توصیه شده توسط کاربر

می خوام براتون از یکی از دیدنی های کرمان بگم. یه باغ کوچیک ؛ یه بهشت تو دل کرمان. مقبره مشتاق علی شاه
میرزا محمد تربتی؛ معروف به مشتاق علیشاه؛ از عرفا و شعرای بزرگ. از یادگاراش سیم چهارم ساز سه تار که به اسم مشتاق شناخته میشه. مشتاق بعد اینکه قران را با صدای سه تار خوند؛ سنگسار شد و این باغ زیبا شد خونه ابدی اش. این مقبره به مشتاقیه یا سه گنبدان معروفه.
زمانی که رفتم کرمان؛ انگار یه حسی منو کشوند تا خود مقبره اش. به دوستم گفتم من باید برم توام میای؟ گفت اره. رسیدیم دم مقبره که دیدم تعطیله. غم عالم اومد تو دل . از لابلای نرده ها با حسرت سرک میکشیدم تو باغ که دیدم یه خانومی گفت، سلام تعطیله ساعت ۴ باز میکنیم. گفتم من مسافرم دیگه اون موقع نیستم. یه مکثی کرد . دستش رو کرد تو جیبش و کلید و داد به پسر بچه ۷،۸ ساله اش که داشت بازی می کرد و گفت در و باز کن بیان تو. انگار دنیا رو بهم دادن. الحق پسر بچه محبت داشت ک گفت بیا یه جای باحال نشونت بدم. مارو برد بالای بام. باد خنکی میوزید با خودم حس کردم چه خوش شانس و خوشبختم که تو این ساعت تو خلوتی بیام. سرارسره مقبره انرژی مثبت بود. چشامو بسته بودم و غرق شدم تو یه حال خوب
تو یه اتاق مقبره مرید ها هست. یکیشون که میگن زمان سنگسار مشتاق خودشو سپر میکنه و اول اون فوت میکنه.واسه رفتن به مقبره هم یه مدلیه فضا که اول واسه دیدن قبر ایشون میی. انگار قرار بری اجازه بگیری که برسی خدمت شیخ اش.فاتحه ای می خونم و بر میگردم تو حیاط. یه حس خوب یه ارامشی داشتم مثل خلا. نیم ساعتی نشستم و فقط به صدای باد که می پیچید لای درختا گوش کردم. فاتحه ای خوندم و تشکر کردم که مهمون نوازی خوبی ازم کرد تو کرمان و اجازه داد که برم سر مزارش. موقع خداحافظی یه انعام کوچیک به پسر بچه دادم و بهش گفتم بهترین هدیه رو تو این شهر به من دادی. کار خوبتو فراموش نمیکنم.
تو راه برگشت شعری که تو ورودی یکی از مقبره ها نوشته هی تو ذهنم می پیچه.دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ؛ دنیا همه هیچ و غیر دنیا همه هیچ؛ دنیا همه هیچ و غیر دنیا همه هیچ