیدن به رستوران باید چند پله پایین برید. میز و صندلی نداره و روی سکوهای بلند فرش پهن شده. اینجا فقط دیزی بزباش سرو میشه و غذای دیگه ای ندارن.

متاسفانه بعضی رستوران ها مفهموم سنتی بودنو با نامرتب و غیربهداشتی بودن اشتباه گرفتن. فرش های کج و کوله و پشتی های درب و داغون روی سکوها بود. دیزی من غیر از یه تکه دنبه دیگه چیزی از گوشت و متعلقاتش نداشت. ظرف ترشی و ماست انقدر کوچیک بود که بنده مشابهشو تا حالا ندیده بودم و اصلا نمیدونم از کجا ظرف یک بار مصرف به این کوچیکی پیدا کرده بودن. کمی بزرگتر از در بطری آب معدنی. نکته بدترش این بود که انقدر مگس تو رستوران بود که برای هر قاشق خوردن غذا باید دقت میکردیم که دهانمونو دقیقا به اندازه قاشق باز کنیم که همراهش چنتا مگس وارد دهانمون نشه.

نوشابه پارسی کولا بود که خیلی وقت بود ندیده بودیم و خیلی نوستالژیک و خوب بود و دوغ تو یه پارچ پلاستیکی سرو میشد. همراه غذا هم نان لواش و هم سنگک بود.

خود دیزی هم سبزی خاصی داشت که خوش بو بود. مزه ی دیزی بد نبود اما من دیزی های به مراتب بهتری در رستوران آلاک کریمخان و مستر دیزی خورده بودم و اونقدرها طعم به یاد ماندنی نداشت. یه غذای خیلی خیلی معمولی.

قیمت دو تا دیزی و دوغ و نوشابه مجموعا 55 تومن.

در مجموع این رستورانو توصیه نمیکنم و در تجربه های بعدی قطعا انتخاب من نخواهد بود

نوع سفر:
تاریخ سفر: