Close

ثانیه های طلایی

4.6
از 17 رای
خاطره سفر: کرمان و ثانیه های طلایی رسیدن + تصاویر

نوروز سال گذشته همراه دوستانی که در کلاس راهنمای گردشگری پیدا کرده بودم در یک گروه هشت نفره عازم سیستان و بلوچستان شدیم. دو هفته در این استان بودیم و حسابی گشت و گذار کردیم.
برای برگشت، بلیت قطار کرمان به تهران رو از قبل گرفته بودیم تا دو روز هم کرمان‌گردی کنیم.
دونفرمون چون مرخصی نداشتن قبل از دیدن کرمان از ما خداحافظی کردن و برگشتن تهران و موندیم ما شش نفر.
یه خونه برای یک شب اجاره کردیم و بعد از استراحت دوتا تاکسی گرفتیم و رفتیم شهرگردی. راننده یکی از تاکسی‌ها که مرد بسیار خونسردی بود، گفت فردا بیام دنبالتون بریم راه آهن؟
ما گفتیم خیلیم عالی و شماره گرفتیم و...
ساعت سه بعد از ظهر تایم حرکت قطار بود و قرار بود راننده ساعت دو همراه یکی دیگه از دوستاش با دوتا ماشین بیان و ما رو برسونن. ظهر برگشتیم خونه و وسایلمون رو جمع کردیم و منتظر شدیم که صاحب خونه بیاد و کارت شناسایی ما رو بده که بریم. اما هرچی تماس می‌گرفتیم جواب نمی‌داد، وقتی هم جواب داد گفت مشغول اجاره دادن بقیه خونه‌هاش بوده و اصلا هم براش مهم نبود که ممکنه ما از قطار جا بمونیم.
بالاخره اومد و کارت‌ها رو داد.
عه پس راننده کو؟ چرا دیر کرد؟ از همون رفتار توام با خونسردیش باید می‌فهمیدیم که نباید بهش اعتماد کنیم.
تماس گرفتیم، بعد از پنج شش تماس بالاخره جواب داد و گفت توی  راهه. التماس کردیم که زودتر بیاد، ساعت از دو گذشته بود.
راننده اومد اما تنها. پرسیدیم پس کو ماشین دوم؟

گفت کاری پیش اومده برای دوستم و نتونست بیاد، نگران نباشید هر شش تاتونو با وسایلتون جا میدم توی ماشین.
ده دقیقه هم مشغول جا شدن خودمون که هیچ، چیدن و بستن وسایل با طناب توی صندوق، بودیم. واقعا هنوزم اندر عجبم که چطوری جا شدیم.
بالاخره راه افتادیم. تمام مسیر چشممون به جاده بود که نکنه طناب شل بشه و وسایلمون بیفته که خداروشکر فقط این یکی اتفاق نیفتاد.
نزدیک راه آهن شدیم که راننده گفت یادم رفته بنزین بزنم دعا کنید این پیچ آخر رو رد کنیم که اگه نکنیم چون سرپیچ سرعت کم میشه، ماشین خاموش میشه و دیگه روشن نمیشه.
توی دور برگردون همه داشتیم دعا می‌کردیم که ماشین ایستاد و خاموش شد.
می‌تونستیم ساختمون راه اهن روببینیم، تنها راهمون دویدن بود. با کوله و چمدون و خنده‌های عصبی می‌دویدیم، بالاخره در لحظات آخر رسیدیم.

۲۰۲۰۰۷۳۰_۱۸۴۷۵۶.jpg

 


#دهمین_تولد_لست_سکند 
 نویسنده: سارا بگ پور
 
 

تمامی مطالب عنوان شده  نظر و برداشت شخصی نویسنده است و وب‌ سایت لست سکند مسئولیتی در قبال صحت اطلاعات بر عهده نمی‌گیرد.

اطلاعات بیشتر
نظرات کاربران (14 نظر)

× در حال پاسخ به:

موسن 14 مرداد 1399 ساعت 23:22

آدمای خونسرد با همه باحالیشون ولی این اخلاقشون ک خیلی ریلکسن و هیچی براشون مهم نیس بعضی وقتا بدجور رو نروه و ادم رو عصبی میکنه مخصوصا تو اون شرایط

نسرین 13 مرداد 1399 ساعت 00:02

با خواندن این خاطره حسابی هیجانی شدم یه لحظه احساس کردم خودمم با شما همسفر بودم😅🙈واقعا عالی بود مرسی از این خاطره زیباوهیجان انگیزتون👌👍👏👏👏

مریم 12 مرداد 1399 ساعت 19:46

وای من تو چنین شرایطی اصلا نمی‌تونم بخندم 😆

تلخاتون 12 مرداد 1399 ساعت 18:47

انقدر اون سفر پر ماجرا بود که این خاطره کمرنگ شده بود واسم. الانم هرچی فکر میکنم یادم نمیاد چطوری با اون همه وسیله تو ماشین جا شدیم؟

Mary 12 مرداد 1399 ساعت 18:29

این همه مشقت در یک روز .باز خوبه رسیدید به قطار

Fatemeh 12 مرداد 1399 ساعت 00:22

جالب بود برام تعریف نکرده بودی

محسن شاه ولی بُر 11 مرداد 1399 ساعت 21:16

عالی نوشتی 🌞

Saeid.2212 11 مرداد 1399 ساعت 18:39

خونسردی بعضیا واقعا دیوانه کنندست.
باز خوبه رسیدین وگرنه باید پیاده میشدین هل میدادین.
جالب بود.