دبی، شهری که یک بار باید دید

دبی مقصدی جذاب برای بسیاری از ایرانی هاست که در کمترین فاصله از ایران می تونید به یک شهر فوق العاده لوکس و پیشرفته سفر کنید. ورود به کشورامارات برای ما ایرانی ها نیاز به ویزا داره که البته ظرف دو تا سه روز و به راحتی صادر می شه. چندین فرودگاه درایران پرواز مستقیم به دبی دارن. از اصفهان دو پرواز برای روزهای شنبه و سه شنبه وجود داره که با هواپیمایی فلای دبی انجام می شه.

هر چند هزینه تور دبی از تهران و با ایران ایر پایین تره و انتخاب های بیشتری برای ساعات پرواز داریم ولی به دلیل فاصله زیاد تا فرودگاه تهران تصمیم گرفتم از اصفهان سفر کنم. یک تور 4 شب خریداری کردم و چون نزدیک بودن به مترو برای من اهمیت داشت هتل knight armour  را انتخاب کردم که در گوگل امتیاز 3.8 داشت که امتیاز متوسطی محسوب میشد. در این سفر خواهرم هم همراهم بود.

از قبل چند سفرنامه در سایت لست سکند خواندم که البته فقط از جاهای دیدنی دبی صحبت شده و به جزییات نپرداخته بودند.  از دو نفر از دوستانم که سابقه سفر به دبی داشتن هم اطلاعات خوبی گرفتم.  بعد از سفر و تجربیاتی که پیدا کردم تصمیم گرفتم این سفرنامه را بنویسم چون دبی یک شهر فوق العاده گران است و مدیریت هزینه ها برای استفاده حداکثری از جاذبه های این شهر اهمیت بسیاری داره.

برای خرید ارز مسافرتی از سه روز قبل از پرواز تا روز پرواز از طریق اپلیکیشن "بله" میتونید ارز مسافرتی که حداکثر 500 دلار است را خریداری کنید و بعد از گرفتن کارت پرواز و گذشتن از گیت خروجی، در سالن انتظار ارز را از خودپرداز بانک ملی یا باجه بانک دریافت کنید.

روز اول:

به فرودگاه اصفهان رفتیم. وارد سالن پروازهای خارجی شدیم. دو پرواز در همان ساعات قرار بود انجام بشه. یکی به دبی و دیگری به نجف. بعد از گرفتن کارت پرواز به قسمت چک پاسپورت رفتیم و وارد سالن انتظار شدیم. برای دریافت ارز دو دستگاه خودپرداز وجود داشت که هر دو خراب بود! بنابراین به باجه بانک ملی رفتیم و ارز مسافرتی را دریافت کردیم.

حدود یکساعت قبل از پرواز برای سوار شدن به هواپیما از سالن خارج شدیم. هواپیمای فلای دبی، بویینگ 737 بود که هر صندلی یک مانیتور داشت و امکاناتی مثل فیلم، موزیک، بازی و GPS با قابلیت هایی مثل چشم انداز بیرون هواپیما از پنجره های راست و چپ و کابین خلبان و نمای 360 درجه از هواپیما البته به صورت شماتیک داشت. سرعت، دمای هوا،ارتفاع، فاصله تا مقصد و اطلاعات دیگری هم نمایش داده میشد.

 

در طول پرواز فقط یک میان وعده مختصر و آب داده شد و خبری از ناهار نبود.

مسیر پرواز از کنار جزیره کیش بود و مدت پرواز از زمان بلند شدن از باند فرودگاه اصفهان تا نشستن در باند فرودگاه دبی فقط 80 دقیقه شد. وقتی وارد آسمان دبی شدیم از پنجره هواپیما آسمان خراش های دبی دیده میشد و بین همه آن ها بلند ترین برج دنیا (برج خلیفه) خودنمایی میکرد.

ویزای امارات الکترونیکه و نیاز به گرفتن پرینت از ویزایی که از آژانس مسافرتی گرفتین ندارید. در فرودگاه موقع چک پاسپورت یک سیمکارت به هر نفر میدن که 10 گیگابایت اینترنت به مدت 24 ساعت از زمان فعالسازی داره. فعالسازی هم به راحتی انجام میشه. وقتی سیمکارت رو داخل  گوشی میذارید یک پیام میاد و میگه سال تولدتون رو به همون شماره پیامک کنید و بعد از فرستادن پیام بلافاصله فعال میشه. نمایندگی این اپراتور داخل فرودگاه هست و میتونید از ابتدا بدین براتون فعال کنن و بسته مورد نیازتون رو البته با پرداخت هزینه خریداری کنید. به دلیل اینکه من یک بسته رومینگ همراه اول خریده بودم نیاز به سیمکارت نداشتم و فقط برای صرفه جویی در بسته همراه اولم روز سوم سفر این سیمکارت را فعال و از آن استفاده کردم. 

تور دبی نوروز

از فرودگاه با ترانسفر تور به هتل رفتیم و و اتاق را تحویل گرفتیم. اولین سوپرایز در شهر گران دبی پرداخت مالیات به هتل بود که برای هتل ما که 4 ستاره بود شبی 15 درهم باید پرداخت میکردیم! برخلاف کشورهای دیگه ای که قبلا رفته بودم که فقط دپوزیت دریافت میکردند و موقع خروج هم پس میدادند. هیچ خدمتکاری هم برای بردن چمدان ها نیامد و اتاق را هم تحویل ندادند. خودمان کلید را گرفتیم و به اتاقمان رفتیم! دومین سوپرایز سرد بودن بیش از حد اتاق بود. بلافاصله فن کویل را خاموش کردم ولی اتاق به قدری سرد بود که برای من قابل تحمل نبود و در طول این چهار شب با سوییشرت و جوراب میخوابیدم. چند بار از پذیرش هتل خواستم که فکری برای سرمای بیش از حد اتاق بکند که نهایتا جواب دادند که فقط برای مدت کوتاهی از سال چیلرها را روی گرمایش میگذاریم و بقیه سال سرمایش فعال است!

گاهی مجبور میشدم از سشوار برای گرم شدن استفاده کنم! بر خلاف هتل های ایران و بسیاری از کشورهای دیگه که داخل اتاق اسپلیت وجود داره سیستم چیلر مرکزی و فن کویل برای افراد سرمایی مثل من بدترین چیز ممکن است. بنایراین توصیه میکنم اگر در فصل سرد به دبی سفر میکنید حتما چک کنید هتلی که قصد دارید رزرو کنید اسپلیت داشته باشد نه فن کویل. 

مشکل دیگه ای که این هتل داشت دیوارهای بدون عایق صدا بود که البته شانس آوردیم فقط شب آخر همسایه داشتیم که از سر و صدای آن ها به پذیرش شکایت کردیم و آن ها هم سریعا پیگیری کردند و به ساکنین اتاق کناری تذکر دادند.  ایرادهای دیگه هتل وجود صابون به جای مایع دستشویی،عدم تنوع و پایین بودن کیفیت صبحانه، نبود پریز کافی برای شارژ لوازم الترونیکی و سیف باکس قدیمی بود.

در مجموع هتل knight armor  هتل 4 ستاره ضعیف و در حد یک هتل سه ستاره معمولی بود.

بعد از استراحت تصمیم گرفتیم به دبی مال و برج خلیفه بریم. حدود ده دقیقه تا ایستگاه مترو پیاده راه بود. 

اگر قصد یکبار سفر با مترو دارید nol card قرمز تهیه کنید وگرنه توصیه من خرید نول کارت نقره ای است  که میتونید هر بار با دستگاه هایی که داخل همه ایستگاه ها هست کارتتون رو با پول نقد شارژ کنید. این کارت برای مترو و اتوبوس قابل استفاده است. فراموش نکنید که هم موقع سوار شدن و هم پیاده شدن از اتوبوس باید کارت بزنید و گرنه هزینه تا ایستگاه آخر از کارت شما کم میشه. 

تمام ایستگاه های مترو دبی شبیه به هم طراحی شده و بر خلاف ایستگاه های مترو در ایران سرتاسر لبه سکوی ایستگاه برای ایمنی بیشتر دیوار شیشه ای وجود داره و درهایی داره که موقع توقف قطار همزمان با درهای مترو باز و بسته میشه.

دبی در مجموع سه تا خط مترو داره که شامل یک خط اصلی طولانی و دو خط کوتاه که برای شهری به وسعت دبی و جمعیت زیادی که با مترو تردد می کنن واقعا محدوده و دسترسی به همه نقاط رو فراهم نمیکنه. 

کنار ایستگاه مترو یک صرافی بود. 200 دلار چنج کردیم. جالب بود که برای اکسچنج هم مالیات کسر میکردن! در صرافی ها حتما پاسپورت نیاز هست،من عکس پاسپورت را داخل گوشی داشتم و برای کارمند صرافی ایردراپ کردم و با منت قبول کرد که اکسچنج انجام بده. بر خلاف کشورهای دیگه ای که رفته بودم پروسه اکسچنج در دبی چندین دقیقه زمان میبره و کلی کاغذبازی و فرم برای امضا داره!

 به ایستگاه مترو دبی مال رسیدیم.

از داخل ایستگاه به سمت ورودی دبی مال یک تونل بالای پیاده روی خیابان وجود داره که شما رو به دبی مال میرسونه. حدود 15 دقیقه راه هست که البته با تعداد زیادی تسمه نقاله که در مسیر وجود داره بدون خستگی می تونید به دبی مال برسید. ورودی دبی مال دو مسیر داره که یکی سمت راست ورودی هست به نام fashion avenue که به سمت فروشگاه های برندهای لوکس میره و مسیر مستقیم که در اون خرده فروش ها وجود دارن و میتونید تگ ها و ماکت های جاذبه های دبی رو بخرید (که نسبت به مراکز گردشگری دیگه ارزون تر بود) و در نهایت این مسیر وارد مجموعه دبی مال میشه.

آکواریوم دبی مال هم دیدنی بود که خرید بلیط برای اون منطقی نیست و خیلی از قسمت های اون رو میتونید از بیرون تماشا کنید.

در انتهای خروجی دبی مال و از زیر فروشگاه apple center وارد فضای باز محوطه جلوی برج خلیفه شدیم و مبهوت عظمت بلندترین برج دنیا. برج های بلند زیادی اطراف برج خلیفه هستن ولی هیچکدوم حتی تا نیمه این برج هم نمیرسن.

یک دریاچه بزرگ جلوی برج هست. هر شب هر نیم ساعت به مدت 3 دقیقه آبنماهای موزیکال روشن میشن و هزاران نفر در اطراف دریاچه جمع میشن و رقص زیبای آب در برابر بلندترین آسمان خراش دنیا رو تماشا می کنن.  در این فضای لذت بخش تصمیم گرفتم با برادرم تماس تصویری بگیرم. از قبل میدونستم تماس تصویری واتساپ در دبی فیلتر هست. ولی با تلگرام، اینستاگرام و حتی گوگل میت هم نتونستم بدون فیلترشکن تماس تصویری بگیرم! 

در اینترنت سرچ کرده بودم که ساعت کار متروی دبی تا 12 شب هست. به سمت ایستگاه مترو دبی مال برگشتیم و حدود ساعت 11:45 به ایستگاه رسیدیم و متوجه شدیم ایستگاه تعطیل شده، از مأمور انتظامی سوال کردیم که آخرین مترو چه زمانی رفته که جواب داد 11:20 !! تعداد زیادی از توریست ها هم مثل ما برای سوار شدن به مترو به ایستگاه آمده بودند و از تعطیلی ایستگاه متعجب شدند. دو مأمور آنجا بودند و مردم را به سمت خروجی ایستگاه هدایت میکردند و میگفتند تاکسی در خروجی ایستگاه هست!

تعداد زیادی تاکسی منتظر مسافر بودند. من اپلیکیشن کریم (careem) که معروفترین تاکسی اینترنتی دبی هست را از قبل نصب کرده بودم و یک تاکسی به مقصد هتل درخواست کردم که بلافاصله یک راننده قبول کرد. تاکسی های کریم بیشتر تویوتا کمری هستند و ورودی های کمتری نسبت به اوبر دارند. البته همه تاکسی های دبی بر حسب تاکسی متر کار میکنند.

ورودی تاکسی های کریم 5 درهم بود. تا هتل ما تقریبا 15 دقیقه راه بود که 55 درهم هزینه تاکسی شد، یعنی یک میلیون و صد هزار تومان(درهم 20 هزار تومان بود)!!

 شام نخورده بودیم. به یک ساندویچی شاورما رفتیم و دو ساندویچ مرغ به قیمت 10 درهم گرفتیم که در مقابل کرایه تاکسی ارزان بود!  به این نتیجه رسیدم که اعلام نکردن ساعت دقیق آخرین متروی هر ایستگاه در دبی برای هدایت توریست ها به سمت تاکسی هاست. در کل همه چیز حتی بلیط مترو و اتوبوس در دبی خیلی گرونه. اولش ممکنه براتون سخت باشه ولی بعد از یکی دو روز به هزینه ها عادت میکنید و بی حس میشید!

تعداد زیادی فروشگاه زنجیره ای در خیابان های دبی مخصوصا در منطقه دیره وجود داره که میتونید آب معدنی، میوه و خوراکی های مورد نیاز رو خریداری کنید و قیمت های بسیار مناسبی نسبت به اماکن توریستی داره. یک آب معدنی کوچیک 1 درهم بود که نسبت به ساندویچی های شاورما هم ارزان تره.

روز دوم:

برنامه امروز ما رفتن به ساحل جمیرا بود. از طریق گوگل مپ مسیریابی کردیم و با مترو به ایستگاه اتوبوس رفتیم و از آنجا به ساحل جمیرا. آب سرد بود و امکان شنا کردن وجود نداشت ولی هوا برای نشستن کنار دریا عالی بود. چند رستوران با امتیازهای بالا نزدیک ساحل جمیرا هست. ما برای ناهار به رستوران lifter life رفتیم. 

برنامه بعدی رفتن به پالم جمیرا و تماشای پالم از palm view  بود. یک ساختمان 54 طبقه که از بالای آن پالم جمیرا دیده میشه. این تور رو معمولا خیلی از ایرانی ها نمیرن در حالی که به نظر من یکی از دیدنی ترین مکان های دبی هست که اصلا قابل مقایسه با sky view و دبی فریم نیست که خیلی از ایرانی ها اونجاها میرن. با اتوبوس به پالم رفتیم. پالم جمیرا یک مسیر مونوریل تا هتل آتلانتیس در انتهای پالم داره. منظره دریا، برج های اطراف و بزرگترین چرخ و فلک دنیا از داخل مونوریل دیدنی بود. نفری 15 درهم رفت و برگشت به ایستگاه مربوط به پالم ویو بود.

در این ایستگاه یک مال بزرگ به اسم نخیل مال بود که دست کمی از دبی مال نداشت. به دلیل اینکه از قبل مطمئن نبودم که میتونیم به پالم جمیرا بریم یا نه تور پالم ویو رو از داخل ایران نخریده بودم. در خروجی ایستگاه مونوریل یک باجه بود که این تور را میفروخت. برای ویوپوینت طبقه 52 قیمت 158 درهم و برای طبقه 54 که پشت بام ساختمان بود 270 درهم قیمت داشت( که البته قمیت تایم پیک بازدید بود).

هر توری در دبی قراره برید قبل از سفر از سایت های داخلی بخرید. هرچند اگه رومینگ رو فعال کنید از داخل دبی هم میتونین وارد این سایت ها بشین و پرداخت بانکی و گرفتن پیامک رمز دوم هم داشته باشین. اختلاف قیمت خرید از این سایت ها با خرید حضوری و یا حتی خرید از تور لیدرهای ایرانی خیلی زیاده بنابراین از این موضوع غافل نشین. حتی این سایت ها قابل چونه زدن و گرفتن کد تخفیف هم هستن. این بلیط ها معمولا یکماه اعتبار دارن و فقط اختلاف قیمت بین روزهای تعطیل و غیرتعطیل وجود داره.

من بلیط پارک آبی وایلد وادی و بلیط دهکده جهانی رو از قبل خریده بودم ولی پالم ویو رو همونجا چند دقیقه قبل از رفتن داخل ساختمان خریدم. تور پالم ویو یک تایم پیک از ساعت 4 تا 6 عصر داره که به دلیل منظره غروب خورشید گران تر هست و 158 درهم بود و تایم غیر پیک 100 درهم. چون از این موضوع اطلاع نداشتم و نزدیک غروب بود و میخواستیم موقع غروب بالای برج باشیم اشتباها بلیط تایم غیرپیک را خریدم. موقع ورود اجازه ندادند داخل بشیم و هرچقدر هم با مسئولش صحبت کردم که اضافه مبلغ رو میدم و بلیط منو عوض کنه قبول نکرد و سایتی که ازش خریده بودم هم گفت چون بلیط صادر شده قابل تعویض نیست.

ناچارا یک ساعت در لابی برج نشستیم و ساعت 6:30 از گیت رد شدیم. من بلیط تایم غیرپیک رو یک میلیون و ششصد خریده بودم در حالی که باجه بلیط فروشی 100 درهم یعنی 2 میلیون میداد! از گیت که رد شدیم توسط راهنمای تور به یک سالن هدایت شدیم که کف سالن مانیتور بود و مراحل ساخت پالم جمیرا را نمایش میداد. بعد وارد یک سالن دیگه شدیم و نهایتا با آسانسور پرسرعتی که در هر ثانیه 3 طبقه بالا میرفت به طبقه 52 رفتیم. یک ویو پوینت 360 درجه بینظیر که تمام پالم به زیبایی قابل دیدن بود. هتل آتلانتیس در انتهای پالم دیدنی بود. از سمت مخالف میشد برج العرب و در فاصله دورتر و برج خلیفه رو دید. چند دوربین دوچشمی نصب کرده بودند که با آن ها میتونستیم برج های دوردست را تماشا کنیم. به دقایق پایانی بازدید نزدیک میشدیم. وارد آسانسور شدیم که پایین بیاییم که یکی از مسئولین تور گفت طبقه 54 هم باز هست و اگر تمایل دارین میتونین رایگان اونجا رو ببینین و ما هم از خداخواسته رفتیم طبقه 54 و از روی پشت بام هم مناظر رو تماشا کردیم.

 

 

موقع برگشت وارد ایستگاه مونوریل شدیم و باز هم سوپرایز شدیم و دیدیم که تعطیل شده!! یکی از مسئولین ایستگاه گفت مشکلی پیش اومده و نمیدونیم چه زمانی حل میشه. اگر میخواین صبر کنین وگرنه میتونین با تاکسی برین! طرفدار تئوری های توطئه نیستم ولی باز هم حدسمان قوی تر شد که این تعطیلی ها عمدی و برای رونق تاکسیرانی دبی هست! تصمیم گرفتیم کمی پیاده روی کنیم و پالم را ببینیم و بعد با تاکسی به نزدیک ترین ایستگاه مترو برویم. یک تاکسی کریم گرفتیم و مسیری کمتر از 2 کیلومتر تا ایستگاه مترو را 27 درهم دادیم. از آن جا با مترو به هتل رفتیم.

روز سوم:

چون دیشب خیلی پیاده روی کردیم و خسته بودیم ترجیح دادیم تا ظهر در هتل باشیم.

برای ناهار رستوران های اطراف را جست و جو کردم و "رستوان فارسی" را که از بهترین رستوران های ایرانی در دبی هست رو پیدا کردم. بیشتر پرسنل ایرانی بودن و مشتری ها هم ایرانی. رستوران خوبی بود ولی مثل بقیه رستوران ها شروع قیمت ها از 55 درهم! بعد از سه روز که غذاهای ایرانی نخورده بودیم واقعا نیاز به غذای ایرانی احساس میشد. انصافا هیچ جای دنیا غذایی سازگار به مذاق ما ایرانی ها به جز غذای ایرانی نیست.

به هتل برگشتیم و کمی استراحت کردیم. برنامه امشب ما دهکده جهانی بود. در ایستگاه مترو به فروشنده بلیط گفتم که قصد رفتن به دهکده جهانی را داریم. گفت با نول کارت قرمز نمیتونین این مسیر رو برین چون باید علاوه بر مترو سوار اتوبوس هم بشیم در حالی که نول کارت قرمز برای استفاده از یک نوع وسیله (مترو یا اتوبوس) است و گفت که باید نول کارت نقره ای بگیرین. نفری 25 درهم دادیم که 6 درهم هزینه کارت و 19 درهم شارژ داخل کارت بود. با مترو به ایستگاه آخر رفتیم و از آنجا سوار اتوبوس خط مربوطه شدیم که حدود 20 کیلومتر بدون توقف تا دهکده جهانی میرفت.

ابتدا برای من سوال بود که این دهکده چرا اینقدر دور ساخته شده و داخل شهر نیست ولی وقتی به آن جا رسیدم و وسعت دهکده جهانی را دیدم علت این موضوع را متوجه شدم. دهکده جهانی بسیار وسیع تر از چیزی بود که تصور میکردم. صدها اتوبوس و تاکسی و هزاران ماشین شخصی در پارکینگ بودند و مشغول رفت و آمد. این جا نه فقط برای توریست ها بلکه برای مردم دبی هم یک جاذبه گردشگری برای تفریح پایان هفته بود. خیلی از اهالی دبی با خانواده آمده بودند و در محوطه زیرانداز انداخته بودند و شام هم با خودشان آورده بودند. 

خرید بلیط از قبل در چنین مواقعی به شما کمک میکنه که نه تنها هزینه کمتری پرداخت کنید بلکه نیاز به ایستادن در صف تهیه بلیط هم نداشته باشید. بعد از چک بلیط وارد مجموعه شدیم. در این دهکده هر کشوری یک نماد و دروازه ورودی داره که اسم کشور بالای اون نوشته شده و پشت این دروازه یک بازار از محصولات همون کشور با فروشنده هایی که اهل اون کشور هستن وجود داره.

این بازارها به اندازه ای وسیعه که تصور میکنین واقعا به همون کشور سفر کردین!

یک توصیه مهم میکنم که به اصرار فروشنده ها برای خرید توجه نکنید چون قیمت ها واقعا بالاست. بیشتر بهر تماشا به بازارها سر بزنید! 

طبیعتا جلوی ساختمان مربوط به ایران کلی عکس گرفتیم که ورودی آن مجسمه های شبیه دروازه ملل تخت جمشید با دیوارهای کاشی کاری شده بود. وارد بازار شدیم. همه فروشنده ها ایرانی بودند. همانطور که شادی و آواز را از ایرانی ها نمیشه گرفت داخل بازار یک کنسرت در حال برگزاری بود که آهنگ های بندری هم میخواندند و توریست های زیادی را به داخل غرفه ایران کشانده بود. 

یک شهربازی هم داخل مجموعه دهکده جهانی بود که قیمت های بالایی داشت. احتمالا بلیط این شهربازی هم قابل خرید از سایت های ایرانی باشه. چون وقت زیادی نداشتیم به شهربازی نرفتیم. زمان لازم برای دیدن تمام دهکده جهانی حداقل 6 ساعت است،بنابراین بهتر است یک بعدازظهر تا آخر شب را برای دیدن آن کنار بگذارید.

برای اینکه مشکل دو شب قبل در نرسیدن به مترو برایمان پیش نیاید زودتر برگشتیم و سوار اتوبوس شدیم و به ایستگاه مترو رسیدیم. ساعت 10:55 بود ولی با ناباوری متوجه شدیم که آخرین مترو ساعت 10:45 رفته!! این بار به یقین رسیدیم که عمدا ساعت کار مترو را کم میکنند تا توریست ها از تاکسی استفاده کنند. تصمیم گرفتیم با اتوبوس به هتل برگردیم. البته بیشتر از نیم ساعت معطل شدیم ولی نهایتا اتوبوس آمد.

روز چهارم:

برنامه امروز رفتن به پارک آبی وایلد وادی بود. دو پارک آبی مطرح در دبی وجود داره. وایلد وادی قدیمی تر و در کنار برج العربه و پارک آبی آتلانتیس هم کنار هتل آتلانتیس در پالم جمیرا.

مسیریابی کردم و نزدیک ترین ایستگاه مترو به پارک آبی را پیدا کردم. با مترو تا آنجا رفتیم و از آن جا سوار اتوبوس شدیم و به پارک آبی رفتیم. بلیط را قبلا از داخل ایران خریده بودم. حتما بلیط را با ناهار خریداری کنید چون حداکثر 300 هزار تومان هزینه اضافه باید بپردازید ولی اگر داخل پارک آبی بخواهید همان ناهار که یک همبرگر با سیب زمینی و نوشابه است را بخرید حداقل 55 درهم باید هزینه کنید.

خوراکی با خودتون نبرید چون کوله ها اسکن میشه و اجازه ورود خوراکی ندارید. برای گرفتن کمد در رختکن باید هزینه پرداخت کنید. اگر دو نفر هستین یک کمد متوسط بگیرید و هزینه دو کمد کوچک را ندهید.

هوا کمی خنک بود و برای من که سرمایی هستم استفاده از بعضی بازی ها که در زیر سایه بود امکانپذیر نشد. بنابراین توصیه میکنم که از ابتدای آذرماه تا پایان زمستان تور پارک آبی نگیرید چون به اندازه ی هزینه ای که میکنید استفاده ای نمیتونید ببرید. البته این پارک آبی از اواسط دیماه تا اواسط بهمن ماه هر سال تعطیله. در پارک آبی با چند نفر ایرانی که دو نفرشون ساکن دبی بودن و دوستانشون که از ایران اومده بودن آشنا شدیم و تا غروب آفتاب و دقایق پایانی تایم پارک آبی آنجا بودیم. 

برنامه بعدی ما رفتن به موزه آینده بود. البته تور نخریده بودیم و فقط قصد بازدید از قسمت رایگان مجموعه را داشتیم. موزه آینده کنار ایستگاه مترو هست و دو ایستگاه  با دبی مال فاصله داره. موقع مسیریابی متوجه شدم که موزه تا ساعت 7 بازه و عملا زمانی برای بازدید از آن جا نداریم.

برای همین تصمیم گرفتیم برنامه رفتن به دبی مال که برای آخر شب در نظر داشتیم را از الان برویم. ایستگاه دبی مال پیاده شدیم. اینبار فرصت بیشتری داشتیم. امشب خیلی شلوغ تر از دو شب قبل بود. از مسئول ایستگاه مترو سوال کردم که آخرین مترو چه ساعتی از این ایستگاه میره که جواب داد چون شب جمعه هست مترو تا 1 شب کار میکنه! که البته چون میدونستیم نمیشه روی حرفش حساب کرد تصمیم گرفتیم ساعت 11 خودمون رو به ایستگاه برسونیم.

برنامه ما خوردن شام در رستوران عبدالوهاب بود که یک بالکون با ویو آبنمای برج خلیفه داشت. یک جوجه شیش طاووق سفارش دادیم که البته برای دو نفرمان هم زیاد بود و قیمتش 69 درهم بود. موقع شام خوردن دو بار آبنماهای برج روشن شد و منظره بی نظیری را از نمای بالا دیدیم که قابل وصف نیست.

اینبار موقع برگشت به مترو رسیدیم! به هتل برگشتیم و چمدان ها را بستیم که فردا صبح زود به فرودگاه برویم.

در مجموع دبی ارزش یکبار دیدن را دارد. با وجود شهرسازی پیشرفته باز هم حس فضایی مصنوعی و غیرواقعی از یک شهر پیشرفته را به شما القا میکنه، برج های بسیار زیاد خالی از سکنه که شب ها فقط چراغ های روشن داره، مردمی که بیشتر کارگرهای هندی و شرق آسیایی هستن و از صبح تا شب مشغول کار برای گذراندن زندگی در یکی از گران ترین شهرهای جهان.

اگر بخوام دبی رو در یک جمله توصیف کنم باید بگم شهر مدرنی که روح نداره اما مسیری که داره میره مسیر درستیه. هر ایرانی که از سفر دبی برگرده یک چیز رو حتما با خودش میاره: حسرت! حسرت داشتن امکاناتی که دبی در یک بیابان خشک و بدون هیچ منابع طبیعی و تاریخی ایجاد کرده و اینکه هر یک از بنادر ایران میتونه به مراتب زیباتر و جذاب تر از دبی باشه اما...