Close

یک زمستانه ی دلچسب (سفرنامه ماسال)

4.7
از 55 رای
یک زمستانه ی دلچسب در میان ارتفاعات ماسال + تصاویر

22:34 دقیقه, شبِ سه شنبه هفتم مهرماه1399

در دلم شوری افتاده! از صبح امروز در ذهنم این سه کلمه میچرخه: کرونا, پیک سوم, 207 نفر!

به این فکر می کنم که کاش هموطنانم جدی می گرفتند از دست رفتنِ آدم ها را! شاید نفر بعدی من باشم...

به این فکر می کنم که تحملِ دوری از سفر با خیال راحت, تا کِی؟! فکر می کنم کاش بتونم باز سفری پاییزی داشته باشم به جنگل های ارزشمند گیلان, فکر می کنم کاش در سفر پارسال به تاسکوه که در رنگهای پاییزی اش غرق شدم, می دانستم که سال 99 را قرنطینه خواهم بود, که اگر می دانستم شاید از جیبِ تخیلات همیشگی ام ساعت برنارد را درآورده دکمه‌اش را فشار می‌دادم و تا ابد در حال و هوای تاسکوه می‌ماندم!

حجم افکار منفی آزارم می‌دهند, با خود می‌گویم حالا که سفر میسر نیست, نوشتن که میسر است! می نویسم از سفری زمستانی به ییلاقات ماسال, که اگر نوشتن حال مرا خوب می کند, امید است لحظه‌ای حال خواننده را هم خوب کند!

ییلاقات دنج ماسال را در بهار, تابستان و پاییز دیده بودم, مانده بود زمستانش که درست در تاریخ دوم دی ماه 98 سفری سه روزه بهانه ای شد تا این فصل هم در دفترچه ی ایرانگردی من تیک بخورد! با همراهانی خوش سفر و پایه راهی جاده ی قزوین به رشت شدیم و باز هنگام عصر محل اقامت خود را انتخاب کردیم: روستای آرام و باصفای تاسکوه.

در راه

1.jpg

 

تاسکوه را دوست دارم, چرا که برای من معنای روشنی از روستا دارد و مردمانی خوشرو, خبری از ویلاهای ترسناک و زمین خواری نیست, خبری از دود و آلودگی صوتی نیست, دنج است, بوی اصالت می دهد. کاش همیشه دنج بماند و دست سوء استفاده گرانِ طبیعت از خاکش کوتاه بماند.

خانه ای اجاره کردیم شبیه به خانه ی مادربزرگه ی کودکی, حیاطی داشت و پرچین بندی ساده و جذاب, بالکنی با نرده های زرد که پر بود از گلهای شمعدانی. عصر بود, باران می بارید. بنابراین نمیشد خانه ی مادربزرگه را ترک کرد! به حیاط خانه رفته بودم و با نوک طلاها و نوک حنایی های همسایه مشغول بازی شدم! جالب بود که همسایه ی ما هاپوکومار هم داشتند, البته از نوع خوشگل ترش را! فقط مانده بود مخمل را پیدا کنم که نشد, لابد در گوشه ای از خانه برای خود لَم داده بود!

حیاط خانه

2.jpg

 

3.jpg

 

4.jpg

شب که رسید باران قطع شده بود, آتشی روشن کردیم و بساط چای و سیب زمینی بود و ما و صدای خنده‌ها که فضا را پر کرده بود.

 

5.jpg

شب آرامی بود, طبیعت در ساعات شب هم دیدنی و شنیدنی است. دیدنی است از آن جهت که تو ماه میبینی و سوسوی ستاره هایی که آسمان را چراغان می کنند, خانه های روستایی میبینی که از پنجره هاشان چراغی روشن نوید زندگی می دهد, شنیدنی است از آن جهت که صدای باد میپیچد, صدای جغدی که شبانه می خواند, یا صدای هیاهوی سگ های منطقه که این صداها و نواها هدیه ی طبیعت است به ما, به راستی که سخاوتمند است.

 

صبح روزِ سومِ دی ماه

بعد از صبحانه ی مختصر, راهی جاده ی ییلاقات شدیم. باران نمی بارید و هوا ابری بود. جاده ی متنهی به ییلاق هم کاملا امن بود و بی خطر. در قسمتی از مسیر توقف کردیم, جادوی تلفیقی از پاییز و زمستان رخ داده بود که مجال ادامه ی راه نمی داد!

6(1).jpg

لحظات سپری می شدند و من خود را غرق در برگ برگِ درختان یافتم که نارنجی و قرمز زیر ابریشمی نرمین از برف خفته اند!

 

7.jpg

خود را در شاخه ها یافتم که سر به فلک کشیده اند و در برابر قدرت دانه های برف قد برافراشته اند. یادم میاد ساعتی گذشت تا خود را جمع و جور کنم و چند عکس به یادگار ثبت کنم و به همراهان بپیوندم.

8.jpg

کم کم به مقصد نزدیک می شدیم, سپیدی برف ییلاقات را پوشانده بود, نمی توانید تصور کنید زمستان با منطقه چه کرده بود! حتی نوشته ها و عکس های من هم توان توصیف ندارند. درخشان بود و شگفت انگیز!

9.jpg

درست رو به روی هتل فردین معصومی پارک کردیم و قصد پیاده روی کردیم. خیلی شلوغ نبود, هرکسی به شیوه ی خود تلاش می کرد از زمان و مکان استفاده ی کامل داشته باشد, عده ای سرسره بازی می کردند, عده ای در جاده قدم می زدند, گروهی به سلفی و تصویربرداری مشغول بودند و چند نفری هم لیوان چای داغ به دست کنار کلبه ها کِیفِ دنیا می کردند!

10.jpg

 

11.jpg

 

12.jpg

از مسیر اصلی خارج شدیم, تقریبا تا بالای زانو داخل برف راه می رفتیم.

 

13.jpg

 

14.jpg

 شاد بودم از احساس سرمای برف, از اینکه با دستانم لمس کنم آن ابریشمِ گرانبها را که شاید در شهر خودم در کل فصل دوبار شانس دیدارش را داشته باشم آن هم نه تا زانو! در حد ملاقاتی کوتاه از پشت پنجره! این تمام سهم من بود در شهر محل اقامتم, پس تا میتوانستم و جان داشتم باید لذت می بردم از این اُمیدِ سپید...

 

15.jpg

 

16.jpg

 

17.jpg

به سختی در میان برف راه میرفتم و در ذهنم قسمتی ازشعر شاملو می گذشت:

برف نو, برف نو, سلام, سلام!

بنشین, خوش نشسته ای بر بام.

پاکی آوردی ای امید سپید!

همه آلودگی ست این ایام.

 

18.jpg

 

19.jpg

 

20.jpg

 

برف ریزی شروع به باریدن کرده بود که به کلبه ای کوچک رسیدیم. تابلوی نقاشی ای بود آن کلبه و درختان و برفی که می بارید. به اطراف که چشم می دوختی, درختان سپیدپوش شده بودند و نقره ای رنگ, کلبه های کوچک و بزرگ در میان برف انگار که در خواب باشند, آرام گرفته بودند. گهگاه از دودکش بعضی کلبه ها دود بخاری آتیشی بیرون میزد و من با خود فکر می کردم شاید هایدی و پدربزرگش مشغول پخت سوپی دلپذیر در سرمای زمستان باشند!

 

21.jpg

 

22.jpg

 

23.jpg

 

24.jpg

بعد از ثبت عکس های شاد و برفی, به سمت جاده ی اصلی حرکت کردیم که البته شیب زیاد بود و برف هم راه رفتن را کمی سخت می کرد, با این حال هرچه بود صدای خنده ها بود و نشاط مسافران, کاش باز هم صدای خنده ی از ته دلِ هموطنانم را بشنوم به زودی!

 

25.jpg

 

26.jpg

کنار ماشین که رسیدیم وقت وقتِ چای گرم بود. براستی چه دارد این نوشیدنی که انقدر به جان میچسبد؟! آن هم در آن سرمای برفی و آن فضای نقره فام...

 

27.jpg

 

28.jpg

 

29.jpg

بعد از صرف چای و کمی گپ و گفت و گوله برف بازی, تصمیم به برگشت گرفتیم که زودتر برای صرف نهار آن هم ساعت 4 عصر, به شهر ماسال برسیم.

 

30.jpg

 یادم میاد به خودم قول دادم که دی ماه 99 همزمان با اولین بارش های برفی به ییلاق بیایم و کلبه ای اجاره کنم و چندروزی را در سکوت و برف سپری کنم, هیزم در بخاری چوبی بریزم و از تماشای سوختن آنها لذت ببرم و برای خود سوپِ هایدی وار! بپزم...

 

31.jpg

اما نمی دانم که در دی ماه 99 چه پیش خواهد آمد! زندگی چقدر می تواند عجیب و سخت باشد و نمی دانستم. کاش زودتر دست از سر جهان ما بردارد این ویروس. بگذریم...

 

در جاده ی برگشت بودیم که برای آش محلیِ ماسال توقف کردیم. خوش طعم بود وخوش عطر, گرمای کاسه ی آشی که در دست داشتم در آن هوای مه آلود و سرد به جان می چسبید. طبق معمول مهمان کوچک و مهربانی سر رسید که با کمال میل پذیرایی شد و خیلی هم بامزه بود.

32.jpg

 

33.jpg

 

34.jpg

 

35.jpg

 

برای نهار دوباره به آشپزخانه ی هادی رفتیم که در ماسال معروف است و کیفیت غذاها در عین سادگی ظاهر رستوران بسیار عالی است.

غروب که رسید به خانه ی باصفای تاسکوه برگشتیم و باز ما بودیم و شعله های آتش و بازی هایی مثل پانتومیم که شب را با شادی سپری کنیم. صبح روز بعد راهی منزل شدیم و برگی دیگر از سفرهای ما ورق خورد و در خاطراتمان ثبت شد.

 

00:24 بامداد سه شنبه هفتم مهرماه 1399

به جمله ی آخر سفرنامه رسیدم و نوشتن تمام کردم. چه جادوی غریبی ست این سفر و نوشتن از خاطراتش. امید دارم هرچه زودتر سفر میسر شود و اهالی دنیای جادوییِ سفر دوباره چمدان و کوله برداشته به جاده بزنند و برای ما از خاطرات خود بگویند.

 

نویسنده: مهسا نژادحسینیان

 

 

تمامی مطالب عنوان شده  نظر و برداشت شخصی نویسنده است و وب‌ سایت لست سکند مسئولیتی در قبال صحت اطلاعات بر عهده نمی‌گیرد.

اطلاعات بیشتر

سفرنامه های مرتبط

نظرات کاربران (22 نظر)

× در حال پاسخ به:

جواد 7 آبان 1399 ساعت 08:02

با سلام
ممنونن از بابت سفر نامه جالب و آرام بخش شما در این روزهای وحشتناک کرونایی .با تصاویر زیبای از طبیعت پاییزی و تصاویر خود گویای تمیزی و زندگی کاملا صاف و ساده روستایی که حس عالی میدهد. ان شاالله شاهد روزهای خوش و عاری از کرونا باشیم با سفرهای پر خاطره

جواد از تبریز

محسن 3 آبان 1399 ساعت 20:01

عالی بود،سپاس
به امید روزهای بهتر و سفرهای دوباره

-nazarian 3 آبان 1399 ساعت 09:00

درود خانم نژادحسینیان
سفر به شمال آن هم در زمستان بدون انبوه گردشگران بعضا بی ملاحظه و انبوه زباله هایی که در طبیعت رها می کنند و سکوت و آرامش و برف جذاب است .ممنون بابت اشتراک سفرتان با ما .

خسرو ابراهیمی 29 مهر 1399 ساعت 12:48

درود برشما عالی

نوید شیرازی 29 مهر 1399 ساعت 12:15

سرکار خانم نژاد حسینیان.با خواندن سفرنامه مفید و مختصر شما با نگارش و قلم زیبایتان خودم را در میان جاده های سرسبز و کم نظیر ییلاقات ماسال حس کردم.ممنون که با نگارش بی نقص و جذاب خود و عکسهای استادانه خاطرات سفر 6 سال پیش مرا به این بهشت زیبا زنده کردید.

مینایی 29 مهر 1399 ساعت 11:25

سلام خانم مهسا، خیلی زیبا تحریر کردین و دقیقا حس کردم در سفر هستم، امیدوارم بزودی این ویروس نحس دست از سر جهانیان بردارد وبتوانیم به سفر برویم و بروید و ما خاطرات جالب شمارا از سفر به جای جای ایران عزیزمان را بخوانیم. تشکر از وصف زیبایتان. فرشته مینایی

سعید ا. 29 مهر 1399 ساعت 10:32

سرکار خانم نژاد حسینیان! درود بر شما. از قلم تان و تصاویری که ارائه فرمودید بسیار لذت بردم. با سپاس فراوان و آرزوی تندرستی شما و همه عزیزان، و نیز رفع کامل این بیماری و برقراری مجدد سفرها.

100safar 29 مهر 1399 ساعت 09:17

متن دلنشینی بود. دست مریزاد.

یاسر 28 مهر 1399 ساعت 18:54

چه متن گرم و دلنشینی داشت این سفرنامه شما امیدوارم همیشه در پناه حق بهتون خوش بگذره

حمیدرضا سواری 28 مهر 1399 ساعت 17:16

سلام خانم نژادحسینبان ، سلام به متن قشنگ و زیبایی که نوشتی از خواندن سفرنامه شما بسیار لذت بردم امیدوارم که همیشه سالم و سرحال باشی و این ویروس خبیث هرچه زودتر ریشه کن شود

LINF 28 مهر 1399 ساعت 14:12

سلام و دورد- متن زیبایی بود حالم را دگرگون کرد
من خود ماسالی ام- بسیار لذت بردم از جملات قشنگ و ادیبانه

منصوره م 28 مهر 1399 ساعت 13:50

سلام
خيلي ممنون از نثر زيباي شما و عكس هاي هوس انگيز . من به شخصه نمي تونستم زمستان ماسال رو تصور كنم و سفرنامه شما من رو با خودش به زمستان ماسال برد .
با ارزوي اتمام كرونا و شروع سفرهاي بعدي

فائزه لطیفی یقین 28 مهر 1399 ساعت 13:45

چه عکسهای زمستونی زیبایی و چه متن زیبایی، چقدر دلتنگ سفر و روزهای بی کرونا هستیم. ممنون که مارو هم به اون حال و هوا بردید. به امید روزی که از شر این ویروس منحوس خلاص بشیم و همه چیز زیبا بشه حتی قیمتها و هزینه ها...

علی مجاهد 28 مهر 1399 ساعت 12:53

سفر نامه ای بسیار زیبا و متن دلنشین و فوق العاده یی داشت که موقع خواندن آدم دوست دارد تا یک بار هم که شده به آنجا برود و آن حسو تجربه کند
مرسی از متن زیباتون✅

Marjan 28 مهر 1399 ساعت 12:40

خيلي حس خوبي بهم داد مهساي عزيزم عالي بود♥️مخصوصا حياط خونه كه با ديدنه عكساش حالم عوض شد🤩

مشاهده نظرات بیشتر