من مریم هستم ساکن شیراز
سفر من به همراه سه نفر همسفر ورزیده و انعطافپذیر به کنیا از اوایل خرداد ۱۴۰۵ رنگ و بوی جدی به خود گرفت.
بعد از جستوجوهای فراوان بالاخره بلیط رفتوبرگشت خوشقیمتی با پرواز سلامایر از تهران به نایروبی پیدا کردیم؛ سفری با توقف حدود شانزده ساعته در فرودگاه مسقط و بهایی در حدود ۲۷ میلیون تومان.
در نیمه شهریور هم نوبت کارهای ویزا رسید. وارد سایت ویزا etakenya.go.ke شدیم و مراحل ثبتنام را قدمبهقدم پیش بردیم. نکته جالب این بود که همه کارها حتی با گوشی همراه هم قابل انجام بود .برای گرفتن ویزا نیاز به واچر هتل هست که یک هتل بدون پرداخت را به مدت طول سفر از سایت بوکینگ در شهر نایروبی رزرو کردم و بعد از مراحل اخذ ویزا هتل رزرو شده را کنسل کردم چون ما میخواستیم به شهرهای مختلفی برویم و فقط نیاز به یک واچر سوری برای گرفتن ویزا داشتم . تنها مشکل، نداشتن کارت اعتباری بود که آن را هم با کمک سایتهای پرداخت اینترنتی، که این روزها بهوفور در دسترساند، حل کردیم. هزینه رسمی ویزا ۳۰ دلار بود اما با احتساب کارمزدها در نهایت حدود ۴۰ دلار برایمان تمام شد.
یکی از مهمترین بخشهای آمادهسازی سفر تور کنیا، دارو و واکسن بود. برای قرص مالاریا به دانشگاه علوم پزشکی شیراز مراجعه کردم. خوشبختانه با ارائه مدارک سفر شامل بلیط رفتوبرگشت و پاسپورت، به طور رایگان ۸ عدد قرص دریافت کردم. نحوه مصرف هم مشخص بود: هفتهای یک عدد، از دو هفته قبل از پرواز شروع و تا دو هفته پس از سفر ادامه پیدا میکند.
قدم بعدی واکسن تب زرد بود؛ واکسنی که برای ورود به بسیاری از کشورهای آفریقایی الزامی است. برای این کار راهی تهران شدیم و در مؤسسه پاستور واکسن را دریافت کردیم. هزینه آن ۴۸۰ هزار تومان بود و به همراه اصل پاسپورت و کپی بلیط انجام شد. واکسیناسیون از ساعت ۷ تا ۱۱ صبح در روزهای کاری (شنبه تا چهارشنبه) انجام میشود و بهتر است حداقل ده روز پیش از سفر تزریق شود تا اثر کامل داشته باشد. همان روز کارت زرد بینالمللی واکسن تب زرد صادر میشود.لازم به ذکر است که جهت دریافت واکسن اصل پاسپورت و کپی بلیط رفت و برگشت الزامی است
یک روز مانده به پرواز بیمه مسافرتی هم از طریق سایت به مبلغ حدود ۶۰۰ هزار تومان خریداری کردیم و آخرین مرحله هم خرید ارز مسافرتی که از طریق پیام رسان بله امکان پذیر هست انجام شد و در فرودگاه در گیت خروجی قابل برداشت از دستگاه میباشد
حالا وقت بستن کولهپشتی رسیده بود. چند دست لباس سبک و خنک همراه بردم، در کنار چند تکه لباس گرم تا بتوانم پوشش لایهلایه داشته باشم. چون میدانستم در آخر مرداد، هوای کنیا چندان قابل پیشبینی نیست؛ شبها ممکن بود دما تا ۱۳ درجه پایین بیاید و روزها به حوالی ۲۲ درجه برسد. برای همین باید آمادهی سرمای شب و نسیم خنک صبحگاهی، و همینطور گرمای ملایم ظهر میبودم.
کمی نان و مغزیجات و شیرینی مثل حلوا هم در کوله جا دادم؛ ذخیرهای برای لحظاتی که ممکن بود راه طولانی یا انتظارهای بیپایان گرسنهمان کند. داروهای ضروری و وسایل بهداشتی مثل صابون هم بخشی از وسایل بودند؛ با این تصور که شاید در آفریقا خبری از بهداشت و امکانات نباشد.
در نهایت، همهی وسایل در کولهای با وزن حدود هفت کیلو جا گرفت. اما همانطور که روزها گذشت و سفر جلو رفت، بیشتر و بیشتر به این نتیجه رسیدم که میتوانستم بسیار سبکتر حرکت کنم. تجربهای که یادآوری میکرد: هرچه بار سبکتر، دل آزادتر و سفر دلچسبتر خواهد بود.
مسیر پروازی ما توقفی نسبتاً طولانی در عمان داشت؛ چیزی حدود ۱۹ ساعت. همین توقف بهانهای شد که با خیال راحت از فرودگاه خارج شویم و چرخی در شهر مسقط بزنیم بدلیل اینکه ورود به عمان برای ایرانیان نیازی به ویزا ندارد البته درحال حاضر!
توصیه:با مقداری ریال عمان جهت هزینه تاکسی از درب فرودگاه میتوان گردش به چند مکان مهم در مسقط انجام شود
مسقط شهری آرام و منظم بود؛ خیابانها تمیز، ساختمانها سفیدرنگ و در پسزمینه همیشه کوههای خشک و خشن که در کنار دریای فیروزهای عمان جلوهای خاص به شهر میدادند.سری به بازار المطرح زدیم
آخر شب به فرودگاه برگشتیم به وسیله دستگاههای سلف چک این کارت پرواز گرفتیم و وارد سالن ترانزیت شدیم و شب را در سالن خوابیدیم .
نایروبی
روز بعد با یک پرواز ۵ ساعته حوالی ساعت ۲ بعدازظهر به فرودگاه نایروبی رسیدیم مراحل کنترل پاسپورت خیلی راحت انجام شد؛ تنها مدارکی که برای تور نایروبی خواستند بلیط برگشت، ویزا (یا ETA) و رزرو هتل بود. بدون هیچ سؤال و جواب اضافهای وارد شدیم.
داخل فرودگاه ۳۰۰ دلار چنج کردیم، اما بعد فهمیدیم نرخ صرافیهای داخل شهر بهتر است. کنار همان صرافی باجهای بود که سیمکارت Safaricom میفروخت. ما سیمکارت خریدیم و همانجا ۳۰۰ دلار نقد را به باجه دادیم تا به کیف پول سیمکارت منتقل کنند. از آن به بعد تمام خریدها، کرایهها، ورودیها و حتی هزینههای اقامتمان را با M-Pesa پرداخت میکردیم و عملاً به پول نقد نیازی نداشتیم.
این روش خیلی راحتتر بود، چون:
۱. اگر پول نقد میدادیم، معمولاً باقیمانده را پس نمیدادند.
۲. ورودی بسیاری از مکانهای تفریحی فقط با کارت یا M-Pesa پرداخت میشد و پول نقد قبول نمیکردند.
۳. تاکسیهای اینترنتی هم فقط زمانی راننده را برایتان پیدا میکردند که هزینه از قبل پرداخت شده باشد.
۴. کار کردن با امپسا راحت و آسان هست.
فرودگاه نایروبی در نگاه اول شبیه یک سوله بزرگ است و نسبت به ترمینالهای ایران امکانات کمتری دارد. بعد از معطلی برای چنج پول و خرید سیمکارت، هوا کمکم رو به تاریکی میرفت و ما تازه باید به سمت محل اقامت میرفتیم.
وقتی کرایهها را بررسی کردیم دیدیم هزینهی تاکسی تا مرکز شهر حدود ۲۰۰۰ شیلینگ میشود. از آنجایی که قصد نداشتیم زیاد در نایروبی بمانیم، تصمیم گرفتیم جایی نزدیک فرودگاه پیدا کنیم. دوباره در بوکینگ جستوجو کردم و یک آپارتمان بسیار تمیز در فاصلهی ۵ کیلومتری پیدا شد.بنام Gloria house حدود ۱۷ دلار برای هرشب و ۴ نفر
با استفاده از اپلیکیشنی شبیه تاکسی اینترنتی خودمان (Bolt) ماشین گرفتیم. در این سیستم باید اول کرایه با ام پسا پرداخت شود و بعد راننده برایتان پیدا میشود. هزینهی مسیر از فرودگاه تا آن آپارتمان حدود ۶۰۰ شیلینگ شد.
وقتی از محوطهی فرودگاه خارج شدیم، اولین تصویری که توجهمان را جلب کرد این بود که فرودگاه در حاشیهی شهر قرار دارد. در کنار جاده، تعداد زیادی آدم در پیادهروهای خاکی مشغول راه رفتن بودند. از راننده پرسیدیم، گفت اکثرشان بعد از پایان ساعت کاری پیاده به خانه برمیگردند، چون حتی توانایی پرداخت کرایهی وسایل نقلیه عمومی را هم ندارند. این صحنه، نخستین نشانههای فقر در شهر بود؛ و البته با توجه به تعداد زیادشان به نظر میرسید موضوع فقط فقر نباشد، بلکه امکانات حملونقل عمومی هم محدود است.
در مسیر، کنار همان پیادهروهای خاکی، دکههای غذافروشی خیابانی، دستفروشان میوه و انواع خوراکیها دیده میشد. شلوغی عابران پیاده و جنبوجوش خیابان، حالوهوای خاصی داشت. کمی بعد وارد محلهای شدیم که کاملاً متفاوت بود؛ خانهها همگی ویلایی، لوکس و بسیار زیبا ساخته شده بودند.
با استفاده از لوکیشنی که صاحبخانه برایمان فرستاده بود، بهراحتی به محل اقامت رسیدیم. برخلاف انتظار، خانهای که تحویل گرفتیم بسیار تمیز و مجهز بود؛ مبلمان، تلویزیون، آشپزخانهی کامل با وسایل پختوپز و هر چیزی که نیاز داشتیم در دسترس بود. صاحبخانهی مهربان هم با روی خوش، برایمان روغن، تخممرغ، شیر، چای، نسکافه آماده کرده بود تا برای شام و صبحانهی فردا دغدغهای نداشته باشیم. اتاقها با ملافههای تمیز و استاندارد هتلی آماده بودند، همهی تختها پشهبند داشتند، چند سرویس بهداشتی مجزا و حتی آبسردکن در اختیارمان بود. فضای خانه آنقدر دلنشین بود که حس کردیم بهترین انتخاب ممکن را داشتیم.
آن شب حسابی استراحت کردیم تا برای فردای پرماجرا آماده باشیم. صبح بیدار شدیم و صبحانه را آماده کردیم. یک کولهپشتی کوچک برداشتیم که داخلش کمی مغز و آجیل و بطری آب گذاشته بودیم. از کوچه به سمت خیابان اصلی راه افتادیم. همانجا یک «ماتاتو» (ونهای محلی) دیدیم که ایستاد. از وسط کوچه دواندوان با دست اشاره کردیم تا نگه دارد. سوار شدیم و به سمت مرکز شهر رفتیم. آنقدر شلوغ بود که جای نفس کشیدن نبود!
در خیابان «موی پیاده شدیم. کرایه را برای هر نفر ۱۵۰ شیلینگ پرداخت کردیم، اما بعدها فهمیدیم که قیمت واقعی فقط ۵۰ شیلینگ بوده و چون ما «موزونگو» (سفیدپوست یا خارجی) به حساب میآمدیم، بیشتر حساب کرده بودند.
با گرفتن اوبر خودمان را به مرکز زرافهها (Giraffe Centre) که از جاهای دیدنی کنیا هست، رساندیم. بلیت ورودی برای هر نفر ۱۵۰۰ شیلینگ بود. قبل از ورود باید دستهایمان را میشستیم. در این مرکز از زرافههای نادر و در حال انقراض نژاد «روتچیلد» نگهداری میشود. بر روی پلی چوبی میایستادیم و از نزدیک با زرافهها روبهرو میشدیم، فیس تو فیس با زرافه ! غذای مخصوص زرافهها داخل کاسههای کوچک بود و میشد تا حدودی بدون هزینه شارژ کرد. حس زبان زبر و سفت زرافه روی کف دست واقعاً تجربهای خاص و بامزه بود.
راستی ساختمان هتلی که در آن با زرافه ها صبحانه میخورند و از این پارک میشه دید البته از راه دور!
در محوطه مرکز، فروشگاهی پر از محصولات و سوغاتیهایی با طرح زرافه وجود داشت. در اتاقی هم استخوانها و اناتومی زرافه ها توضیحاتی درباره انواع زرافهها و پراکندگی آنها در آفریقا به نمایش گذاشته شده بود. برای بازدید کامل از این مجموعه حدود دو ساعت زمان نیاز است و جالب اینکه گروههای زیادی از دانشآموزان هم برای تفریح به این مکان میآمدند.
نکته: پرداخت ورودی فقط با امپسا (M-Pesa) یا کارت بانکی ممکن بود و پول نقد قبول نمیکردند.
بعد از بازدید، پیاده به راه افتادیم. مسیر برگشت بسیار زیبا و جنگلی بود و در دو طرف راه دکههای کوچک سوغاتی و زیورآلات محلی دیده میشد. در نیمه راه یک تاکسی گرفتیم و به سمت مرکز خریدی hub center در همان نزدیکی رفتیم. به فروشگاه کارفور سر زدیم و مایحتاج صبحانه و ناهار فردا را خریدیم. سپس با تاکسی به محل اقامت برگشتیم.
نکته: برای دوستانی که اقتصادی سفر میکنند از مراکز خرید هیچ چیز قابل توجهی جهت خرید نمیتوان پیدا کرد فقط جهت دیدن
عصر دوباره قدمزنان در خیابانهای اطراف خانه گشت زدیم. در یکی از آرایشگاههای محله ای یا به عبارتی مغازههای بافت مو توقف کردیم؛ خانمی در حال بافت موهای آفریقایی برای مشتریاش بود و با لبخند از ما استقبال کرد و ما هم هر کدام یک رشته مو گرفتیم ومشغول بافت زدن و کمک کردن شدیم و گپ زدیم. فضای صمیمی و جالبی بود.
در مغازههای محلی اطراف، همه نوع مایحتاج از جمله گوشت، تخممرغ، برنج و میوه پیدا میشد؛ توجه : آن هم با قیمتی تقریباً خیلی کمتر از فروشگاه کارفور. تجربهی خوبی از زندگی روزمره محلیها بود. شب به خانه برگشتیم و ناهار فردا را آماده کردیم.
به سمت نایواشا
صبح زود از خواب بیدار شدیم. هوای نایروبی هنوز خنک و دلپذیر بود . بعد از خوردن صبحانه و جمعکردن کولهها، تصمیم گرفتیم راهی نایواشا شویم. در ابتدا قصد داشتیم با اتوبوسهای بینشهری که از خیابان نزدیک مرکز خرید The Mall حرکت میکردند، برویم. کرایهی هر نفر حدود ۴۰۰ شیلینگ بود. اما وقتی هزینهی جابهجایی کولهها و دو مسیر اوبر درونشهری را حساب کردیم، دیدیم اختلاف زیادی با تاکسی مستقیم ندارد. بنابراین تصمیم گرفتیم با یک اوبر به مبلغ ۴۰۰۰ شیلینگ بهطور مستقیم تا اقامتگاهمان در نزدیکی دریاچه نایواشا (Lake Naivasha) برویم.
از شهر که بیرون زدیم، منظرهها کمکم تغییر کردند. خیابانهای شلوغ نایروبی جای خود را به جادهای داد که از میان مناطق صنعتی و کارخانهها میگذشت. کمی بعد وارد مسیر پرپیچوخم و زیبای بزرگراه Nakuru–Nairobi شدیم؛ جادهای که از لبهی درهی بزرگ آفریقا، یعنی Great Rift Valley، عبور میکند.
در مسیر، راننده در نقطهای به نام View Point توقف کرد. اینجا یکی از زیباترین چشماندازهای کنیا است؛ درهای عمیق و سبز که تا افق امتداد دارد و در روزهای صاف میتوان کوههای آتشفشانی خاموش را در دوردست دید. نسیم خنک میوزید و فروشندگان محلی گردنبندها و مجسمههای دستساز ماسایی میفروختند. پس از استراحت کوتاهی، دوباره به راه افتادیم. هرچه جلوتر میرفتیم، طبیعت سبزتر و روستاها پراکندهتر میشدند. در مسیر، گلههای گاو و بز در چراگاهها دیده میشدند و زنان ماسایی با لباسهای رنگارنگ در کنار جاده در حال فروش میوه و ذرت بو داده بودند.
بعد از حدود سه ساعت رانندگی و طی مسافت تقریبی ۱۹۰ کیلومتر، به شهر آرام و دوستداشتنی نایواشا رسیدیم. هوای آنجا گرمتر و مرطوبتر بود، و بوی گیاهان آبزی از دور حس میشد. اقامتگاهمان درست کنار جاده و در فاصلهی حدود یک کیلومتری از دریاچه قرار داشت. پس از تحویل اتاق و استراحت کوتاهی، آماده شدیم تا عصر به تماشای اسبهای آبی، زرافهها و پرندگان زیبای نایواشا برویم.
به اقامتگاه رسیدیم و اتاقها را تحویل گرفتیم بعد از کمی استراحت، خیلی سریع آماده شدیم. کولهها را سبک کردیم و پیاده به سمت دریاچه نایواشا راه افتادیم. مسیر از میان پرچینهایی میگذشت که میوههای زردرنگ و ترشوشیرین شبیه زردآلو داشتند؛ بعدها فهمیدیم اسمشان گوآوا آفریقایی است، میوهای محلی که طعم خاص و تازهای دارد.
در طول راه، از کنار مزارع و باغها گذشتیم. هرچه به دریاچه نزدیکتر میشدیم، رِیزورتها و اقامتگاههای لوکس یکییکی پدیدار میشدند. ساختمانهایی با محوطههای سرسبز، استخرهای رو به آب، و تابلوهای براق پنجستاره که بیشترشان مخصوص تورهای خارجی بودند. از کنارشان گذشتیم تا به تابلوی Public Beach رسیدیم و مسیر را تا ساحل عمومی ادامه دادیم.
در ساحل، فضای پرجنبوجوشی برقرار بود. قایقرانها ب هرکدام قیمتی پیشنهاد میدادند. کمی چانه زدیم و بالاخره توانستیم یک قایق اختصاصی هشتنفره را برای چهار نفرمان، به مبلغ ۲۰۰۰ شیلینگ برای یک ساعت گردش در دریاچه اجاره کنیم. قایقران موتور را روشن کرد و آرام وارد آب شدیم.هوای نیمه ابری نسیم خنک دریاچه صورتمان را نوازش میداد در طول مسیر، اسبهای آبی را دیدیم ، پرندگان متنوعی از جمله عقاب ماهیخوار آفریقایی، پلیکانها و فلامینگوها در اطراف دریاچه پرواز میکردند.


قایق کمی نزدیک جزیرهی Crescent Island شد جزیرهای دایرهایشکل که در واقع بخش مرتفعی از دهانهی آتشفشان قدیمی دریاچه است. راهنما توضیح داد که این جزیره یکی از معدود مکانهایی در کنیا است که میتوان آزادانه در میان زرافهها، گورخرها، ایمپالاها و گوسفندهای کوهی قدم زد، بدون اینکه حصاری وجود داشته باشد. ورودی جزیره حدود ۴۰ دلار بود و آن روز تصمیم گرفتیم وارد نشویم، اما بعدها که فیلمهایش را دیدیم، آرزو کردیم کاش رفته بودیم؛ چشمانداز طلایی غروب بر فراز دریاچه واقعاً تماشایی بود.
قایقسواریمان حدود یک ساعت طول کشید، اما حس کردیم زمان خیلی سریع گذشت. هنگام بازگشت، خورشید در حال غروب بود و انعکاس نارنجی آن روی سطح آرام نایواشا، تصویری بود که تا مدتها در ذهنمان ماند.
وقتی از قایق پیاده شدیم، ناگهان با گروه بزرگی از دانشآموزان کنیایی روبهرو شدیم که برای اردوی مدرسه به دریاچه آمده بودند. بچهها پر از شور و خنده بودند و با دیدن ما شروع کردند به سلام دادن و عکس گرفتن. انرژی مثبتشان بینظیر بود — بعضیها با کنجکاوی از کشورمان میپرسیدند، بعضی هم با ذوق فراوان ژست میگرفتند تا سلفی بگیرند. آن چند دقیقه پر از صمیمیت و خنده، یکی از گرمترین لحظات سفرمان شد.

در راه بازگشت به سمت جاده، دکههای کوچک ماهیفروشی کنار مسیر توجهمان را جلب کردند. در بشقابهای فلزی، ماهیهای تازهی دریاچه نایواشا روی هم چیده شده بودند؛ بوی روغن داغ و دود زغال در هوا پیچیده بود. فروشندهها با لبخند نزدیک میشدند و هرکدام قیمتی پیشنهاد میدادند اولی گفت هر ماهی ۵۰۰ شیلینگ، اما هنوز چند قدم نرفته بودیم که دختری جوان و پرانرژی ما را صدا زد و گفت میتواند همان ماهی را فقط ۱۰۰ شیلینگ بدهد!
کنجکاو شدیم و دنبالش رفتیم. ما را از میان کوچهپسکوچههای باریک به دکهای در انتهای مسیر برد جایی تاریک، دودآلود و بهظاهر نهچندان تمیز، اما با دیگی بزرگ پر از روغن جوشان. بوی روغن سوخته فضا را پر کرده بود، اما وقتی اولین تکه از ماهی سرخشده را امتحان کردیم، تمام تردیدها از بین رفت.
ماهیها، که تازه از دریاچه گرفته شده بودند، بدون هیچ ادویهای فقط در روغن داغ سرخ میشدند، اما طعمشان فوقالعاده بود: گوشت نرم، پوست ترد و مزهای دلچسب که با هیچ غذای رستورانی قابل مقایسه نبود. در سکوت و با لذت مشغول خوردن شدیم.
در حالی که آفتاب غروب کرده و هوای نایواشا رو به خنکی میرفت، پیاده به سمت اقامتگاه برگشتیم تا برای ماجراجویی روز بعد — پارک ملی هلز گیت (Hell’s Gate National Park) — آماده شویم.
صبح زود از خواب بیدار شدیم. هوا خنک و ابری بود و مقصد امروزمان، پارک ملی هلز گیت، حدود ۱۴ کیلومتر با هتل فاصله داشت. تصمیم گرفتیم با وسیله نقلیه عمومی برویم تا کمهزینهتر باشد. پیاده تا ایستگاه رفتیم و منتظر ماندیم تا اولین ون برسد؛ همان ونهایی که در اصل ۱۲ صندلی دارند اما بهراحتی ۲۰ نفر را در خود جا میدهند! چون سقف ون کوتاه بود، همه به حالت دولا و چپیده نشسته بودیم. بعد از حدود بیست دقیقه، کنار جاده پیاده شدیم. کرایه نفری ۱۰۰ شیلینگ شد.
از ایستگاه کرایه دوچرخه کنار جاده عبور کردیم به امید اینکه درب ورودی پارک بتوانیم دوچرخه کرایه کنیم. جاده خاکی و حدود یک کیلومتر بود. در مسیر، مزارع بزرگ گل و گلخانههایی دیدیم . آسمان کاملاً ابری بود و هوای خنک، به درب ورودی پارک رسیدیم. ورودی برای هر نفر حدود ۲۰ دلار بود و جالب اینکه پول نقد قبول نمیکردند؛ همه پرداختها از طریق سیستم «M-Pesa» انجام میشد که واقعاً در کنیا کاربردی است. هزینههای جانبی مثل کرایه دوچرخه و ورودی مخصوص دوچرخه هم جداگانه حساب میشد.
در همان ابتدا متوجه شدیم که باید دوچرخه را از کنار جاده گرفته بودیم، نه از داخل پارک. فروشنده بلیط با لطف خودش تماس گرفت تا از همان ایستگاه برایمان چهار دوچرخه بیاورند. اگر خواستید به هلز گیت بروید، حتماً دوچرخه را از همان ابتدای جاده بگیرید؛ چون هم انتخابتان بیشتر است و هم مسیر رفت سادهتر خواهد بود. وقتی دوچرخهها رسیدند، راه افتادیم. جاده خاکی و پر از دستانداز بود و چون مدتها دوچرخهسواری نکرده بودیم، کمی سخت میگذشت. از ورودی تا بخش معروف "دروازه جهنم" حدود ۷ کیلومتر فاصله بود، اما تصمیم گرفتیم تا انتها برویم. بهتدریج مناظر اطراف تغییر کرد؛ صخرهها بلندتر شدند و دیوارههای سنگی با خطوط فرسایشخورده مثل نقاشیهایی از دل زمین جلوه میکردند.
در مسیر گلههایی از غزالها، گورخرها و گاومیش دیدیم که آزادانه در دشتهای سبز پرسه میزدند. سکوت فضا فقط با صدای باد و گاهی زنگ دوچرخه شکسته میشد. کمی بعد، برجهای سنگی معروف Fischer’s Tower از دور پیدا شدند صخرههایی عمودی و باشکوه
هر چه جلوتر میرفتیم، منظرهها نفسگیرتر میشدند؛ دیوارههای بلند، بخارهایی که از زمین بیرون میآمدند . همین ویژگیها بودند که باعث شدهاند نام این مکان را «دروازه جهنم» بگذارند. مسیر تا تنگهٔ اصلی (Hell’s Gate Gorge) با شیب ملایمی ادامه داشت و در جاهایی باید دوچرخه را دست میگرفتیم.
در طول مسیر، چند گروه از گردشگران را دیدیم که پیاده یا با ماشینهای سافاری آمده بودند. بعضیها روی برجهای سنگی در حال صخرهنوردی بودند. اینجا یکی از معدود پارکهای ملی کنیاست که اجازه میدهد بازدیدکنندگان آزادانه با دوچرخه یا پیاده وارد شوند و در دل طبیعت کنار حیوانات حرکت کنند.
تا به انتهای مسیر برسیم، پاهایمان حسابی خسته شده بود اما هیجان و مناظر زیبا همه خستگی را از بین میبرد. تجربهای بود پر از چالش بالاخره بعد از چند کیلومتر دوچرخهسواری در مسیر خاکی و نفسگیر، هیجان واقعی ما از جایی شروع شد که در چند متریمان، یک گورخر آرام در حال چریدن بود. صدای کندن و جویدن علفها در سکوت فضا میپیچید و وقتی سرش را بالا گرفت و با چشمان درشت و سیاهش نگاهمان کرد، انگار تمام خستگی مسیر از بین رفت.

چند دقیقه بعد، گلهای از بوفالوها با شکوهی خاموش از کنار جاده عبور کردند و پشت سرشان گروهی از غزالها با جهشهای سبک و هماهنگ در میان علفها ناپدید شدند. در همان حوالی، شترمرغی عظیم با پرهای سیاه و سفیدش با گامهای بلند از ما فاصله گرفت و زرافهای کنجکاو از پشت درختی سرک کشید. در میان درختچهها، چند میمون بازیگوش از شاخهای به شاخه دیگر میپریدند و صدای جیغشان با باد درهم میرفت. حتی چند خوکچهٔ هندی کوچک هم در گوشهای مشغول جستوخیز بودند.
صحنهای بود پر از زندگی، آزادی و هماهنگی — گویی همهٔ حیوانات در این دشت وسیع با ما همسفر بودند. پس از حدود یک ساعت رکابزدن دیگر، به انتهای مسیر دوچرخهسواری رسیدیم. دوچرخهها را کنار صخرهای گذاشتیم و به سمت منطقهای رفتیم که از دور بخار از میان سنگها بالا میرفت همان جایی که زمین، نفس گرمش را از شکافها بیرون میفرستد.
در ابتدای ورودی، مردی محلی جلویمان را گرفت و گفت ورود بدون راهنما مجاز نیست. هزینهی راهنما ۹۰۰ شیلینگ بود و چارهای جز پذیرفتن نداشتیم. راهنمای ما، مردی خوشبرخورد و آشنا به مسیر بود که در دستش چوبی بلند داشت و با لهجهی محلی انگلیسی صحبت میکرد. با او وارد مسیر شدیم مسیر باریکی که پیچدرپیچ از میان صخرهها پایین میرفت. در هر قدم، بخار گرم از شکافها بیرون میزد .دیوارهها بلند و لایهلایه بودند، با رنگهایی از خاک زرد، قرمز و قهوهای که با رطوبت درخشش خاصی پیدا کرده بودند.
صدای چکیدن آب از بالای صخرهها میآمد. به تدریج، به جایی رسیدیم که آب داغ از دل کوه بیرون میجوشید و در امتداد سنگها سرازیر میشد. وقتی دست در آب زدیم، گرمای آن تا استخوان حس میشد
چند قدم جلوتر، دره گشودهتر شد. منظرهای پیش چشممان باز شد که نفس را در سینه حبس میکرد: دیوارههایی عظیم، تراشخورده از زمان، و نوری که از میان شکافها مثل رشتههایی طلایی پایین میتابید. در همین مکان بود که صحنههایی از فیلم معروف «شیرشاه» (The Lion King) الهام گرفته شد جایی که طبیعت، قدرت و عظمت خود را در سکوت نشان میدهد.
وقتی از دره بیرون آمدیم، مسیرمان به بازار کوچکی از صنایع دستی محلی رسید. غرفههای چوبی ساده ولی پر از رنگ و زندگی بودند؛ کندهکاریهای زرافه و فیل، گردنبندهای مهرهای، نقابهای چوبی، و حتی نقاشیهایی از مناظر همین پارک. زنان محلی با لباسهای رنگارنگشان لبخند میزدند و دعوت میکردند تا کارهایشان را ببینیم. بوی چوب سوخته در هوا به مشام میرسید. روزمان در هلز گیت پر از خاک، باد، لبخند، هیجان و کشف بود سفری که به قلب زمین رفتیم و از گرمای نفسش عبور کردیم.
دوباره به سمت دوچرخهها رفتیم و و مسیر برگشت را آغاز کردیم؛ مسیری که این بار برخلاف صبح، سربالایی بود و پا زدن در آن سختتر. هر بار که ماشین یا ون از کنارمان رد میشد، موجی از گرد و خاک روی صورتمان مینشست. دهانمان پر از خاک شده بود و تشنگی به اوج رسیده بود. تمام ذخیرهی آبمان تمام شده بود و در مسیر هم هیچ مغازه یا منبع آبی وجود نداشت.
هوا رو به خنکی و تاریکی میرفت و حیوانات دوباره در اطراف جاده ظاهر میشدند؛ انگار با غروب، حیات در پارک دوباره جان میگرفت. از دور چند زرافه در حال عبور از میان درختان دیده میشدند، گروهی غزال نزدیک جاده ایستاده بودند و گورخری در نور کم عصر، مثل سایهای سیاهوسفید در میان دشت حرکت میکرد. منظرهها حتی از صبح هم تماشاییتر بودند
ترکیبی از سکوت، رنگهای غروب و حضور آرام حیوانات آزاد.انگار در یک صفحه هزاربعدی به تماشای فیلم حیات وحش نشسته بودیم با آخرین توان پا زدیم تا به درب خروج پارک رسیدیم. خسته، گرسنه و خاکی، اما پر از حس رضایت از تجربهای که کمنظیر بود. دوچرخهها را در همان نقطهی ابتدایی تحویل دادیم. جالب بود که هیچ مدرک یا رسیدی برای تحویل دوچرخه نمیخواستند. یکی از همسفرانمان آنقدر خسته بود که مسیر برگشت تا درب ورودی را با یکی از ماشینها برگشت و مبلغی پرداخت کرد
ما هم پس از کمی خرید از دکههای کنار جاده، سوار یکی از ونها شدیم و در سکوت، در حالی که آسمان کمکم تاریک میشد، به سمت محل اقامتمان برگشتیم و کوله ها را بستیم چون فردا میخواستیم به نایروبی برگردیم. صبح زود از خواب بیدار شدیم، کولهها را بستیم و صبحانهای ساده و خوشمزه آماده کردیم؛ آووکادو تازه، نان، حلوا و کمی مغزیجات. وقتی از اتاق بیرون آمدم، خانمی را در حیاط اقامتگاه دیدم. چهره به چهره شدیم و بیاختیار گفتم: «هلو!»
او لبخند زد و با لهجهای شیرین جواب داد: «سلام! شما ایرانی هستید؟»
هر دو خندیدیم. اسمش مهرانه بود؛ دختری از شمال ایران که تنها به کنیا سفر کرده بود. با شوق از تجربههایش گفت، از اینکه بیشتر اقامتهایش را از طریق کوچسرفینگ پیدا میکرد و در طول یک ماه تقریباً تمام کنیا را گشته بود. با خنده گفت حتی شبی را در یکی از محلههای فقیرنشین نایروبی همان حلبیآبادها در خانهای ساده گذرانده و هیچ خطری احساس نکرده؛ فقط به رسم کمک، مبلغی به صاحبخانه داده بود.
بعد از گپ کوتاهی، اوبر گرفتیم و به مرکز شهر نایواشا رفتیم. از آنجا بلیط ون به نایروبی خریدیم، به قیمت ۳۵۰ شیلینگ برای هر نفر. حدود ساعت دو بعدازظهر بود که به ترمینال شلوغ نایروبی رسیدیم. ازدحام جمعیت، دستفروشها، بوی غذاهای خیابانی و مغازههای پر از لباسهای دستدوم، حال و هوای خاصی داشت. بازار شلوغ و پرانرژی شهر تماشایی بود.
برای سفر بعدی، بلیط اتوبوس مومباسا را خریدیم؛ قیمتی حدود ۲۰۰۰ شیلینگ برای هر نفر. تا شب، وقت زیادی داشتیم، پس تصمیم گرفتیم اطراف ترمینال را بگردیم. نهار را در یکی از همان رستورانهای سادهی کنار خیابان خوردیم؛ با اینکه ظاهرش تمیز نبود، اما طعم غذا بینظیر بود! بعد از نهار متوجه شدیم که ماسایی مارکت که بازار هفتگی هست و هر روز در قسمتی از نایروبی برپا میشود در همان حوالی هست پیاده به راه افتادیم ، ماسایی مارکت بازاری پر از صنایعدستی رنگارنگ، ماسکهای چوبی، گردنبندهای دستساز و پارچههای سنتی. تماشای آن همه طرح و رنگ ما را حسابی به وجد آورد.اما فعلا باید کوله ها را سبک نگه میداشتیم پس خرید نکردیم
مومباسا و ساحل دیانی
غروب، خرید مختصری برای شام کردیم و به ترمینال برگشتیم. سوار اتوبوس شدیم و سفر طولانی و پر از دستانداز به سمت مومباسا آغاز شد. جاده پر از چالهچوله بود و تکانهای اتوبوس تا صبح خواب از چشممان گرفت حدود ساعت شش صبح، در میان هوایی مرطوب و گرم، به مومباسا رسیدیم. هنگام پیاده شدن باران شدیدی میبارید. زیر باران، اوبر گرفتیم و به سمت اسکله رفتیم تا با فری (لندی گراف) از مرکز شهر به سمت ساحل دیانی برویم.
اوبر ما را جلوی ورودی فری لیکونی (Likoni Ferry Terminal) پیاده کرد. هنوز پایمان را روی زمین نگذاشته بودیم که با سیلی از جمعیت روبهرو شدیم؛ انبوه مردمی که از فری قبلی، همان لَندی گراف معروف، پیاده میشدند و در ازدحام، به سمت شهر میآمدند. فضای اطراف پر از هیاهو بود؛ صدای بوق ماشینها، فریاد فروشندهها، بوی ماهی تازه و دریا در هوا پیچیده بود. ما هم با کولههای سنگین، در صف بلند و فشردهای که به سمت ورودی فری میرفت، ایستادیم. بالاخره موفق شدیم سوار شویم.این ferry ها رایگان هستند و نیاز به تهیه بلیط ندارند. فری بهآرامی از اسکله جدا شد و به سوی آنسوی آبراه حرکت کرد؛ جایی که جادهی جنوب و ساحل دیانی انتظارمان را میکشید.
شهر مومباسا در پشت سرمان آرام آرام دور میشد؛ شهری بندری و کهن، دومین شهر بزرگ کنیا و قلب تپندهی سواحل اقیانوس هند. مومباسا شهری است که تاریخ و فرهنگ در آن در هم تنیدهاند از دژ قدیمی پرتغالیها (Fort Jesus) گرفته تا بازارهای شلوغ، خیابانهای پرهیاهوی قدیم و محلههایی که بوی ادویه و دریا از هر گوشهشان بلند است. مردمانش ترکیبیاند از آفریقایی، عرب، هندی.
پس از حدود ۱۵ دقیقه از مومباسا با فری به آنسوی آبراهه رسیدیم؛ دوباره سیل جمعیتی که پیاده میشدند و سیلی که سوار میشدند، صحنهای شلوغ، زنده و هیجانانگیز ساخته بود. به سمت ونها رفتیم تا راهی ساحل زیبای دیانی شویم. ونها حدود نیم ساعت ما را تا ابتدای جادهی دیانی بردند و از آنجا با یک توکتوک، مسیری نهچندان طولانی را طی کردیم.
جایی را از بوکینگ رزرو کرده بودیم، اما هرچه به صاحبخانه پیام دادم و زنگ زدم، جوابی نیامد. ناچار با توکتوک به آدرسی که در سایت بود رفتیم. هوا گرم و شرجی بود و تفاوت دما با نایروبی و نایواشا کاملاً حس میشد. از میان ویلاها و هتلهای ساحلی عبور میکردیم و هر دری که فکر میکردیم محل اقامتمان است را زدیم، اما کسی در را باز نکرد.
از هتلها و خانههای اطراف قیمت گرفتیم؛ هزینهی یک شب بالای ۱۰۰ دلار بود و کمکم ناامیدی داشت سراغمان میآمد. خوشبختانه درست در همان لحظات، تلفن بالاخره جواب داده شد. گفت محل اقامت تغییر کرده و لوکیشن جدید میفرستم؛ جایی حدود دو کیلومتر دورتر. دوباره راه افتادیم و بالاخره اقامتگاهی شبی ۲۰ دلاری پیدا کردیم؛ ویلایی سرسبز با یک سوییت بزرگ یکخوابه، آشپزخانهی کامل و دکوراسیونی پر از صنایع دستی، چوبکاریها و نقاشیهای آفریقایی. بیاغراق، زیباترین محل اقامت کل سفرمان بود.
بعد از کمی استراحت به کارفور رفتیم و برای ناهار و شام خرید کردیم. هوا آنقدر گرم و شرجی بود که راه رفتن زیر آفتاب طاقتفرسا میشد. در مسیر با دو جوان همصحبت شدیم و همان گفتوگوی کوتاه باعث شد گرمای هوا را کمتر حس کنیم. عصر و غروب به سمت ساحل دیانی رفتیم؛ ساحلی با شنهای سفید، درختان نارگیل و فروشندههایی که در طول مسیر نارگیل تازه میفروختند. شب هم سری به کافه هازدیم، اما اصلا رونقی نداشتند . خسته و کوفته، شب اول دیانی به پایان رسید.
روز دوم با صدای میمونهایی که روی دیوار ویلا مشغول جستوخیز بودند بیدار شدیم. بعد از جمعوجور کردن مختصر، به سمت دریا راه افتادیم. در مسیر، چادرها و کارگاههای صنایع دستی توجهمان را جلب کرد؛ از نقاشیهای رنگارنگ گرفته تا صنایع چوبی و پارچههای محلی. قدمزدن و تماشا خودش لذت بود و حالوهوای خوبی به ما میداد.
در یکی از کارگاهها فضایی بسیار کوچک، تاریک و شبیه دخمه—از پیرمردی که معلوم بود با زحمت روزگار میگذراند، مقداری خرید کردیم و دوباره راه افتادیم سمت دریا. هرچه به ساحل نزدیکتر میشدیم، دستفروشها یکییکی به ما نزدیک میشدند؛ با اصرار و خواهش برای خرید. توضیح میدادیم که باید کولهی سفرمان سبک بماند، اما هر بار قیمتها پایینتر میآمد و کلافگیمان بیشتر میشد. بالاخره به دریا رسیدیم؛ ساحلی که پر از توتیا بود و میگفتند ماهیهای خطرناکی دارد. یکی از محلیها دنبالمان آمد و مدام تذکر میداد حواسمان باشد؛ در نهایت هم مبلغی به او دادیم و مسیرمان را ادامه دادیم.
از سمت ساحل وارد یکی از ریزورتها شدیم تا محیط داخلش را ببینیم؛ فضایی بسیار زیبا، مرتب و آرام که تفاوتش با بیرون کاملاً حس میشد. بعد با توکتوک برگشتیم. عصر و شب به دنبال یک رستوران خوب برای غذای دریایی گشتیم، شام را خوردیم و به اقامتگاه برگشتیم. کولهها را جمع کردیم؛ فردا صبح باید دوباره راهی شهر مومباسا میشدیم.
مومباسا
صبح خیلی زود بیدار شدیم. هنوز هوا کاملاً روشن شده بود آخرین نگاه را به حیاط سرسبز انداختیم. حس عجیبی داشت؛ انگار جایی را ترک میکردیم که خیلی زود به آن عادت کرده بودیم. توکتوک را خبر کردیم و به سمت جاده اصلی راه افتادیم. مغازهها تازه داشتند باز میشدند و بعضی از دستفروشها بساطشان را آماده میکردند. نسیم خنکی از سمت دریا میآمد که با گرمای شرجی هوا قاطی شده بود و حس خاصی داشت.
به جایی رسیدیم که ونها مسافر سوار میکردند. کمی منتظر ماندیم تا ون پر شود و بعد به سمت مومباسا حرکت کردیم. مسیر برگشت انگار کوتاهتر به نظر میرسید. از پنجره بیرون را نگاه میکردیم؛ روستاها، درختان نخل، بچههایی که کنار جاده بازی میکردند و زندگیای که آرام و بیتکلف جریان داشت.
به اسکله فری که رسیدیم، دوباره همان شلوغی معروف انتظارمان را میکشید. جمعیت عظیمی که هرکدام عجله داشتند زودتر سوار شوند یا زودتر پیاده شوند. صدای بوق ماشینها، صدای دستفروشها و همهمه مردم، فضای خاصی ساخته بود. وقتی سوار فری شدیم، نسیم دریا صورتمان را خنک کرد
بعد از رسیدن به آنطرف آبراهه، دوباره وارد شلوغی و گرمای مومباسا شدیم. شهر زنده، پر سر و صدا و پر از حرکت بود. توک توک گرفتیم و به سمت محل اقامت یا مرکز شهر حرکت کردیم. خیابانها پر از مغازه، بازارهای کوچک، بوی غذاهای محلی و رفتوآمد بیوقفه مردم بود.
طبق لوکیشنی که داشتیم با اوبر توک توک گرفتیم ، جلوی یک مدرسه پیاده شدیم. به صاحبخانه زنگ زدیم و منتظر ماندیم. در این فاصله، کنجکاویمان گل کرد و وارد مدرسه شدیم. از مدیر مدرسه اجازه گرفتیم نگاهی به فضای کلاسها بیندازیم؛ با خوشرویی پذیرفت. دبستانی شلوغ بود با دانشآموزانی از مذاهب مختلف، مسلمان و غیرمسلمان، که با دیدن ما ذوقزده شدند. بچهها دورمان جمع شدند، لبخند میزدند و عکس میگرفتند. آن چند دقیقه، یکی از صمیمیترین برخوردهای سفرمان بود؛ بیواسطه، ساده و پر از انرژی.
صاحبخانه رسید، اما خانهای که نشان داد اصلاً مورد قبولمان نبود. بعد از کمی صحبت، خوشبختانه یک واحد آپارتمانی تمیز و با هزینهی بهتر، در همان حوالی پیدا کرد و ما به آنجا منتقل شدیم. بعد از استقرار و کمی استراحت، عصر راهی داخل شهر و بازار مومباسا شدیم.
مومباسا شهری است پرهیاهو، گرم، مرطوب و زنده. خیابانها شلوغاند، مغازهها رنگارنگ، و بوی غذاهای محلی همهجا پیچیده. آدمها در رفتوآمدند و زندگی با سرعت خاص خودش جریان دارد. تضادش با آرامش دیانی کاملاً حس میشد، اما همین تضاد بود که شهر را جذاب میکرد.
روز بعد دوباره به دل شهر زدیم؛ اینبار مقصد، شهر قدیم مومباسا و قلعهی تاریخی مسیحیها بود. کوچههای باریک، درهای چوبی قدیمی و دیوارهایی که تاریخ را روی خودشان حمل میکردند، فضا را کاملاً متفاوت کرده بود. بعد از گشتوگذار، به یک رستوران کنار دریا رسیدیم و ماهی تازه و غذای بریانی خوردیم؛ یکی از خوشطعمترین وعدههای سفر.
بعد با توکتوک راهی آکامبا شدیم؛ مرکزی برای مجسمهسازی و کارهای چوبی. فضای آنجا بسیار زیبا و الهامبخش بود؛ هنرمندانی که با دستهایشان جان به چوب میدادند.برای علاقه مندان به هنر چوب و مجسمه تراشی شدیدا پیشنهاد میشه.اما قیمتها در فروشگاه بالا بود و نتیجه اینکه انجا خرید نکردیم .دوباره با ون به شهر برگشتیم، کمی خرید کردیم و کمکم آمادهی مرحلهی بعد سفر شدیم.
برای فردا قرار بود با قطار راهی نایروبی شویم. بلیت را اینترنتی از سایت گرفته بودیم و پرداخت هم با امپسا انجام شده بود. شب، کولهها را بستیم و مسیر رفتن به ایستگاه قطار را مرور کردیم؛ کوچهپسکوچههایی که قرار بود ما را از مومباسای شلوغ به سفری ریلی و تجربهای تازه برسانند…
دوباره نایروبی
صبح با اوبر راهی ایستگاه قطار مومباسا شدیم؛ ایستگاهی مدرن که بیشتر شبیه فرودگاه است تا قطار. جلوی ورودی مجبور شدیم از ماشین پیاده شویم، چمدانها از دستگاه ایکسری رد شد و بازرسی بدنی انجام دادند. بعد دوباره سوار شدیم و نزدیک سالن اصلی پیاده شدیم.داخل سالن، سقف بلند و تابلوی دیجیتال حرکت قطارها حس نظم و رسمیت میداد. یکی از همسفران مشغول فیلم گرفتن بود که گارد امنیتی جلو آمد، گفت فیلمبرداری ممنوع است و گوشی را گرفت.
در نهایت با گرفتن ۵۰۰ شلینگ بهعنوان «جریمه» ماجرا تمام شد؛ تجربهای کوتاه اما نهچندان خوشایند.بلیطها را پرینت گرفتیم و وارد قطار شدیم. ما کلاس اکونومی بودیم؛ اما واقعاً فراتر از انتظار. قطار مربوط به سرویس Madaraka Express از مجموعه Kenya Railways است.داخل واگن: صندلیهای تمیز و راحت، چیدمان شبیه هواپیما، کولر خنک، پنجرههای بزرگ و فضای مرتب. مسافران ترکیبی از خانوادههای کنیایی و دانش اموزان دبستانی که برای اردو به شهر نایروبی میرفتند ،بودند.
حرکت قطار نرم و بیصدا بود.کمکم شهر محو شد و دشتهای وسیع کنیا با خاک سرخ و آسمان بیانتها شروع شد. ناگهان هیجان اصلی سفر آغاز شد.اول چند زرافه بلندبالا را دیدیم که آرام و با وقار میان بوتهها قدم میزدند. کمی بعد گلهای گورخر با خطوط سیاه و سفیدشان کنار مسیر ایستاده بودند. اما صحنهای که نفس را بند میآورد، گلهای از فیلها بود که پشت سر هم در حال حرکت بودند؛ بزرگ، سنگین و باشکوه، انگار رژهای آرام ، کرگدنی تنها با بدنی عظیم و خاکآلود دیده میشد که بیاعتنا به عبور قطار مشغول چرا بود. دیدن این حیوانات از پشت پنجره قطار، بدون ورود به سافاری رسمی، تجربهای ناب و غیرمنتظره بود؛ انگار آفریقا خودش را بیواسطه نشانمان میداد.
در قطار با پسر جوانی بنام لیپانا اشنا شدیم وقتیبهش گفتیم میخواهیم به سافاری نایروبی برویم گفت من اهل قبیله هستم و فستیوال داریم میتونم شما را به جشن ببرم و سافاری گیم درایو سامبورو هم براتون ردیف کنم .ما هم قبول کردیم.
حدود پنج ساعت بعد به ایستگاه بزرگ و مدرن نایروبی رسیدیم..
دوباره نایروبی
اقامت جدیدمان را در محله Ngara Road گرفتیم؛ یک آپارتمان دوخوابه بسیار تمیز و مرتب،بنام Maya'tawana شبی حدود ۲۰ دلار. خانه در نزدیکی موزه ملی نایروبی بود، اما فضای اطرافش کاملاً محلی و شلوغ؛ درست در دل بازار میوه و سبزی. از صبح تا شب صدای دستفروشها، بوق موتوربایکها و رفتوآمد مردم جریان داشت. زندگی واقعی نایروبی آنجا نفس میکشید.
عصر، لیپانا آمد و با یک راننده هماهنگ کرد تا برای سافاری به پارک ملی سامبورو برویم؛ منطقهای در شمال کنیا که محل زندگی قبیله سامبورو است. خوششانس بودیم چون همان روزها جشن قبیلهای هم برگزار میشد. فردا صبح حدود ساعت ۷ با ماشین سافاری حرکت کردیم. مسیر طولانی اما دیدنی بود و حوالی ظهر رسیدیم. هوا گرم و خشک بود؛ گرمایی که با باد داغ دشت ترکیب میشد. با کمک راهنما وارد پارک شدیم. ورودی برای هر نفر حدود ۲۰۰ دلار بود و پارک نسبتاً خلوت به نظر میرسید.
بهترین برنامهریزی این است که داخل هتلهای پارک شبمانی کنید تا صبح خیلی زود، زمان طلایی فعالیت و شکار حیوانات، در دل طبیعت باشید. ما مستقیم به سمت محل دیدهشدن شیرها رفتیم.
در مسیر، صحنههای ناب حیاتوحش یکی پس از دیگری ظاهر میشد: فیلهایی که آرام و باوقار در کنار رودخانه حرکت میکردند.
گلههای ویلدبیست که دستهجمعی در دشت میدویدند.

زرافههایی که گردنهای بلندشان بالاتر از درختان آکاسیا دیده میشد. پرندگان رنگارنگ، گرازهای وحشی که ناگهانی از میان بوتهها عبور میکردند، و حتی تمساحهایی که بیحرکت کنار آب در کمین بودند. در این پارک چیتا و کرگدن ندارد
بعدازظهر به سمت بازدید از قبیله رفتیم. فضای جشن برپا بود؛ روی استیج موسیقی زنده اجرا میشد و مردان و زنان با لباسهای سنتی و پارچههای رنگی درخشان، دستهدسته در حال پایکوبی بودند. گردنبندهای مهرهای، دستبندهای فلزی و پارچههای قرمز و نارنجی در آفتاب میدرخشید. صدای طبل و آواز در فضا میپیچید و کودکان با خنده در اطراف میدویدند. فضایی زنده، پرانرژی و متفاوت از هر جشن شهری.



عصر به سمت نایروبی برگشتیم. ناهار را خودمان همراه برده بودیم و در طول مسیر خوردیم. در پایان، برای قدردانی مقداری پول به لیپانا دادیم.
البته واقعیت این است که اجرای تور توسط آژانسهای حرفهای امن تر و منظمتر و با توضیحات کاملتر انجام میشود. در کنیا تقریباً هرکسی که به سمت توریست تور آفریقا میآید، بهنوعی به دنبال درآمد است و این بخشی از واقعیت سفر در آفریقاست. با این حال، با تمام فراز و نشیبها، تجربه سافاری در سامبورو برایمان هیجانانگیز و خاطرهساز بود؛ دیدن حیاتوحش در زیستگاه طبیعیشان و لمس فرهنگ محلی، بخشی از همان آفریقایی بود که برای دیدنش آمده بودیم.
روز بعد رو به سمت موزه نایروبی رفتیم که نزدیک به محل اقامتمان بود. اگر اهل تاریخ باشید براتون میتونه جالب باشه .در طول مسیر هم معبد بودایی هندوها بود به سمت معبد بودا رفتیم که آیین بودا در حال اجرا بود و جالب بود.
در مسیر از محلی ها سوال گرفتیم و متوجه شدیم ماسایی مارکت خیلی به ما نزدیک هست پس پیاده به سمت ماسایی مارکت رفتیم و در چند روز گذشته صنایع دستی که از شهرهای دیگه خریده بودیم تازه متوجه شدیم چه اشتباهی کردیم و در زوزهای قبل با چه قیمتهای گزافی صنایع دستی خریداری کردیم اما بی فایده بود بنابراین دوباره خرید کردیم و چه اجناس متنوعی و چه قیمتهایی که با کمی چانه زنی به نصف مبلغ خریدیم
بالاخره روز آخر و برگشت به وطن فرا رسید .پروازمون باید خودمان چکاین آنلاین انجام میدادیم اما سهل انگاری کردیم و به سمت فرودگاه رفتیم. چکاین آنلاین هم هزینه حدود بیست دلار برای ما دربر داشت که متاسفانه پول دلار هم قبول نمیکردند و مجبور شدیم توی صرافی فرودگاه با مقداری ضرر دوباره پول رو به شیلینگ چنج کنیم و تحویل بدیم این موضوع هم خیلی مهمه. تقریبا ازچهار ساعت قبل از پرواز چکین باز شده بود و ما دیگه نمیتونستیم چکین آنلاین انجام بدیم
بالاخره این سفر، با تمام ندانمکاریها، تجربهها و اتفاقاتش به پایان رسید.
من همیشه سفرهای بدون لیدر و تور را به یک هزارتو تشبیه میکنم؛ هزارتویی پر از درهای بسته که کلید هر کدام را باید خودمان پیدا کنیم و بگشاییم. و شاید شیرینترین بخش سفر، همان لحظهای باشد که کلید را پیدا میکنیم و دری تازه به رویمان باز میشود.
این دومین سفرنامهی من در این سایت است. اولین سفرنامهام مربوط به سفر بدون تور به هند بود با عنوان «سفر کولهگردی و تنها به هند».
مخاطب عزیز، اگر در این نوشته کموکاستی یا غلط املایی دیدید، به بزرگواری خودتان ببخشید.
در پایان، باور دارم سفر رفتن و هزینه کردن برای سفر، به هر شکل و شیوهای، ارزشمند و قابل ستایش است؛ چرا که هر سفر، تجربهای تازه و خاطرهای ماندگار برای ما به همراه دارد.
چند نکته برای داشتن یک سفر اقتصادی
کولهپشتی سبک: وسایل ضروری را در یک کولهپشتی سبک جمع کنید تا جابهجایی راحتتر باشد. در صورت امکان، بلیت پرواز بدون بار هم انتخاب اقتصادیتری است.
اقامت با آشپزخانه: انتخاب آپارتمان یا اقامتگاهی که آشپزخانه داشته باشد، امکان تهیه بعضی وعدههای غذایی را فراهم میکند و هزینه خوردوخوراک را کاهش میدهد.
پروازهای توقفدار: اگر محدودیت زمانی ندارید، پروازهای دارای یک توقف معمولاً قیمت مناسبتری نسبت به پروازهای مستقیم دارند.
همسفر شدن ۳ تا۴ نفر: سفر سه تا چهار نفره میتواند اقتصادیتر باشد؛ بهخصوص برای تاکسی و ترانسفر که هزینه بین افراد تقسیم میشود.بیشتر مواقع هزینه ۴ نفر با تاکسی ارزانتر میشود تا اینکه ۴نفر با وسیله نقلیه عمومی جابجا شویم
تنقلات سبک: مقدار کمی مغزیجات، خشکبار یا خوراکیهای انرژیزا برای گردشهای روزانه همراه داشته باشید تا مجبور نباشید برای هر میانوعده هزینه کنید.
پیادهروی: برای مسیرهای نزدیک، مثلاً یک تا دو کیلومتر، بهجای تاکسی کمی پیادهروی کنید؛ هم هزینه رفتوآمد کمتر میشود و هم فرصت بیشتری برای دیدن فضای شهر خواهید داشت.
