داستان از اونجایی شروع شد که من و همسرم به فکر برنامه ریزی برای یک سفر تور خارجی افتادیم.چند تا مقصد تو ذهنم بود.استانبول و دبی خیلی تکراری بود و دنبال یک مقصد جذاب تر بودم با هزینه مناسب.
ذهنم رفت سمت روسیه و تونس و ....تعدادی سفرنامه های روسیه و تونس رو خوندم ولی واقعا جذبم نکرد و به نظرم ارزش این هزینه رو نداشت.تو اینستا که میچرخیدم یک سری ویدیو از ساحل های رویایی و زیبا میدیدم که تو کامنت ها متوجه شدم تایلند هست ولی از اونجایی که همیشه ذهنیت منفی و ...برای سفر خانوادگی داشتم کمی مردد بودم تا اینکه شروع به خوندم سفرنامه های تایلند کردم و متوجه شدم ذهنیتم زیادی منفی بوده و اصلا اونطوری که فکر میکردم نیست.همزمان ویدیو هایی که از تایلند میدیدم تو کامنت ها متوجه شدم چقدر افراد از سفرشون راضی بودن و دوست دارن دوباره به تایلند برگردند.
با همسرم صحبت کردم و اون هم خیلی استقبال کرد پس تور تایلند شد گزینه نهایی.البته ویتنام و مالزی هم بود ولی چون در اون زمان یعنی آبان 1404 پرواز مستقیم از ایران نبود و هزینشون به نسبت بیشتر بود از گزینه هام حذف شد. پس شروع شد.حالا باید تمرکزم رو میذاشتم رو تایلند تا بهترین سفر رو از همه لحاظ داشته باشم و شروع کردم به خوندن سفرنامه ها و کلی نکته هایی که میتونست مفید باشه رو تو ذهنم نگه میداشتم.
از اونجایی که ایرانی ها معمولا به سه تا شهر معروف یعنی پوکت پاتایا و بانکوک سفر میکنن و پرواز مستقیم هم فقط به همین سه شهر وجود داشت با توجه به علاقم به ساحل های زیبا و خاص بانکوک حذف شد و بین پاتایا و پوکت چون کاپل بودیم پوکت رو انتخاب کردم.شروع کردم به خوندم سفرنامه ها و تقریبا متوجه شدم سبک سفر اکثر افراد دقیقا شبیه به هم هست.و از مکان های خاص و یکسانی بازدید میکنن و ...
یک نکته هم از خیلی ازسفرنامه ها متوجه شدم که خیلی از آژانس ها پس از رزرو تور و انتخاب یک هتل خاص زنگ میزنن که اون هتل پر شده و یا جا نمیده یا اون اتاق خاص رو نمیتونید بگیرید و باید یا هتل دیگه ای رزرو کنید با پول بیشتری بدید و ... و معمولا به ایرانی ها اتاق ضعیف تر یا خارج از محوطه اصلی هتل داده شده بود که دوست نداشتم اصلا این اتفاق برام بیفته.
حتی تو چند تا سفرنامه خوندم هتل معروفی رزرو شده و طرف که رفته دیده کنار ساختمون هتل یک ساختمون معمولی هست که تعدادی اتاق خارج از محوطه اصلی هتل وجود داره و اون به مسافر ایرانی داده شده و کلی تو ذوق طرف خورده بود.معمولا این جور اتاق ها هم برای افرادیست که میخوان فردی رو از خارج از هتل با خودشون به اتاق ببرن و حواستون به این نکات باشه.
از اونجایی که قیمت ها دائما در حال افزایش بود و نگران پر شدن بلیت ها بودم سعی کردم تورم رو رزرو کنم تا خیالم راحت بشه.با بررسی قیمت ها در پلتفرم های مختلف یک سایت قیمت خیلی خوبی داده بود که با زنگ زدن به یک آژانس که در گوگل جزو سرچ های اولیه بود با مسول تور که صحبت کردم جوری صحبت کرد که واقعا بهش اعتماد کردم حتی چند بار تاکید کردم این جوری نباشه من هتل رو انتخاب کنم بعدا بگید پر شده و ایشون با قاطعیت گفت خیالت راحت و ...حتی قیمتش هم از آژانس های معروف کمی بهتر بود.یکی از آژانس های خیلی معروف کامنت ها رو که خوندم پر بود از کامنت هایی که اول با قیمت های خوب رزرو کرده بودن و بعدا به همون دلایلی که گفتم قیمت رو تغییر داده بودن به دلیل پر شدن اتاق های عادی یا تعویض هتل.
با این آژانس کمتر شناخته شده مبلغ رو بستم هتل the nature با پرواز مستقیم ماهان و مبلغ هر نفر 115 میلیون.یه قرارداد محکمم نوشتم که قید کردم فقط هتل the nature و قیمت قطعی و ...
تقریبا 40 روز قبل سفر بود.متاسفانه چند روز بعد این خانم زنگ زد که هتل the nature جا نمیده و اول به ما تایید داده و کلی عذرخواهی و معذرت و ... و دو سه تا هتل دیگه پیشنهاد داد.یکیشون رو با خانومم بررسی کردم که خیلی خوشمون اومد و اونم هتلcentara villa بود که هتل چهار ستاره بود و اتفاقا گفت قیمتش میشه هر نفر 111 میلیون که هم قیمت کمتر بود و هم از هتلش بیشتر خوشمون اومد و گفتیم چه بهتر پس قرارداد جدید با اسم هتل جدید امضا شد.
البته اینم بگم پوکت چهار تا منطقه اصلی توریستی داره پتونگ کارون و کامالا و کاتا
اکثر هتل هایی که آژانس های ایرانی باهاش کار میکنن تو منطقه پتونگ قرار داره که اون واکینگ استرست معروف و ...همونجاست و شب های زنده و شلوغ تر و ...کارون بیشتر مناسب افرادی هست که میخوان یه جای آروم ساکن بشن و ساحلی و خونوادگی تر باشه... و کامالا هم معمولا لوکس هست و قیمت های خیلی بالاتر.
تو صحبتی که با این خانم مسول تور داشتم گفت پتونگ پر از ایرانی و هندی و عرب هست و شبا خیلی شلوغ و سر و صدا و ... هست و اگر نمیخوای بهتره تو پتونگ نگیری یا اگه اونجا رو انتخاب میکنی تو خیابونی که شب ها بسته میشه و یا زیادی سر و صدا داره نگیری یعنی تو قسمت های خلوت پتونگ بگیری و اروپایی ها و روس ها بیشتر کارون یا کامالا هستن.که هر دو انتخاب اول هتل یعنی the nature که در پتونگ ولی جای آروم و خلوت بود و centara villas که بین پتونگ و کارون بود سعی کردم این نکته رو در نظر بگیرم.
قیمت بلیت هواپیما اون زمان حدود 32 میلیون برای رفت و همین مبلغ برای برگشت بود یعنی تقریبا 64 میلیون از هزینه سفر هر نفر بابت بلیت هواپیما بود و من تو سایت بوکینگ که هتل ها رو بررسی میکردم با بلیت هواپیما اون مبلغی که تور پوکت گفته بود کمتر یا شاید مشابه در میومد که تور هم گفته بود ما چارتری پرواز میگیریم و بلیت برای ما خیلی کمتر میفته ولی من قیمت هتل centara villas رو که تو بوکینگ و آگودا دیدم خیلی زیاد بود و کمی شک داشتم که این هتل هم واقعا تایید بده با قیمتی که آژانس بهم گفته و حدسم درست بود و چند روز بعد زنگ زد که این هتل هم جا نمیده و من دیگه خیلی عصبانی شدم و اون خانم هم تقریبا تبدیل به یک ادم جدید شده بود و بی مسولیت که چیزی رو گردن نمیگرفت و گفت چند تا هتل دیگه پیشنهاد میدم بین اینا انتخاب کن تازه شانس بیاری اینا هم جا بده چون فصل high season هست و ...
البته این بار قیمت این هتل هایی که این خانم میگفت تقریبا هم قیمت اینی میفتاد که خودم بدون تور بلیت و هتل بگیرم و حتی شاید بیشتر تازه اگه خودم میگرفتم محدودیت نداشتم حتما بین چند تا هتلی که اون میگفت انتخاب کنم
دقیقا تو همین زمان هم چون ما تو اینستا زیاد ویدیو از تایلند دیده بودیم کلی ویدیو خیلی جذاب از جاهای دیدنی تایلند میدیدم و ساحل هایی که واقعا زیبا بودن ولی برای شهری به نام کرابی بودن.دیدم فاصله این شهر تا پوکت با ماشین حدود دو تا سه ساعت هست و گفتم حالا که این خانم قرارداد رو نقض کرده بهترین زمان هست بگم اصلا کنسل کنید و پول من رو پس بدید و خودم بسته به سلیقم هتل رو انتخاب کنم و یک شهر دیگه رو هم بازدید کنم.همسرم خیلی اصرار داشت حتما یک شب هم جزیره رویایی فی فی بمونیم و شاید میتونستیم سه تا شهر رو بازدید کنیم پس زنگ زدم و گفتم مبالغی که تا الان دادم رو پس بدید و شما به تعهدات خودتون عمل نکردید و ...
متاسفانه مسول اون آژانس با پررویی تمام میگفت نمیشه و از بین همین چند تا هتل یکی رو انتخاب کن برو پوکت و تمام.منم گفتم شما که هنوز هتل رو نگرفتی بلیت هواپیما رو حساب کن و هزینه ویزا ما بقی رو بده ولی میگفت چون ما هواپیما رو چارتری از تامین کننده گرفتیم و ارزون تر داده باید هتل هم حتما از تامین کننده بگیریم وگر نه بلیت شما چارتری هست و نمیشه کنسل کرد.
انگار یه آب یخ ریخته بودن رو سرمون چون هم دیگه پوکت به تنهایی برام جذابیتی نداشت و دوست داشتم حتما کرابی رو ببینم و هم حس میکردم یه کلاه بزرگ رفته سرم و اگر خودم بلیت گرفته بودم چارتری هم حساب نمیشد و اگه جنگ میشد میتونستم کنسل کنم.خلاصه چاره ای نبود و به آژانس گفتم پس حداقل یه برنامه بریز کرابی و تور جزیره فی فی هم توش باشه و قیمتی بهم داد که شاید 40 میلیون بیشتر از مبلغی میشد که خودم بدون تور میرفتم.آخر سر توافق کردیم هتل پوکت رو آژانس برامون رزرو کنه و هتل کرابی و فی فی رو خودم بگیرم و ...البته چون به محض رسیدن به فرودگاه پوکت باید میرفتم کرابی پس هزینه ترانسف رفت و برگشت رو گفتم کسر کنید ولی قبول نکردن متاسفانه و حتی برای برگشت هم از هتلی که خودشون تو پوکت میگرفتن به فرودگاه ترانسفر نذاشتن و گفتن باید پولش رو بدی با بقیه مسافرا تو ون که اونم دو برابر مبلغ عادی میگفتن.
خلاصه قرار شد سه شب اول خودم کرابی هتل بگیرم از اونجا یک شب بریم فی فی و سه شب هم پوکت که آژانس برامون هتل میگرفت.چند تا هتل پیشنهاد دادن که یکیش واقعا قیمتش نسبت به بوکینگ و آگودا کمتر بود ولی خودم اشتباه کردم چون تو پتونگ بود گفتم نمیخوام(علتشو بعدا میگم) ویه هتل به نام front village تو کارون انتخاب شد که با منت گفتن از بوکینگ رزرو کردیم ولی بعدا معلوم شد از یک پلتفرم داخلی رزرو کرده بودن و مبلغش هم حتی بیشتر از سایت گفتن.
در نهایت متوجه شدم علت بدقولی آژانس ها این هست که با دو سه تا تامین کننده ایرانی هستن در تایلند که با تعداد محدودی هتل و بیشتر هم در پتونگ کار میکنن و بعضی هاشون شاید قیمت بهتری باشه نسبت به این که خودتون رزرو کنید ولی در فصل های شلوغ و high season کنسلی زیاد پیش میاد و بدقولی و ...
خب دعواهامون با آژانس تموم شد ولی تقریبا ده روز تا سفر مونده بود و هنوز هتل های کرابی و فی فی رو نگرفته بودم و به دلیل شلوغی تایلند به سرعت هتل ها مخصوصا تو فی فی که جزیره ای کوچک هست پر میشد.
کرابی شهری هست کوچک تر از پوکت و یه قسمت شهری داره و قسمت توریست نشین که ساحل معروف آئونانگ اونجاست.یه هتل با قیمت خوب حدود 15 میلیون برای سه شب تو قسمت شهری دیدم(من معمولا تمیزی و امتیاز هتل رو از سایت های بوکینگ و آگودا) چک میکنم.به شدت هتل تمیز و امتیاز بالایی داشت ولی همسرم گفت قسمت توریستی بگیر که هزینه تاکسیمون کم بشه و بعدا فهمیدم کاملا درست میگفت و اگر اون هتل رو تو قسمت شهری میگرفتم باید کلی هزینه تاکسی میدادیم. در نهایت تو قسمت توریستی آئونانگ هتل سه ستاره ای به نام verandah کرابی رو انتخاب کردم با قیمت 23 میلیون تومان برای سه شب که امتیاز خیلی بالا و لوکیشن بسیار خوبی داشت.
دقت کنید لوکیشن خوب تو تایلند واقعا مهم تر از سایر موارد هست چون بعدا برای جابجایی هزینتون خیلی بالا میره و اذیت میشید. تنها نکته منفی این هتل شلوغی و سر و صدا بود بخاطر کافه های نزدیک هتل که ما خیلی برامون مهم نبود و تصمیم گرفتیم رزرو کنیم.و از یک سایت داخلی به راحتی رزرو کردیم.
برای فی فی هم چون جزیره کوچیک و بدون ماشین هست.سعی کردیم قسمت اصلی جزیره یا مرکز جزیره یک هتل انتخاب کنیم.البته موقع ورود به جزیره تا دم هتل وسایلتون رو میبرن ولی بعدش اگر قسمت های دورافتاده جزیره باشید حتی اگر جای بکر هم باشه دیگه نمیتونید به مرکز جزیره رفت و آمد کنید و خداروشکر هتل چهار ستاره chaokoh رو تو مرکز جزیره رزرو کردیم که واقعا فهمیدیم انتخاب خوبی بوده با مبلغ 16 میلیون برای یک شب که گرون ترین هتل اقامتمون بود حتی از هتل های پنج ستاره پوکت هم گرون تر بود چون جزیره کوچیک و توریستی و خیلی گرونی هست به نسبت جاهای دیگه.
هتل های خیلی خوب دیگه ای هم بود هتل هایی با ساحل اختصاصی ولی جاهایی بودن که فقط باید همونجا میموندید و نمیتونستید به راحتی به قسمت اصلی جزیره که مغازه ها و کافه های دیگه بودن و مناطق مسکونی برید.بیشتر مناسب ریلکس کردن بودند به دور از هیاهو و شلوغی.
خب دیگه خیالمون راحت شده بود که هتل ها رزرو شده بودن و از طرفی میتونستیم یه سفر جذاب تر رو با همون هزینه قبل داشته باشیم ولی سه تا شهر رو به جای یک شهر بازدید کنیم.و سفر خاص تری داشته باشیم و با افرادی که معمولا فقط میرن پوکت و یک سری جاهای خاص و تور های خاص میرن متفاوت باشیم.
خب دیگه چیزی به سفر نمونده بود و دایما در حال بررسی مقاصد جذاب و هزینه ها و ... بودیم.
شروع سفر
پرواز ساعت حدود 10 شب بود و من زود تر از سر کار اومدم تا بتونیم سه ساعت قبل پرواز فرودگاه باشیم.رسیدیم فرودگاه که خیلی خلوت بود.یه چیزی خوردیم تا رفتیم سالن اصلی تقریبا گیت پوکت شلوغ ترین قسمت بود و معلوم بود همه صندلی ها پر هست.دلار مسافرتیمون روگرفتیم.البته از بدشانسی ما چند روز قبل از سفر ارز مسافرتی حذف شده بود و اختلاف دلار با بازار خیلی کم شده بود و حدودا سی میلیون که میتونستیم از هزینه سفر کم کنیم سوخت شد.رفتیم تو صف تحویل چمدون ها که یه خانمی اومد و برگه سفر الکترونیکی به تایلند که جدیدا اجباری شده بود و باید الکترونیکی پر میکردیم و پرینت میگرفتیم رو چک کرد و رفتیم و سوار هواپیما شدیم و دقیقا صندلی هایی که از سایت ماهان 24 ساعت قبل انتخاب کرده بودیم رو بهمون دادن.پرواز خوبی بود و یه چشم بند دادن که برا خوابیدن نیاز میشد و شام بین چلو مرغ فسنجونی و کباب ماهیتابه ای باید انتخاب میکردیم.
همه چی خوب بود و پرواز حدودا شیش هفت ساعت بود و تقریبا چهار صبح به وقت ایران و هشت صبح به وقت پوکت و بعد از خوردن صبحانه به فرودگاه پوکت نزدیک شدیم.صبحانه هم خیلی خوب بود و از شانس بد ما هوا کاملا ابری و بارونی بود و نتونستیم موقع فرود مناظر رو ببینیم.هواپیما نشست و یکی از مسافرا گفت به رامسر خوش آمدید و همه زدن زیر خنده چون خیلی سرسبز بود و شبیه شمال خودمون.البته این کجا و آن کجا.فضای سبز و جنگل های پوکت به شدت متراکم تر و شکل دیگه ای داشت از بالا و جزیره های متعدد
سوار اتوبوس شدیم و وارد سالن اصلی فرودگاه شدیم که فرودگاهی معمولی هست فرودگاه پوکت و به محض ورودمون از بلندگو خوش آمد به زبان فارسی پخش شد و یکسری موارد اطلاع رسانی شد صف های خیلی طولانی برای چک پاسپورت وجود داشت چون دقیقا ابتدای فصل شلوغ تایلند بود و حدود یک ساعت چک کردن پاسپورت طول کشید و یک خانم خیلی جدی پاسپورت رو چک کرد و با حرفایی که شنیدیم در مورد خوش اخلاق بودن تایلندی ها کمی تفاوت داشت.بعد از چک کردن پاسپورت دیگه وارد سالن خروج شدیم و اونجا طبق صحبت با چت جی بی تی گفته بود یکسری ون هستن که کانتر هاشون دم خروجی چهار هست و میتونید با نفری اگر اشتباه نکنم 400 بات به کرابی و ساحل آئونانگ برید که همچین چیزی وجود نداشت.
ما باید میرفتیم شهر اصلی پوکت و اونجا سوار اتوبوس میشیدیم که نصف روز زمان میبرد تازه هزینه تاکسی تا شهر رو هم باید میدادیم و یا باید ماشین وی آی پی میگرفتیم تا کرابی که این گزینه رو ترجیح دادیم و پس از کمی چک و چونه زدن با چند نفر یکی رو انتخاب کردیم با حدود 2200 بات که اون موقع بات حدود 3200 تومن بود و مجبور شدیم یه یه صد دلاری چنج کنیم با ریت پایین حدود 29 یعنی هر صد دلار رو 2900 بات میدادن در صورتی که تو شهر میشد 3200 بات گرفت.ما تو فرودگاه سیم کارت هم نگرفتیم و رفتیم اولین فروشگاه 7eleven که همه چی توش پیدا میشه و همه چی با بهترین قیمت میتونید بگیرید ولی 7eleven فرودگاه اجازه فروش سیمکارت نداشت پس بیخیال شدیم و سوار ماشین شدیم و راه افتادیم که یک مرد خوش اخلاق با تویوتا کرولا خیلی تمیز چمدون هامون رو گرفت و داخل ماشین گذاشت و راه افتادیم.تو تایلند راننده ها فرقی نداره تاکسی باشن یا تاکسی اینترنتی مثل گرب و یا بولت همشون اگر چمدون داشته باشید خودشون میان میگیرن میذارن تو ماشین و نیاز نیست شما کاری کنید.
داخل ماشین این امکان بود که آهنگ دلخواه خودمون رو بذاریم و راننده با انگلیسی متوسط با لهجه خیلی بد کمی باهامون صحبت کرد و چند تا تور معرفی کرد و گفت اگر دوست داشتید میتونید از من بخرید.تقریبا دو سه ساعت تا کرابی تو راه بودیم که جاده ای رویایی و عالی داشت و انقدر سرسبز بود که دوست نداشتیم خواب بریم تو مسیر ولی انقدر خسته بودیم بیشترشو خواب بودیم ولی همین که بیداز میشیدیم درختای نارگیل و ...فضای سبز با جاده ای با آسفالت بسیار خوب واقعا لذت بردیم و رسیدیم به هتل وراندا که بهترین لوکیشن آئونانگ بود و به محض رسیدن check in شدیم و اتاق رو بهمون دادن.
ظاهر هتل خیلی مدرن نبود ولی با توجه به سه ستاره بودن خوب و تمیز بود و پرسنل خوش اخلاقی داشت.خبری از کمک کردن برای حمل چمدون نبود و خودمون با اسانسور رفتیم طبقه سوم و اتاق رو تحویل گرفتیم اولین چیزی که نیاز داشتیم دمپایی بود ولی هیچ دمپایی تو اتاق نبود که من یک خدمتکار تو راهرو دیدم و ازش تقاضای دمپایی کردم دیدم خود خانمه پابرهنه تو راهرو ها هست و فهمیدم که خبری از دمپایی نیست.بعدا فهمیدم هیچ کدوم از هتل های تایلند یا حداقل اکثر اون ها دمپایی نمیدن و خب دسشویی و حمام هم که جدا شده بود و چند تا حوله تمیز کف زمین دسشویی بود و شیلنگ هم خوشبختانه داشت البته مدل کارواشی که بعضی هاشون فشارشون خیلی زیاده باید حواستون باشه.چون گرسنه بودیم و تقریبا ظهر رسیده بودیم کرابی گفتیم بریم یه چیزی بخوریم و کمی با محیط آشنا شیم.هوا بارونی بود ولی اذیت کننده نبود.
جالبه ما فصل خشک رفته بودیم ولی از شانس ما اون یک هفته تقریبا همیشه بارونی بود که خب شانس ما بود و خود تایلندی ها هم انتظار بارون نداشتن تو اون فصل.
کرابی بسیار سرسبز و قشنگ بود و از در هتل که میومدی بیرون فضای زنده و پر از توریست و مغازه های رنگارنگ توجه رو جلب میکرد.دقیقا روبروی هتل و اونور خیابون ساحل آئونانگ بود اول یه رستوران ایتالیایی انتخاب کردیم و یک پیتزا سفارش دادیم که بد نبود ولی ایران پیتزاهای خیلی بهتری داره.انواع رستوران ها هم بود از جمله رستوران های عربی و هندی و تایلندی و ...و از جلوشون که رد میشدیم اصرار داشتند و دعوت میکردن برای وارد شدن به رستوران.خلاصه بعد از خوردن ناهار رفتیم اونور خیابون و وارد ساحل آئونانگ شدیم که واقعا جذاب و زیبا بود.
شن های طلایی و فضای خیلی قشنگی داره ساحل آئونانگ و من نمونشو جای دیگه ای ندیده بودم و انقدر تمیز که حتی کوچیک ترین آشغالی روی شن ها نمیدیدی.هتل های ساحلی هم وجود داشتن که فضای ساحلشون رو تزیین کرده بودن و کلی درخت سر سبز هم کنار ساحل بود و محدودیتی برای افرادی که ساکن هتل نبودن نداشت و میشد بری اونجا.با یک زوج ایرلندی هم صحبت شدیم که گفت ما برای آفتاب این فصل اینجا هستیم ولی چون قراره یک هفته بارونی باشه میخوایم بریم بانکوک و ما فهمیدیم قرار نیست آفتاب رو ببینیم.
بعد از کمی گشت و گذار تو ساحل رفتیم دم مغازه ها و همه جا با فاصله کم 7eleven هست که یک سیم کارت گرفتیم و یک حشره کش که روی پوست بزنیم ولی چون همیشه هوا بارونی بود یا شسته میشد و یا اثر کافی نداشت و همیشه پشه ها مورد عنایت قرارمون میدادن.اینم بگم که داخل هتل روزانه چند بطری آب شارژ میشه و اگر بیشتر بخواید میتونید از فروشگاه با قیمت مناسب بگیرید و اصلا از آب شیر اونجا نخوردید.ما حتی مسواک هم با آب معدنی میزدیم و خداروشکر مسموم نشدیم.انقدر خسته بودیم برگشتیم هتل تا یکی دو ساعت بخوابیم ولی بیدار شدیم دیدیم ساعت دو نصفه شب هست و ما شام نخوردیم.
پا شدیم و گفتیم یه سر بریم بیرون ببینیم چه خبره.با همسرم راه افتادیم و دیدیم همه مغازه ها بازه و با اینکه خیلی خلوت شده هنوز کلی توریست بیرون هست و با خیال راحت راه افتادیم و یک مک دونالد دیدیم و رفتیم برا شام و یک برگر ماهی و برگر گوشت گرفتیم که خوب بود و قیمت مناسبی هم داشت تقرییا هم قیمت برگر تو ایران بود شاید کمی بیشتر ولی سایزش زیاد بزرگ نبود ولی ما خیلی پر اشتها نیستیم و اوکی بودیم.بعدش رفتیم دم ساحل آئونانگ و دیدم دو تا دختر روس با خیال راحت و بدون هیچ مشکلی کنار ساحل در حال عکاسی هستند و هیچ مشکلی نیست و متوجه شدم چقدر امنیت بالاست. کسی با بقیه کاری نداشت و جو خیلی خوب و امنیت بسیار خوب بود.
صبح بیدار شدیم و رفتیم برا صبحانه.تنوع خوبی داشت نسبت به اینکه سه ستاره بود ولی خب تو تایلند خبری از پنیر های خودمون نبود و بیشتر میوه و شیرینی و کروسان و املت و ...به عنوان صبحانه سرو میشه با چای و شیر و قهوه و آبمیوه
بعد از صرف صبحانه رفتیم که از دکه های فروش تور بلیت قایق برای رفتن به ساحل رایلی بگیریم یکی از زیباترین ساحل های تایلند که فقط با قایق میشه از آئونانگ به اونجا رفت.به راحتی دو تا بلیت گرفتیم به مبلغ نفری صد بات و رفتیم و سوار قایق های چوبی long tail boat شدیم که خیلی زیباست و تقریبا ده نفر تو قایق بودیم و برای سوار شدن به این قایق ها باید برید تو آب و خیس میشید کامل.حدود ده دقیقه بعد رسیدیم به raily beach که دو قسمت داره یک قسمت زیاد توریستی نیست و قسمت دیگه که بسیار زیبا و سر سبز هست.
تو قسمت توریستی یک هتل و رستوران معروف هست که شاید ویدیو اون رو تو اینستا دیده باشید که یک رستوران ساحلی بسیار زیبا زیر یک غار و رو به دریا کنار ساحل است.اسمش rayavadee بود اگه اشتباه نکنم.از قایق که پیاده شدیم راه افتادیم و چون خانومم خیس شده بود لباس میخواست و با اینکه اونجا توریستی و گرون بود محبور شدیم یک لباس بخریم و با اینکه شنیده بودیم تایلند چک و چونه جواب میده حداقل اونجا فایده ای نداشت حالا نمیدونم چون high season بود اینجوری بود یا ....جالب بود که یک نمازخونه اونجا بود و خانومم رفت لباسش رو عوض کرد و راه افتادیم به سمت ساحل.منظره کوه و جنگل و ...و نم نم بارون واقعا مکان جذابی بود و خوشحال بودم که کرابی رو تو برنامه سفرم قرار دادم.
گله میمون های وحشی و پرسه زدن روی درخت ها بسیار جذاب بود.حتی یک میمون با قیاقه خاص که جزو گونه های نادر هست هم رو یک درخت دیدیم و از یک مغازه دو تا بستنی مگنوم اصل گرفتیم که به نظرم مگنوم خودمون شاید خوشمزه تر بود.ساحل هم بسیار قشنگ بود ترکیب جنگل و ساحل طلایی و قایق های چوبی که کنار اب ایستاده بودند واقعا منظره زیبایی بود و چند ساعت رو تو اون فضا گذروندیم و ناهار رو در یک رستوران ساحلی بسیار زیبا خوردیم که قیمتش تقریبا بالا بود. از اونجایی که قایق ها تا ساعت شیش یا هفت عصر بیشتر به سمت آئونانگ حرکت نمیکردن تصمیم گرفتیم برگردیم به آئونانگ و رسیدیم به ساحل آئونانگ.و واقعا از پیشنهاد همسرم که گفته بود هتل رو ساحل آئونانگ بگیر راضی بودم چون به راحتی تونستیم به رایلی بریم و برگردیم و به همه جا دسترسی داشتیم و نیاز به هزینه تاکسی نداشتیم.
شبش تصمیم گرفتیم به شهر اصلی کرابی بریم و نایت مارکتش رو ببینیم و ساعت حدود نه بود که گرب و بولت رو مقایسه کردیم و یکیش واقعا قیمتاش مناسب تر بود که اول اون رو امتحان میکردیم و اگر گیرمون نمیومد اون یکی رو امتحان میکردیم فکر میکنم بولت مناسب تر بود.خیلی سریع پیدا شد و با حدود 150 بات بعد از بیست دقیقه به شهر اصلی رسیدیم و نایت مارکت هم تقریبا در حال تعطیلی بود.یه کرپ موز و نوتلا خوردیم که واقعا حرف نداشت و هنوز که هنوزه دلمون براش تنگ میشه.و یک شلوارک تایلندی با طرح فیل گرفتم که ای کاش چند تا میگرفتم.نخ خالص و خیلی خنکه که اگه چند تا میگرفتی تخفیف میداد.خانومم هم یکی دو تا لباس گرفت.و اینجا هم خبری از تخفیف یا نبود یا خیلی کم.در نهایت اومدیم برگردیم که واقعا شهر اصلی بسیار خلوت و خوفناک شده بود هیچکس تو خیابون نبود و به زور یه بولت پیدا شد و مارو رسوند به آئونانگ که بر عکس شهر بسیار زنده و شلوغ بود.
کرابی خیلی مسلمون زیاد بود چند تا مغازه شاورما مرغ و گوشت میفروختن و بیشتر فروشنده های مواد غذایی مسلمون بودند.واقعا خوشمزه بود و قیمت مناسبی داشت و ما چند بار تست کردیم.قیمت مناسبی هم داشت ولی الان یادم نمیاد.خلاصه برای روز بعد میخواستیم یک تور جزایر رزرو کنیم تو کرابی انواع تور هارو میشه رزرو کرد.تور 4islands و تور 7 islands و تور جزایر هونگ hong islands از معروف ترین تور ها هست و حتی تور های عصر و شب با پلانکتون هم دارند حتی میشه تور فی فی هم از کرابی رفت ولی ما چون یکشب میخواستیم فی فی بمونیم با توجه به ویدیو هایی که تو ایستا دیده بودیم hong islands رو انتخاب کردیم و واقعا جذاب و دیدنی بود.
تقریبا پنج جزیره میشد که یکی از اون یکی زیبا تر و ترجیح دادیم قایق اختصاصی رزرو کنیم تا کسی همراهمون نباشه و آزادی عمل داشته باشیم.اگر بیشتر از دو نفر یا با دوستاتون بیاید خیلی براتون به صرفه میشه چون هزینه بین افراد تقسیم میشه چون شما دارید پول یک قایق رو میدید .هم میشد قایق speed boat گرفت هم long tail boat که ما قایق چوبی گرفتیم و واقعا عالی بود چون قایق های دیگه رو میدیدم کلی ادم توش بود و هندی و ... زیاد بود.از ملوان قایق خواستیم با توجه به شناختی که داره جزایر رو ترتیبش رو جوری انتخاب کنه که تو زمان خلوتی به هر کدوم برسیم و چون قایق اختصاصی بود میتونستیم انتخاب کنیم تو بعضی جزایر بیشتر بمونیم.واقعا این سواحل زیبا بود و شبیهش رو هیچجای ایران نمیشه دید.
و خودش حتی از عکس های هم زیباتر بود
ترکیب ساحل و شن طلایی و درخت های سبز و درخت های نارگیل که تا دم آب پیشروی کردن واقعا فوق العادست
خوراکی اگر میخواید از سون ایلون بگیرید چون تو جزایر خیلی گرون هست و حوله هم خیلی هتل ها اجازه میدن با خودتون بیارید.در ضمن ترانسفر تور میاد دنبالتون تا دم اسکله و بعد از اسکله تا هتل میرسونن شما رو و آنتایم هستن و دقیق و تا دلتون بخواد دکه رزرو تور هست و بگردید تا ارزون ترین رو پیدا کنید و تقریبا هیچ فرقی ندارن یا هم.
نصف روزمون اینجوری گذشت و بعد از برگشت از تور جزایر و کمی استراحت رفتیم شبش به یه نایت مارکت در آئونانگ که بیشتر فروشنده ها هندی بودن و تا دلت میخواست میشد چونه بزنی و قیمت هارو حتی تا نصف هم میگفتن ولی جای دیگه از این خبرا نبود و فقط همون جا من این چیزا رو دیدم.
طبق معمول شام همون کباب شاورما مرغ رو خوردیم و رفتیم برا فردا یک قایق فری گیت برای فی فی رزرو کردیم چون هزینش نسبت به اسپید بوت ها کمتر بود و راحت بود و مثل اتوبوس صندلی داشت و جای چمدون.با ترنسفر رزرو کردیم و ما رو تا دم اسکله بردند و اونجا یه دستبند به هر کی دادند و دقیقا سر تایم سوار فریگیت شدیم.اتفاقا با هندونه ازمون پذیرایی کردند و فکر میکنیم هزینش نفری 800 بات بود و خیلی راحت بود و بعد از یک ساعت یا یک ساعت و نیم به جزیره زیبای فی فی رسیدیم.
کرابی بسیار زیبا بود مخصوصا ساحل رایلی و آئونانگ و به نظرم از سواحل پوکت خیلی زیبا تر بودند.چون پرواز مستقیم از ایران به کرابی نیست زیاد مسافر های ایرانی به این شهر نمیرن ولی واقعا حیفه.در صورتی که ما از فرودگاه پوکت تا هتلمون تو آئونانگ حدود دو ساعت و نیم طول کشید و از هتلمون تو پوکت تا فرودگاه هم همین زمان تو راه بودیم.حتی چند نفر از ما پرسیدن کجایی هستید و با ایران آشنایی نداشتند چون هندی و عرب زیاد بود ولی ما شبیه اونا نبودیم ولی تو پوکت حتی خیلی فروشنده ها تو پتونگ فارسی بلدند.
جزیره فی فی
دم اسکله پیاده شدیم و هوای فی فی با نم نم بارون انگار بهاری بود.چمدون رو گرفتیم و کلی افراد بودند که تابلو دستشون بود و اسم هتل روش نوشته بود تا مسافرای هتلشون رو پیدا کنند.از اونجایی که هتل ما همون نزدیکی ها بود با پرسجو رسیدیم به هتل که جای خیلی خوبی نزدیک اسکله بود و با خوشامد گویی پرسنل و گرفتن چمدون ها وارد یه باغ سرسبز و زیبا شدیم.واقعا زیبا ترین هتلمون تو این سفر هتل chaokoh بود و واقعا لذت بردیم.از همه نظر یکهتل جذاب بود.
فقط به ما گفتن در تراس رو باز نذارید که میمون داخل نیاد.محوطه بسیار قشنگی داشت هتل و اتاق ما رو به باغ بود که تراس بسیار جذابی داشت و همه امکاناتی داشت و اونور هتل هم ساحل بود یعنی هتل ساحلی بود البته فی فی یک جزیره خیلی کوچیکهست که از هر طرفش دو سه دیقه پیاده بری به ساحل میرسی.قسمت مسکونی یک قسمت باریک بین دو تا ساحل قرار گرفته.زیبا ترین ساحل تایلند بین این سه شهر برای فی فی بود.آب کم عمق و شفاف و قایق های چوبی با سایز های مختلف.
هتل از لحاظ صبحانه هم بسیار مفصل بود و حتی استیک گوشت و ماهی و میگو و ... برا صبحانه روز بعد سرو میشد.
از اونجایی که فقط یک شب در فی فی اقامت داشتیم سعی کردیم به نحو احسن از اقامتمون استفاده کنیم.فی فی یک جزیره نقلی با کلی مغازه خوشگل و با تزیین های جالب و ...هست.از مغازه های قدیمی و محلی تا مغازه ها و رستوران های لوکس توش هست.یک بستنی تایلندی خوردیم که 120 بات حساب کرد حدود دو برابر کرابی.برای ناهار گزینه های زیادی وجود داشت.از مغازه های قدیمی و ساده تا رستوران های خیلی لوکس.یه رستوران قدیمی دیدیم که پر از توریست بود و جای نشستن نبود با این که ظاهرش مثل مغازه های بازار قدیمی خودمون بود اسمش رستوران گارلیک به معنای سیر بود و تو گوگل که سرچ کردیم دیدیم ریت و امتیاز خوبی داره و وایسادیم تا جا خالی شه وقتی نشستیم روی میز چوبی ساده و قدیمی عکس های رو دیوار رو که دیدم متوجه شدم با یه رستوران خیلی قدیمی طرفم.من یه ماهی سی بس و خانومم میگو سوخاری سفارش داد که ماهی سی بس کمی کمتر از ذائقه ما پخته شده بود ولی خیلی تازه بود میگو ولی عالی بود.قیمتاش هم مناسب بود.بعد خوردن ناهار کمی گشت زدیم تو جزیره
عصر شده بود و تصمیم گرفتیم قبل غروب آفتاب خودمون رو به ویو پوینت فی فی برسونیم با گوگل مپ شروع به حرکت کردیم و رسیدیم به یک قسمت که پله میخورد بالا و انتهاش معلوم نبود و با توجه به تابلو فهمیدیم باید بریم بالا.خیلی پله داشت و اگر آمادگی جسمانی خوبی ندارید شاید جای مناسبی براتون نباشه چون خیلی پله هست ولی وقتی رسیدیم بالا واقعا فهمیدیم ارزش این همه پله بالا اومدن رو داره.البته سه تا ویوپوینت هست که هر کدوم یه ارتفاعی داره و تعدادی پله باید بیشتر برید بالا ولی از اونجا کل جزیره زیر پاتون هست و قشنگ ترین منظره ای بود که تو عمرم دیده بودم و کلی آدم کنار هم روی صخره ها نشسته بودن و داشتن از این منظره لذت میبردن.
حتما توصیه میکنم ویو پوینت فی فی رو بیاید.اینم بگم تور های ایرانی اکثرا میان پوکت و تور فی فی میارن و از این جزیره به اون جزیره و مثل ویدیو هایی که دیدم آخرش انقدر خسته میشن جونی براشون نمیومونه چون از پوکت رفت و برگشت به فی فی حدود دو سه ساعت رو آبن با قایق و خیلی خستگی زیادی داره و صبح خیلی زود باید بیدار شن و شاید اونجوری که باید زیبایی این جزیره رو نمیبینن و تازه بعد از دو ساعت رو آب بودن و ... تورشون تازه شروع میشه شاید یکی دو ساعت تو این جزیره هستن و اونم تو شلوغی جزیره و موقع ناهار.
در اصل ما به جای تور فی فی از پوکت جور دیگه ای از این جزیره بازدید کردیم و تازه میشد جزایر نزدیکفی فی رو هم با قیمت خیلی مناسب تر از خود فی فی و بدون ترانسفر طولانی از پوکت بریم که خود جزیره اصلی انقدر زیبا بود ما بیخیال شدیم و همون هونگ کرابی برامون کافی بود.
برای فی فی اقامت یکشب یا نهایت دو شب کافیه.
محوطه ویوپوینت هم یک باغ زیبا با کلی گل و گیاه بود و تماشایی بود بعد از دیدن غروب آفتاب از اون منظره رویایی راه افتادیم به سمت پایین و اندفعه خیلی راحت تر بود جزیره خیلی خلوت تر شده بود و زیبایی هاش بیشتر دیده میشد چون اکثر تور های پوکت برگشته بودن.
راه افتادیم به سمت ساحل.تعداد زیادی کافه ساحلی وجود داشت که تماشای مراسم آتیش بازی تایلندی تو هر کدوم انجام میشد و تماشا رایگان بود فقط اگر میخواستید رو صندلی ها لم بدید باید سفارش میدادید یا غذا یا ...
ساحل فی فی خیلی زیباست حتی توی شب و آهنگ و آتیش بازی هر گوشه ای انجام میشه.بعد از دیدن مراسم و لذت بردن از کنار ساحل رفتیم که شام بخوریم.شب های فی فی هم حال و هوای خاص خودشو داره.بر خلاف ناهار یه رستوران کمی لوکس تر رو انتخاب کردیم.من یه خورشت مخصوص مرغ با بادوم هندی و ... سفارش دادم و همسرم همبرگر.غذای من که اصلا قابل خوردن نبود.انگار مرغی که دو روز تو یخچال بوده رو بدون گرمکردن بخوری و خیلی سفت بود ولی برگر بد نبود.
قیمتاش هم واقعا بالا بود و اشتباه کردم به حرف همسرم گوش نکردم تا شام هم همون رستوران محلی گارلیک بریم چون هم غذاش بهتر بود هم قیمتاش.بعد شام رفتیم سراغ دکه های فروش تور و با پرس و جو کردن از چنداتوش و کمی چک و چونه زدن بهترین قیمت رو پیدا کردیم برای بلیت کشتی فری به پوکت.اینم بگم همه تور ها بلیت یه کشتی رو میفروختن ولی با قیمتای متفاوت پس حتما بگردید و بهترین قیمت رو انتخاب کنید.یادم نیست قیمت فری از فی فی به پوکت چقدر بودشاید 800 بات ولی مبلغ بالایی نبود و فکر کنم مسیر حدود دو ساعت میشد.
چون فردا روز شلوغی بود رفتیم خوابیدیم
صبح زود تو هوای عالی و زیبایی جزیره فی فی بیدار شدیم و چون هنوز تور ها نرسیده بودن ارامش و فضای خیلی خوبی بود.بعد از صبحانه بسیار مفصل هتل که همه چی توش بود رفتیم تا آخرین لحظات از ساحل فی فی لذت ببریم و کلی عکس یادگاری گرفتیم.معمولا هم از هر کسی میخواستیم ازمون عکس بگیره با روی خوش قبول میکرد و مردم تایلند بسیار مهربون و خوش مشرب هستند ولی بینشون افراد دیگه ای هم پیدا میشه ولی اکثرا فرندلی هستند.
چون هتلمون دم اسکله بود پس خیالمون راحت بود و از اخرین تایم ها هم استفاده کردیم و بعد از خرید کمی تنقلات از 7eleven رفتیم و چمدون هارو برداشتیم چک اوت کردیم و رفتیم اسکله و طبق معمول بدون تاخیر سوار فری که یک نوع کشتی اتوبوسی چند طبقه و بزرگ هست راهی پوکت شدیم.بعد از دو سه ساعت و بدون هیچ مشکلی به اسکله پوکت رسیدیم و از اونجا چون ترانسفر روی بلیت فری داشتیم راننده منتظر بود و یک ون بزرگ بود که تعدادی همسفر دیگه هم داشتیم که هتل هاشون تو منطقه کارون بود.هتل ما هم the front village چهار ستاره و تو کارون بود.بعد از حدود یک ساعت از اسکله رسیدیم به کارون و هتل خودمون.با یک ولکام درینک خوشمزه پذیرایی شدیم و راهی اتاق شدیم.هتل بسیار بزرگی بود و از اونجا میشد بسیاری از کوه ها و ... رو دید که فضای سبز متراکم و پر از درخت پوکت واقعا سر شوق میاره هر کسی رو.
وارد اتاق که شدیم دیدیم خبری از مسواک یا ... نیست و روزی کلا دو تا آب معدنی کوچیک رو اتاق هست و کمی خورد تو ذوقمون.و مثل بقیه هتل ها اینم دمپایی نداشت.با اینکه هتل کرابی با اینکه سه ستاره بود چهار تا آب معدنی داشت و ...
کلا به نسبت پولی که دادیم کمترین امکانات رو تو این هتل دیدیم.استخر هتل هم زیبا بود و بیشتر پیرزن پیرمردای روس داشتن آفتاب میگرفتن.
کمی استراحت کردیم و چون عصر بود گفتیم امشب رو بریم پتونگو از پتونگ بیچ و واکینگ استریت معروف بازدید کنیم.اینم بگم اگر به گذشته برگردم شاید تو همون پتونگ یا کامالا هتل بگیرم چون پتونگ دسترسی بهتری داره و به جز خیابون اصلی که دم واکینگ استریت هست و شبا خیلی شلوغ میشه خیابون های دیگش مناسب هست و مشکلی نداره.در اصل کارون بیشتر مناسب اروپایی هایی هست که میخوان خلوتی و آرامش ساحلی داشته باشن. طبق معمول گرب و بولت رو مقایسه کردیم و ...اینم بگم پوکت خیلی سر تاکسی اینترنتی اذیت شدیم چون راننده پیدا میشد بعد از بیست دیقه کنسل میکرد.
حتی یک بار دو سه بار کنسلی پیش اومد و کلافه شده بودیم و هم وقت زیادی تلف میشد هم هزینه زیادی رو باید بابت تاکسی میدادیم.به هر زحمتی بود تاکسی اینترنتی اومد دنبالمون و راه افتادیم سمت پتونگ.مسیر جنگلی طور هست بین کارون و پتونگ و یک خیابان دو طرفه یه چیزی تو مایه های جاده چالوس میشه بعضی جاهاش و... و بعضی جاها مثل بین شهری شمال خودمون ولی خبری از اتوبان و ... نیست.رسیدیم پتونگ که یه جای خیلی شلوغ با چند تا پاساژ بزرگ و ساحل و کلی مغازه و ...خیابونش شلوغیش یه چیزی تو مایه های تئاتر شهر و چهار راه ولیعصر خودمونه.
یه پاساژ داشت به اسم سنترال پتونگ(با سنترال پوکت اشتباه نگیرید) که رفتیم داخلش لوکس بود و قیمتای خیای بالا و چیز مناسبی برای خرید نبود.رفتیم سمت واکینگ استریت و از اول تا آخرش رو یه دور رفتیم و برگشتیم و همون چیزایی که تو ویدیو ها قبلا دیده بودیم و جالب بود کلا ولی به درد بیشتر از یک بار برای ما نمیخورد.
بعدش یه سر به کوچه کناریش زدیم تا غذاهای دریایی و عجیب و غریب رو ببینیم و برای دیدن جالب بود ولی خیلی کثیف به نظر میومد و از ترس مسمویت جرات نکردیم چیزی بخوریم.از قورباغه و تمساح تا انواع لابستر و ماهی و میگو هم بود.جالبیش اینجا بود که تو پتونگ به راحتی ایرانی ها رو از عرب ها و هندی ها تشخیص میدادند و خانومم یه سوال انگلیسی پرسید ولی ماهی فروش به فارسی شروع کرد به معرفی ماهی ها و کلی خندیدیم.
بعد از بازدید واکینگ استریت و پتونگ و چنج کردن پول(صرافی های پتونگ قیمت خیلی بهتری چنج میکردن) تصمیم گرفتیم یه سر به جانگ سیلون بزنیم که تعریفشو تو سفرنامه ها خونده بودیم.دم خیابون اصلی پتونگ نزدیک واکینگ استریت هم دو سه تا مرکز خرید کوچیک ولی لوکس هست که یه نگاه انداختیم زیاد به درد نمیخوره و وقتتونو هدر ندید.
به جانگسیلون که رسیدیم تقریبا همه مغازه ها داشتن بسته میشدن.نهایتا ساعت ده پاساژ ها بسته میشن ولی مغازه کنار خیابون ها تا نیمه شب بازن.خیلی نتونستیم بگردیم فقط یه اقایی یه کانتر داشت که توش دستبند های مروارید به گفته خودش اصل میفروخت و با فندک هم تست میکرد و همسرم خیلی خوشش اومد ولی چون قرار بود دوباره برگردیم جانگ سیلون پیشنهاد دادم جاهای دیگه هم بگردیم و عجله ای خرید نکنیم شاید قیمت مناسب تر ببینیم.دستبند مروارید 250 بات با نقره تایلندی
کلا تایلند به مروارید طبیعی و دستبند نقره معروف هست.
خب امشب هم به اتمام رسید ولی برای برگشت به کارون و هتل پدرمون دراومد.تاکسی اینترنتی پیدا نمیشد یا باید توک توک میگرفتیم که سه برابر بود قیمتش و یا باید کلی وایمیسادیم که ترجیح دادیم منتظر بمونیم و این اتفاق بار ها برامون تو پوکت تکرار شد.تو همین زمان هم یک غذای ساندویچی از همونجا گرفتیم و اون شب به اتمام رسید.
صبح حدود ساعت نه بیدار شدیم.صبحانه خیلی خوب بود و شیرینی های جالب و میوه های مختلف مثل پاپایا و گوادا روتست کردیم.کلا تایلندی ها تو دسر و شیرینی قوی هستنند و کلی مغازه یا تم اصلی انبه اونجا بود که خیلی نشد تست کنم و یکی از اشتباهاتم این بود چون خیلی جذابن.
قرار شد امروز یک معبد و دان تاون یا شهر اصلی پوکت رو ببینیم.اول رو اختصاص دادیم به معبد و یک معبد که همسرم عکس هاش رو دیده بود که قشنگ بود گفت رو تو نقشه انتخاب کردیم و درخواست تاکسی اینترنتی دادیم.اینم بگم اکثرا معابد شبیه هم هستن و شاید فرقش تو محوطش و ... باشه.دوباره با کنسلی و ... گرب و بولت پیدا شد و راه افتادیم به سمت معبد که از تو شهر رد میشد و دیگه وارد فضای شهری پوکت میشد که با جاده های بین کارون و پتونگ متفاوت بود و محیط کاملا شهری.
چیزی که برام جالب بود رانندگی قانونمند تایلندی هاست که همه چیشون رو حساب بود.به معبد رسیدیم که محیطش خیلی زیبا بود و طبق معمول کلی عکس و ... و همسرم گرسنه بود که دو سه تا مغازه بیشتر تو اونجا نبود و زیاد بهداشتی نبود و معلوم بود خیلی تمیز نیست.به طوری که خانومی که داشت اسموتی درست میکرد یه گربه کنار دستش بود و هرازگاهی اونو نوازش میکرد و بعد بقیه میوه هارو پوست میکند و چون همسرم فشارش افتاده بود یه سیب زمینی که حداقل سرخ میشه سفارش دادم ولی انصافا عالی بود.کلا سیب زمینی سرخ کرده تو همه جای پوکت خیلی خوشمزه بود و معلوم بود مواد اولیه و سبزیجات تازه و خوب استفاده میشه.بعد از بازدید از معبد که حتما توصیه میکنم حداقل یک معبد رو بازدید کنید چون واقعا زیباست درخواست تاکسی دادیم برای دان تاون.با هزار زحمت و بعد چند بار کنسلی یه تاکسی اینترنتی پیدا شد و شاید یک ساعت معطل شدیم.
بعدا که بالای یک ساعت و تو ترافیک به مقصد رسیدیم تازه فهمیدم چرا هیچکی قبول نمیکرد.
اتفاقا یک معبد دیگه هم نزدیک اونجا بود.
اینم بگم تو پوکت و کرابی اکثر توریست ها موتور با هزینه خوب کرایه میکنن ولی خب ما چون گواهینامه موتور نداشتیم ترسیدیم این کارو کنیم چون خودم حداقل یک بار ایست بازرسی رو دیدم و اگر گواهینامه نداشته باشی باید جریمه بدی.ولی اگه دفعه دیگه بخوام برم حتما قبلش گواهینامه رو اوکی میکنم چون نصف سفرمون تو گرفتن تاکسی تو پوکت رفت و تو مسیری که بین دو تا مقصد بودیم کلی فروشگاه یا جای جذاب میدیدم که اگر موتور داشتیم وامیسادیم ولی با تاکسی نمیشد.با موتور خیلی هم تو هزینه صرفه جویی میشه.یکی میگفت اگه موتور داشته باشی سه روز برا پوکت کافیه ولی با تاکسی یک هفته هم کمه و واقعا حرف درستیه.
رسیدیم به دان تاون که خودمون از تو نقشه پیدا کرده بودیم و با دیدن توریست ها فهمیدیم درست اومدیم.به تاکسی پول رو پرداخت کردم و اومد بقیه پول رو پس بده که با دیدن طولانی بودن مسیر و ترافیک وحشتناک بقیه پول رو بهش انعام دادم که کلی تشکر کرد.
اینم بگم بعضی از راننده تاکسی ها بقیه پول رو پس میدن و بعضی دیگه نه که باید بهشون بگید ولی خب من خیلی روم نمیشد و معمولا روی انعام حساب میکردم.
دان تاون پوکت واقعا جای جذابیه و بیشتر کافه های خوشگل و مغازه های سوغات فروشی توش هست یک خیابون هست با کلی کوچه فرعی که تو دو طرف پر مغازه هست.
برای خرید عجله نکنید و قیمت هارو تو چند تا مغازه چک کنید.
کلی نوشیدنی های باحال دارن که تو قوری برا تست گذاشتن با این لیوان کوچیک های تستر و از هر کدوم مییتونید تست کنید تا نوشیدنی مورد علاقتون رو بخرید که خیلی باحال بود و من کلی نوشیدنی مختلف تست کردم که چای تایلندی که شیرین هست و منگو درینک بیشتر جذبم کرد و کلی برا خونمون و برا سوغاتی خرید کردیم.انواع قهوه نارگیلی آناناسی و نوشیدنی ماچا و .....خوبیش اینه تست دارن و میتونید بفهمید چه مزه ای هستن.اینم بگم من این نوع نوشیدنی رو جای دیگه ندیدم و هر چی میخواید بخرید باید همونجا بخرید.من خودم فکر میکردم تو مراکز خرید و ... هم میشه پیدا کرد و بیشتر خرید ولی متاسفانه دیگه جایی ندیدم.
چون بارش بارون خیلی زیاد شده بود و دستامون هم پر بود تصمیم گرفتیم یه سر به هتل بزنیم و وسایلمون رو بذاریم و از اونجا به سنترال پوکت بریم که دو تا پاساژ معروف هستن که یکیش برند های خیلی لوکس تر رو در خودش جا داده و یکی برند های معمولی تر البته با یک پل به هم وصلن و جفتشون معماری قشنک و لوکس دارن.
در حین پیاده رودی در دان تاون برای پیدا کردن جای مناسب برای گرفتن ماشین همسرم چشمش یه یک خانوم مروارید فروش افتاد و عجله داشت و میخواست مغازه رو ببنده و بره.به خاطر عجله ای که داشت روی چک و چونه ما خیلی مقاومتی نکرد و همسرم یه نیم ست مروارید ازش خرید یا قیمت خیلی خوب.بعدا که پیش اون اقای مروارید فروش پتونگ رفتیم فهمیدیم مروارید اصل بهمون داده و خیلی قیمت مناسبی داده و همون اقا میگفت از کجا خریدید با این قیمت و خودش حاضر نبود با اون قیمت به ما بفروشه.
بعد از چند بار تلاش طبق معمول برای گرفتن بولت و گرب راهی هتل شدیم و بعد یه استراحت کوتاه راهی سنترال شدیم.(تصور کنید چقدر هزینه و وقت برای جابجایی داشتیم)و اگر یه موتور کرایه میکردیم چقدر بهتر بود.
سنترال پوکت یه مجتمع تجاری بزرگ مثل مال های تهرانه(با سنترال پتونگ)اشتباه نگیرید و همه جور مغازه با همه جور قیمتی میشه دید و باید کلی گشت و انرژی صرف کرد.طبقه سوم هم چند تا صرافی داشت که بهترین قیمت هارو داشت و جای مناسبی برای چنج پول هست.فود کورت هم داره که ما شام رو از شعبه کی اف سی اونجا گرفتیم و غذاش حجیم تر از مک دونالد بود و یه بستنی خیلی خوشمزه هم دارن حتما تست کنید.
یه آقایی هم اونجا اومد پیش من شبیه هندی ها بود و به موهام اشاره کرد که کم پشته و از اونجایی که میدونستم کلاهبردارن طبق دیدن ویدیو خارجی ها تو ایستا مودبانه تشکر کردم و اون هم مودبانه بیخیال شد و رفت.
اون شب هم به اتمام رسید و راهی هتل شدیم برای استراحت با حدود ۴۵ دقیقه معطلی برای پیدا شدن بولت.ولی خب چون کلی صندلی هست نشستیم تا پیدا شه.اینم بگم سنترال پوکت به کارون نزدیک تره تا پتونگ.
روز سوم
طبق برنامه ریزی میخواستیم از اوت لت پوکت بازدید کنیم که مسافت زیادی هم باید میرفتیم ولی به نظرمون باید حتما میرفتیم پس بعد از صبحانه راهی اوت لت شدیم.مسیرش مثل مسیر های بین شهری بود و اتوبانی و خیلی از بافت شهری رد نمیشد ولی کلی فروشگاه های بزرگ تو سبک جاده های شمال خودمون مثل مسیر شهسوار و متل قو و ...چقدر دلمون میخواست یه موتور داشتیم وایمیسادیم و میرفتیم تو این جور جاها ولی خب نمیشد.
رسیدیم به اوت لت که یه محوطه باز و بدون سقف هست با یه تابلو راهنما و تعدادی از برند های معتبر.مثلا آدیداس دو تا شعبه داشت که یکیش خیلی بزرگ تر و شلوغ تر بود و ما اون رو انتخاب کردیم که اتفاقا یه کفش خیلی خوب به مبلغ ۲۲۰۰ بات خریدم که خیلی راضی ام ازش.محوطه اوت لت هم خوشگل هست و یکی دو تا رستوران و مغازه هم هست که اتفاقا ناهارو همونجا برگر خوردیم ولی خب برای چنج پول گفتن خود رستوران پول رو چنج میکنه که یه عدد خیلی عجیب غریب گفت که من تصمیم گرفتم تا همسرم مغازه هارو میبینه یه موتور بگیرم برم سنترال پوکت اونجا پول رو چنج کنم و اتفاقا همین کارو کردم و برگشتم و کلی مغازه رو نگاه کردیم.یه مغازه کفش فروش برند چینی بود که کفش های خیلی خوبی داشت و با قیمت مناسب.برند های دیگه هم بود مثل اسکیچرز
پوما و ...ولی نایکی ندیدم توش و اینکه بهترین مغازه اونجا همون آدیداس بود.
بعد از اوجا تصمیم گرفتیم دوباره به سنترال پوکت بریم تا وقت بیشتری بذاریم و مغازه های اونجا رو ببینیم.اینم بگم اگر وقت کافی برای هر دوی اینا ندارید به نظرم سنترال رو انتخاب کنید.سنترال کلی کافه و ... هم داره که واقعا ادم گیج میشه چی بخوره با اون همه تنوع و اینم بگم لوازم آرایشی هایی که خانومم گرفت هنوز از کیفیتش تعریف میکنه و اینکه چرا بیشتر نگرفت.تنوع و قیمت مغازه های لوازم آرایشی تو سنترال خیلی بهتر از جانگ سیلون بود.
حتی یک مغازه لوازم ورزشی خیلی بزرگ هست که همه برند های معروف رو داره و یک کفش ازش گرفتیم.
خب تقریبا شب بود و تصمیم گرفتیم شام رو اینبار در سنترال بخوریم و یه پیتزا مرغ کاری گرفتیم که بد نبود ولی به پای پیتزا های خودمون نمیرسید.در نهایت اون شب هم تموم شد و فردا روز آخر سفرمون بود
روز آخر سفر شروع شد و بلیتمون هم ساعت نه شب بود صبحش به اصرار همسرم برای خرید دستبند مرواریدی رفتیم جانگ سیلون چون خیلی از دان تاون نزدیک تر بود و کلی وقتمون گرفته شد و همسرم میخواست کمی خرید دیگه از لوازم آرایشی انجام بده که دیدیم مغازه جانگ سیلون اصلا به خوبی سنترال نیست و مردد بودیم که بریم سنترال که نرفتیم خوشبختانه چون وقت نبود
گفتیم سریعا بریم هتل تا چک اوت کنیم و چمدون هارو بذاریم لابی و یه چرخی تو ساحل بزنیم.روز آخر بود و تازه یادمون اومد ما حتی یک ماساژ تایلندی هم نرفتیم و گفتیم یک ماساژ بگیریم که خیلی حال داد و گفتیم کاش هر روز انجام داده بودیم چون خیلی راه میرفتیم و واقعا حال میداد پس تو همون کارون کنار هتل یه مغازه رو انتخاب کردیم و فکر میکنم نفری ۲۵۰ بات میشد که اخرش انعام هم دادم و ۶۰۰ بات دادم.اینم بگم یا اینکه برا اونا شاید مبلغ زیادی نباشه ولی خیلی احترام میذارن و تشکر میکنن.و کلا مردم خوشرویی هستن و به محض ورود به هر جا صدای ساوادیکا(سلام تایلندی) رو میشنوید.
بعد از ماساژ یه مغازه میوه فروشی دیدیم که کلی میوه متنوع داشت و اتفاقا منگوستین هم داشت که من تعریفشو زیاد شنیده بودم و تو کرابی هم دنبالش کردم ولی پیدا نکردم.از هر میوه چند تا گرفتیم.چون مزه هیچکدوممو تست نکرده بودیم.از جمله میوه پوست ماری و انبه سبز و پشن فروت و ....که ببریم تهران با خونوادمون تست کنیم.بعدا که رسیدیم و منگوستین رو خوردیم کلی حسرت خوردیم که چرا بیشتر نخریدیم.البته اشتباه از خودمون بود چون اگه روز های اول هر روز چند تا میوه مختلف میخریدیم تست میکردیم هرگز منگوستین رو از دست نمیدادیم.مزش فوق العادست.
اینم بگم میوه اونجا خیلی ارزون بود و گرون ترینش منگوستین بود فکر میکنم کیلویی ۴۰۰ بات بود.حتی آناناس به چه شیرینی دونه ای ۱۵ بات بود.
رفتیم میوه هارو گذاشتیم تو هتل کنار کنار وسایل دیگه.از مسئول هتل پرسیدم بلیتم ساعت نه شب هست کی برم فرودگاه که گفت به نظر من همین الان برو ساعت اون موقع پنج بود و من با خودم گفتم چرت و پرت میگه و به همسرم گفتم ما حتی یک بار هم ساحل کارون رو ندیدیم و بیا سریع یه سر بزنیم.چون هتل نزدیک ساحل بود سریع از خیابون رد شدیم و رفتیم دم ساحل.اصلا به زیبایی ساحل آئونانگ نبود و کرابی ساحل هاش یه لول دیگه بود.یه چرخی دیدیم که نارگیل میفروخت با نی و چون اون روز بعد چند روز هوا آفتابی بود یه آب نارگیل گرفتیم که خیلی چسبید.
دیگه یکم استرس گرفتم و با خودم گفتم شاید واقعا دیر باشه چون ساعت شیش بود و یه تاکسی اونجا بود که قیمت گرفتیم تا فرودگاه و گفت ۱۸۰۰ بات که ما گفتیم خیلی گرونه و درخواست گرب دادیم که این بار خیلی سریع قبول شد با قیمت ۸۰۰ بات و طرف سریع اومد چمدون ها و وسایل رو که خیلی هم سنگین بود گذاشت تو صندوق عقب و راه افتادیم
ولی از شانس ما بعد نیم ساعت رسیدیم پتونگ و ترافیک ساحل اونجا.کم کم استرسمون خیلی بیشتر شد و همش تو فکر این بودم از هواپیما جا بمونیم چیکار کنیم و دیدیم گوگل مپ مسیر رو دو ساعت نشون میده.یعنی دقیقا هم اندازه فرودگاه پوکت تا ساحل آئونانگ کرابی.
تاژه بعد ترافیک پتونگ رسیدیم به ترافیک کامالا .خلاصه هر جور بود ساعت ۸ رسیدیم فرودگاه پوکت.چون مسیر خیلی طولانی بود و من پول خرد نداشتم محبور بودم ۱۰۰۰باتی به راننده بدم ولی از اونجایی که گفتم ۲۰۰ بات انعام ندم هر چی پول خرد داشتم شاید ۵۰ بات دادم راننده و هزار بات هم دادم و منتظر بودم 200 بات پس بده ولی انقدر خوشحال شد فکر کرد بقیه پول رو نمیخوام و شروع کرد به تشکر روم نشد چیزی بگم و ۱۰۵۰ بات جای ۸۰۰ بات بهش دادم.به هر زحمتی بود خودمونو با هزار تا استرس رسوندیم به پرواز چون بازرسی های فرودگاه پوکت خیلی با ایران فرق داره و تا کفش و ... رو باید در بیاری و صف های طولانی هست و ما حتی یک جا محبور شدیم بزنیم تو صف که خب اصلا چهره خوبی نداشت
حتما چند ساعت زود تر برید فرودگاه و اصلا ریسک نکنید چون فرودگاه خیلی شلوغه و اصلا هیچ حساب کتابی نداره.
خلاصه وارد هواپیما شدیم و شام رو از بین زرشک پلو با مرغ و لوبیا پلو انقدر دلمون برا غذای ایرانی تنگ شده بود لوبیا پلو گرفتیم و صبحانه و میان وعده و ... همه از تایلند تهیه شده بود مثل میوه دراگون و ...در نهایت سفر ما تموم شد و خوبیش این بود ساعتای حدود یک شب رسیدیم تهران چون اختلاف زمانی داره و سفر هفت شبه ما با خاطراتی موندگار تموم شد.
سفر ما 6 آذر با کلی خاطره به اتمام رسید و چند تا نکته وحود داره اونایی که میخوان برن شاید به دردشون بخوره
من سعی کرده بودم با خوندم سفرنامه ها و دیدن ویدیو های اینستا و خوندن کامنت ها و ... دید خوبی داشته باشم و بتونم تا حد امکان هزینه هارو کم کنم و به قول معروف هزینه الکی نداشته باشیم و بیشترین بهره رو از سفرمون ببریم.
نکات در مورد هتل و تور رو کامل بهش اشاره کردم و میتونید بدون تور انعطاف بیشتری داشته باشید و شهر های بیشتری رو ببینید.
زیاد رو ستاره هتل وسواس نداشته باشید و امتیاز هتل رو از نظر تمیزی و لوکیشن و صبحانه و ...و بوکینگ و آگودا چک کنید و بیشتر رو لوکیشن خوب تمرکز کنید.
تو اتوبوسی که میرفت سمت هواپیما با چند نفر که همصحبت شدیم اصلا کرابی رو نشنیده بودن و دیدیم همشون یه جاهای مشخصی رفتن و انگار ایرانی ها طبق یک الگوی مشخص و تکراری بین چند تا مقصد در پوکت جابجا میشن.
ولی ما ساحل های فوق العاده زیبا و جنگلی کرابی رو تماشا کردیم و لذت بردیم ازش
ما با اینکه تو سه شهر اقامت داشتیم ولی هزینمون خیلی تفاوتی با اینکه فقط تو پوکت اقامت کنیم نداشت حتی اگه اون آژانس کلاه سرمون نذاشته بود شاید خیلی به صرفه تر هم میشد.شاید خیلی ها فکر کنن ما بیشتر تایممون تو جابجایی بین شهر ها بودیم و ...ولی به خاطر برنامه ریزی که داشتم این اتفاق نیفتاد به این دلیل که اکثر افراد از بین تور های جیمز باند و فی فی یکیو میرن یا هر جفتش که هر کدوم یک روز کامل زمان میبره و تو ویدیو ها میدیدم که دو ساعت با قایق تو راهن تا به اولین جزیره برسن و خیلی خسته میشن احتمالا ویدیو هارو دیدید همه تو قایق خوابن چون برنامه خیلی فشردست و زمان زیادی تو آبن تا به اولین جزیره برسن.
ولی ما سه شب اول رو کرابی بودیم که ساحل های زیباتری داره و تور جزایر هنگ رو انتخاب کردیم که خیلی زیبا بود و دیگه اکثر جزایر دیگه هم همون شکلین و اون زمان ترانسفر از بندر تا جزایر رو نداشتیم چون جزایر هونگ خیلی نزدیک اسکله هستن و با نیم ساعت قایق سواری میرسید به اولین جزیره و انرژیمون با دریازدگی و ... هدر نمیرفت.به جای تور فی فی هم یک شب اقامت داشتیم تو خود فی فی و تور جیمز باند رو حذف کردیم از برنامه چون احساس کردیم خیلی تفاوتی با جزایر هونگ و فی فی نباید داشته باشه و به خستکیش نمیرزید.و ساحل رایلی تو کرابی هم تجربه جذابی بود.
تنها موردی که اکر برگردم شاید تجدید نظر کنم توش پوکت هست که به نظرم زمان زیادی رو برای خرید و پاساژ گذاشتم و شاید میتونستم یک برنامه ساحلی نزدیک اونجا هم داشته باشم که دیگه نشد.
یکی هم اگر گواهینامه موتور دارید خیلی تو ترانسفر کمکتون میکنه چه هزینه چه وقت و اینکه انقدر جاهای جذاب سر راهتون هست با خیال راحت میتونید وایسید و ...
در مورد هندی های من خیلی نکته منفی شنیده بودم ولی من چیزی ندیدم ازشون حتی چینی ها و عرب ها به نظرم بیشتر رفتار های غیر معقول داشتن تاهندی ها.البته انگار هندی ها تو پاتایا بیشتر هستن و ...ولی اکثرا تو پوکت و کرابی کاپلی بودن و من مشکلی ازشون ندیدم.
فروشگاه های سون ایلیون برای خرید روزمره همه چی دارن و حتی انقدر تنوع نوشیدنی و ... دارن که گیج میشید.یه بادوم هندی با روکش شیرنارگیل هم دارن که فوق العادست و اگه دیدید حتما تست کنید.
ما از ایران همه جور دارویی بردیم تا اگر مریضی ساده گرفتیم با خوددرمانی کارو در بیاریم و کارمون به دکتر نرسه ولی خب تنها موردی که نیاوردیم اونجا نیازمون شد و مجبور شدیم با هزینه خیلی زیاد از داروخانه تهیه کنیم.پشه ها مخصوصا تو فی فی خیلی زهرالود هستن و با اینکه من همش داشتم اسپری معروف خودشون که تو ویدیو ها دیده بودم به خودم میزدم ولی نمیدونم به خاطر بازون شسته میشد یا کارایی نداشت پشه ها هم من هم همسرم رو نیش زدن به شکلی که وحشتناک باد کرده بود و هی بیشتر میشد و از داروخانه یه کرم آنتی بیوتیک گرفتیم که خیلی سریع خوب شد جاش ولی خب هزینش 900 بات بود که حتما از ایران ببرید.
در مورد هتل هم ما بیشتر تایم بیرون هتل بودیم و خیلی فرقی بین هتل سه ستاره کرابی با چهار ستاره پوکت نبود.بله شاید صبحانه کمی مفصل تر بود یا هتل 4 ستاره استخر داشت ولی تمیزی و ... خیلی تفاوتی نمیکرد به جز هتل فی فی که واقعا زیبا بود و از هر لحاظ عالی بود و به نظرم خیلی هتل لوکس نگیرید چون تایلند انقدر جاهای جذاب دازه که میتونید پول رو اونجا خرج کنید
و نکته دیگه اینکه من به این دلیل که کارمندم نتونستم بیشتر مرخصی بگیرم ولی اگه میشد تایم اقامت رو حداقل ده روز میکردم چون بیشتر هزینه تور روی هواپیماست و میتونید تایم اقامت رو بیشتر کنید یا یکم افزایش هزینه
یکی از جاهایی که خیلی دوست داشتم برم و نشد جنگل های خائوسوک بود که دیدم گردشگرای خارجی تو اینستا بالاترین ریت رو بهش میدادن و انگار جای خیلی فوقالعاده ای هست با یک دریاچه و جنگل های بارانی بسیار قدیمی و یک روز کامل نیاز داره که ما وقت نکردیم ازش بازدید کنیم و فاصله اش هم چه از پوکت چه از کرابی یکی هست و حدود سه چهار ساعت با قایق.
ما سفری متفاوت داشتیم و خیلی راضی بودیم از برنامه ریزیمون.تا حد امکان سعی کردیم بیشترین بهره وری رو از سفرمون داشته باشیم و به اکثر جاهایی که میخواستیم رو دیدیم ولی اگر یک بار دیگه برم قطعا با تجربه ای که به دست اوردم هزینه هام خیلی کمتر میشه.
البته اگه بخوام بار دیگه برم تایلند احتمالا بانکوک ساموئی و چیانگ رای رو ببینم البته اگر قیمت دلار بذاره چون سفر ما دلار ۱۰۴ هزار تومان بود و الان که دارم مینویسم حدود ۲۲۰ هزار تومان در تاریخ ۱۱ شهریور ۱۴۰۵
خوشحال میشم اگر نظری داشتید برام بنویسید و اگر سوالی بود تا حد امکان حتما پاسخگو هستم.
