Close

ماهیگیری که هرگز ندیدم (سفرنامه‌ی ویتنام)

4.4
از 85 رای
اینجا کشوری‌ست که به جای هر گلوله بر زمینش، گلی روییده است! +تصاویر دیگر قسمت ها
  • 3 آذر 1398 09:00
  • 119
  • 19.2K

ماهیگیری که هرگز ندیدم (سفرنامه‌ی ویتنام)

سفر پنج است: «اول به پاي، دوم به دل، سِيوم به همت، چهارم به ديدار، پنجم در فنا نفس» (شیخ ابوالحسن خرقانی)

این چهارمین داستانی است که از من می‌خوانید. قصه‌ی پرماجرای سفری دو هفته‌ای‌ به ویتنام. هر زمان این سفر را مرور می‌کنم بیشتر مطمئن می‌شوم که "اعتراف‌نامه" واژه‌ مناسب‌تری است تا "سفرنامه"

هندوستان اولین کشوری بود که به آن سفر کردم. گذشته‌ی خیلی دوری نیست. پنج سال پیش. یک سال بعد از هندوستان و خیلی اتفاقی، سفر به اروپا پیش آمد. از آن‌جا که برگشتم، تصمیم گرفتم نقشه‌ی‌ جهان را بخرم و روی آن، کشورهایی را که دیده‌ام مشخص کنم. تعداد کشورها آنقدر کم بود که کمی خجالت کشیدم و این‌کار را نکردم. سومین سفر باز هم اروپا بود. حالا دیگر تعداد سفرهایم کمی زیادتر شده، اما هنوز دست و دلم به خرید نقشه و علامت‌گذاری نمی رفت. اعتراف می‌کنم هر از گاهی تعداد شهرهایی را که دیده بودم نیز می‌شمردم. برای اینکه عددش بیشتر از تعداد کشورها بود و این مرا خوشحال و شاید مغرور می‌کرد.

اما همه چیز از سفر چهارم به بعد تغییر کرد. سفر به نپال تحول بزرگی برای من بود. اتفاقات پیش بینی نشده‌ی زیادی افتاد که باید به خوبی از پس همه برمی‌آمدم. سفرهای پیشین، رو به رو شدن و دست و پنجه نرم کردن با اتفاقات و مشکلات را به من یاد نداده بود. اما در نپال همه را با هم و یک‌جا تجربه کردم. علاوه بر این، موضوعِ دیگری که این سفر را از باقی جدا می‌کرد، ارتباطِ بیشتر با مردم بومی بود و این امر، چهره‌ی جدیدی از سفر را به من نشان داد. از آن به بعد ماهیت سفرهایم تغییر کرد. هدف فقط دیدنِ جاذبه‌های گردشگری نبود. ارتباط با مردم و آشنایی با خلق و خوی‌شان و نیز آداب و رسوم، اهمیت بیشتری پیدا کرده بود. حتی خیلی وقت بود که دیگر تعداد کشورها و شهرهایی که دیده بودم را نمی‌شمردم. نقشه‌ی جهان را خریدم، قاب کردم و به دیوار زدم اما دیگر خیالِ مشخص کردن شهر‌ها و کشورها را نداشتم. ماجراهای سفر، حوادث و البته هیجان‌هایش برایم مهم‌تر از کمیت شده بود.

پس از آن به چندین و چند شهر و کشور سفر کردم و اما آخرین آن‌ها یعنی ویتنام، برای من دست‌آوردی مهمتر از نپال داشت و آن شناختِ بیشترِ خود و ضعف‌هایم بود. پیش از سفر، مادرم توصیه‌های تکراریِ مادرانه می‌کرد. حوصله‌ام از نصیحت‌ها سر می‌رفت و با خود می‌گفتم آخر من که همه‌ی این‌ها را می‌دانم. اما در طول سفر ویتنام و پایانِ آن، فهمیدم که حتی از نپال هم خیلی کم یاد گرفته‌ام. تا به امروز فکر می‌کردم کمی تجربه کسب کرده‌ام، حتی اگر اینگونه هم بود، از هیچ کدام از تجربیاتی که داشتم به خوبی استفاده نکردم. شاید هم اصلا چیزی یاد نگرفته بودم. این سفر پر بود از تصمیماتی که به سختی می‌گرفتم و گاهی به بدترین شکل ممکن آن‌ها را اجرا می‌کردم، پر بود از راه‌هایی که می‌رفتم و میانه‌ی راه پشیمان شده و برمی‌گشتم. حتی یک‌بار از برگشتن هم پشیمان شده و دوباره به ادامه‌ی مسیرِ اول پرداخته بودم!!! کمی پیچیده شد اما واقعا تصمیماتم به همین سختی و پیچیدگی بود. البته اکنون ویتنام و ماجراهایش مثل باقیِ سفرها خاطره‌ای بی‌نظیر است و به طرز عجیبی این سفرم را دوست دارم.

راستی می‌دانید چقدر خوشحالم از اینکه هیچ زمان روی آن نقشه، کشوری را علامت نزدم؟

ماهیگیر

اصلا نمی‌دانم که دیگر توریست‌ها مقصد سفرشان را چگونه انتخاب می‌کنند، اما اصولا برای من همه چیز از یک اتفاق ساده شروع می‌شود. مثل دیدن یک فیلم یا عکس، خواندنِ یک کتاب و شاید هم شنیدن یک موسیقی. خاطرم هست پیش از این‌ها فیلم یکشنبه‌ی غم‌انگیز (Gloomy sunday) مرا تا مجارستان کشاند، روزی با دیدن فیلم کازابلانکا راهی کشور مغرب شدم. عکس یک راهب بودایی با ردای قرمز رنگش، راه نپال را برای من روشن کرد و با دیدن فیلم "نیمه شب در پاریس" شیفته‌ی پاریس شده و نهایتا یک نیمه شب سرد و بارانی از آن‌جا سر در آوردم. یادم هست یک موسیقی آذری مرا وادار کرد تا به محله‌ی بالات استانبول بروم و آن‌جا دقایقی رقصیدم. چندی پیش هم یک کتاب از آخرین عکس‌های "چه گوارا" دیدم و الان که این سفرنامه را می‌نویسم بلیط کوبا را خریده‌ام تا ماه آینده به دیدار "چه" بروم. از سال‌ها پیش هم "خالد حسینی" با شاهکارش "بادبادک‌باز" فکر سفر به افغانستان را در ذهنم پروراند و در نتیجه‌ی آن، مدت‌ها به افغانستان فکر کردم و حال که این سفرنامه را می‌خوانید به تازگی از سفر دو ماهه در افغانستان بازگشته‌ام. و اما ویتنام! این سفر هم تنها با دیدنِ عکس یک ماهیگیر، در ذهنم شکل گرفت و نتیجه‌اش سفرنامه‌ای است که اکنون پیش روی شماست. امان از آن عکس ماهیگیر

 

01.jpg

عکس 01 - ماهیگیر - امان از تو ای مرد ماهیگیر

پیش از هر تصمیمی آن عکس معروف را برای چند ویتنامی فرستادم و در مورد این نوع ماهیگیری سوال کردم. باید مطمئن می‌شدم که این عکس مربوط به ویتنام است! بیشترشان اطلاعات کمی داشتند اما در نهایت یکی دو نفر اعلام کردند که در یکی از شهرهای مرکزیِ ویتنام این نوع ماهیگیری رایج است و خیالم بابت انتخاب مقصد راحت شد.

از همان ابتدا تصمیم داشتم این سفر را تنها بروم. همچنین اصلا فکر و خیالِ برنامه‌ریزیِ دقیقِ، برای کل روزها و حتی ساعت‌هایم نداشتم. اما مطمئن بودم که می‌خواهم از شمال تا جنوب ویتنام، چند شهر مهم را ببینم. بنابراین مدت زمان سفر را حدود 10 روز در نظر گرفتم و آنقدر بازه‌اش را تغییر دادم تا در نهایت ارزانترین بلیط را به نرخ 3.400.000 تومان با ایرلاین قطر، برای اوایل فروردین 97 پیدا کردم.

همان روز با دوستم از هیجان سفر بدون برنامه‌ریزی صحبت می‌کردم که او هم به وجد آمد و خواست تا در این سفر مرا همراهی کند. البته قرار شد فقط پنج روز اول را با من باشد و بعد سفرش را در کشور دیگری ادامه دهد. این اتفاق برایم خوشایند بود. هم اینکه در سخت‌ترین بخش سفر یعنی پرواز طولانی و ترانزیت، تنها نبودم هم اینکه حقیقتا همسفر بودن با "ماریت" لذت دیگری دارد. از طرفی بعد از چند روز تنها می‌شدم و می‌توانستم هیجانِ سفرِ بدون همسفر را نیز تجربه کنم.

همان بلیط را خریدیم و یک روز با شوق و ذوق و هیجان، با مدارک ویزا به سفارت ویتنام رفتم.

  • رزرو پرواز رفت و برگشت و رزرو هتل
  • نامه تمکن بانک (انگلیسی) یا گواهی اشتغال به کار (انگلیسی). داشتن یکی از این دو مدرک کفایت می‌کند.
  • یک عدد عکس شش در چهار
  • پاسپورت به همراه یک کپی از صفحه اول، شناسنامه به همراه کپی تمام صفحات، کارت ملی و کپی از پشت و روی کارت
  • 105 دلار آمریکا

سفارت ویتنام در خیابان زعفرانیه، میدان آصف، خیابان اعجازی، نبش برزو، پلاک 54 قرار دارد. نیازی به رزرو وقت نیست و هر روز که مدارکتان کامل بود به سفارت بروید.

یادآوری می‌کنم که می‌توانید یا نامه‌ی تمکن مالی ارائه دهید و یا گواهی اشتغال به کار و نیازی به ارائه‌ی همزمان هر دو مدرک نیست. ضمنا متن این دو نامه هم باید انگلیسی باشد. در غیر اینصورت باید توسط دارالترجمه، ترجمه شود و نیازی به تائید و مهر دادگستری نمی‌باشد. مدت زمان لازم برای بررسی مدارک حدود دو هفته‌ی کاری است و آغاز بررسی مدارک در روزهای یک‍شنبه و چهارشنبه است. به عنوان مثال اگر مدارک را روز دوشنبه تحویل سفارت دهید، روند بررسی مدارک و آن دو هفته‌ی کاری که عرض کردم از روز چهارشنبه آغاز می‌شود.

سفارت که چه عرض کنم! اتاقکی فلزی گوشه‌ی حیاط! جوانکی خوش برخورد فرمی مقابلم گذاشت و من آن را پر کردم و به همراه سایر مدارک تحویل خودش دادم. مرد جوان چند بروشور و نیز نقشه‌ای از کشور ویتنام به من داد که روی آن، جذابترین شهرهای ویتنام با ستاره مشخص شده بود و خودش، چند شهر را برایم مشخص کرد و توصیه کرد دیدنِ این شهرها را از دست ندهم.

 

02.jpg

عکس 02- نقشه‌ی ویتنام

به خانه رسیدم و با جستجو در اینترنت و دیدنِ عکسِ آن شهرها فکر کردم که باید سفرم را طولانی‌تر کنم و بنابراین چند روز دیگر به سفرم اضافه کردم و برای تغییر تاریخ بلیط با پشتیبانیِ سایت فلایتیو تماس گرفتم. از دردسرهای تغییر تاریخ بلیط و افزایش نرخی که دقیقه‌ای قیمتش بالاتر می‌رفت و در عرض نیم ساعت از دویست هزار تومان به هفتصد هزار تومان رسید، می‌گذرم. به جز این اختلافِ قیمتِ عجیب، مورد جالب دیگری هم بود. در سایت هنگام جستجوی پرواز، توقف فقط در دوحه اعلام شده بود، اما هنگامی که بلیط صادر و ایمیل شد توقف دیگری هم در بانکوک اعلام شده بود. بعد از آن دیگر هیچ‌گاه از فلایتیو خرید نکردم.

آنچه در این سفر پر ماجرا می‌گذرد ...

همان‌طور که پیش‌تر گفتم اصلا خیال برنامه‌ریزی آنهم پیش از سفر نداشتم. می‌خواستم خودم را به دست مقصد بسپارم و اجازه دهم ویتنام و جاده‌هایش هرکجا که خواست مرا دنبال خودش بکشانند. بهترین جمله برای چنین سفری اینست: "هرچه پیش آید، خوش آید". مطمئن بودم که می‌خواهم سفر به ویتنام تجربه‌ا‌ی جدید و متفاوت باشد. اصلا قصد نداشتم به بازدید از موزه، معبد، کلیسا و ... بپردازم. خانه‌ی اپرا، موزه‌ی اورسی و موزه‌ی لوور در پاریس، معبد آکشارداهام در هند و کلیسای دومو و سنت پیتر در ایتالیا، مرا سخت‌پسند کرده بودند و دیدن موزه و معبد در کشورهای دیگر به سختی می‌توانست مرا راضی نگه دارد.

بسیار مشتاق بودم کشوری را ببینم که سال‌ها درگیر جنگ داخلی و خارجی بوده و همانطور که قبلا گفتم دیدنِ زندگیِ مردم در اولویت قرار داشت. هیچ وقت در مورد مردم ویتنام چیزی نشنیده بودم. شبیه مردم مراکش هستند یا اروپا؟ شاید هم شبیه مردم نپال و از نظر من مهربان‌ترین مردمان دنیا. آیا باید از نگاه مردانشان همانند بسیاری از مردان هند فرار کرد یا شبیه مردان نپالی چشم پاک هستند. پس روی هدفم پافشاری کردم و تصمیم گرفتم به شهر و روستاگردی، ارتباط با مردم و صد البته دیدنِ طبیعت بی نظیرش بسنده کنم.

بنابراین نه به بازدید از موزه ی جنگ رفتم، نه ساعت‌ها در صف کیلومتریِ دیدن جنازه‌"هوشی مین" ایستادم نه به ساختمان اپرا رفتم و نه به دنبال معبد خاصی برای بازدید گشتم. به جای آن ماجراهایی مهیج، خطرناک و گاهی ترسناک را پشت سر گذاشتم و این‌گونه شد که این سفر برای "نوا" دختری تنها در ویتنام تجربیات جدید و متفاوتی را رقم زد و توانست خودش را بیشتر بشناسد.

تنها اقداماتِ پیش از سفر، رزرو هتل در هانوی، برآورد نرخ بلیط‌های داخلی در ویتنام و خواندنِ سفرنامه‌ای بود که سبک سفرشان کاملا متفاوت بود و نتوانستم تجربه یا اطلاعاتِ خاصی از آن برداشت کنم بنابراین فقط نحوه‌ی رفتن از فرودگاه به محله‌ای که هتل گرفته بودم و نیز آدرس یک پیراشکی فروشی را یادداشت کردم.

و اما آغاز هم پرماجراست...

روز اول: تهران - دوحه - بانکوک - هانوی (26 مارچ 2018 6 فروردین 1397)

سفر ما دقیقا از یک نیمه‌شب یکشنبه آغاز شد. مسیرِ تهران-هانوی با احتساب یک توقفِ کوتاه در دوحه، سپس یک توقف دو ساعته در بانکوک، باید حدود 17 ساعت طول می‌کشید. پرواز اول به موقع و راس ساعت از تهران انجام شد اما پرواز دوم از دوحه با تاخیر بسیار زیادی صورت گرفت و شک نداشتم که پرواز از بانکوک به هانوی را از دست می‌دهیم.

مسیر دوحه تا بانکوک هفت ساعت بود. البته هواپیما پر نبود و هر کدام یک ردیفِ کامل برای خوابیدن داشتیم ولی چه فایده که خیالم راحت نبود. دوست نداشتم پرواز به هانوی را از دست بدهیم. از طرفی مدام با خودم کلنجار می‌رفتم که دختر جان مگر تو نبودی که می‌گفتی سفر را با همه‌ی اتفاقات پیش‌بینی نشده‌اش دوست داری؟ خب این اولین اتفاق است. تمام ادعایت تا پیش از آغاز سفر بود؟

هفت ساعت با همین فکر و خیال‌های ضد و نقیض‌، حرف زدن با ماریت و مرور خاطرات سفرهای قبلی‌مان گذشت. به بانکوک که رسیدیم، به محض خروج از هواپیما یک خانمِ جوان از کارمندانِ ایرلاین قطر منتظر من، ماریت و پنج مسافر دیگر بود. مقصد ما هفت نفر هانوی بود. از ما خواست که دنبالش برویم و البته شماره‌ی گیت را نیز اعلام کرد که اگر او را گم کردیم خود را به گیت خروج برسانیم. چقدر خوشحال بودم که پرواز هانوی را از دست نداده‌ایم.

یکی از ما هفت نفر، دختری چینی بود که همان ابتدا جلوتر از ما و با سرعت زیاد راه می‌رفت، تا اواسط مسیر او را می‌دیدم. اما از یک جایی به بعد مسیرش را عوض کرد و او را گم کردیم. از تمام بازرسی‌ها رد شدیم و خانم جوان از ما جدا شد و اشاره کرد که همین مسیر را مستقیم بروید تا به گیت پروازتان برسید. حالا شش نفر بودیم که با آخرین سرعت می‌دویدیم. وای خدای من این فرودگاه انتها نداشت و هرچه می‌دویدیم نمی‌رسیدیم. جالب بود که در این مسیرِ طولانی مدام کارمندانِ ایرلاین قطر را می‌دیدیم که ایستاده بودند و با دیدنِ ما می‌پرسیدند که پرواز هانوی هستید و اشاره می‌کردند که بدوید و بلافاصله با بیسیم صحبت می‌کردند. حالا دیگر ما شش نفر هم پراکنده شده بودیم و با فاصله‌ی زیاد از هم می‌دویدیم.

بارِ ماریت زیاد نبود و یک کوله‌ی سبک داشت. از ما جلوتر بود. من هم با یک کوله‌ی دوربین که چند لنز سنگین داخلش بود و یک کیفِ دارو که همیشه در سفرها یار و یاورم است، با سرعت زیاد پشت سرش می‌دویدم. چند مسافر دیگر هم با کوله‌های چندلیتری و سنگینشان، دیگر نفسی برای دویدن نداشتند و پشت سر ما آهسته‌تر می‌آمدند.

بیشتر از هر چیزی نگران آن دختر چینی بودم که شک نداشتم به پرواز نمی‌رسد. بعد از حدودا پانزده دقیقه دویدن، به گیت پرواز رسیدم. ماریت رسیده بود و حتی روی صندلی نشسته بود و من هم با قیافه‌ای آشفته، صورتی برافروخته، وسایلی که هر کدام پیچ و تاپ خورده و از سر و کول و گردنم آویزان بودند و با نفسی که دیگر بالا نمی‌آمد روی صندلی نشستم. بقیه هم رسیدند. مشخص بود که پرواز مدت زیادی منتظر ما بوده و همه‌ی مسافران به ما چند نفر نگاه می‌کردند. با یک حس عذاب وجدان بخاطر تاخیری که مقصرش من هم نبودم از مسافران اطرافم عذرخواهی کردم. مهماندار برایمان آب آورد و هواپیما بلند شد. کمی که حالم جا آمد از جایم بلند شدم و بین مسافران، دنبال دختر چینی گشتم. خبری از او نبود. ظاهرا از پرواز جا مانده بود.  

مسیر این پرواز کوتاه بود و خیلی زود به هانوی رسیدیم. ساعت به وقت ویتنام 4 عصر بود و بیشتر از هفده ساعت بود که در راه بودیم. ماجرای بعدی خیلی زودتر از آنچه که فکرش را می‌کردیم اتفاق افتاد و آن نرسیدن وسایلمان بود. بار ما شش نفر نرسید که خب طبیعی بود و قابل پیش‌بینی. همان‌جا فرم‌هایی را پر کردیم. شکل، ظاهر و محتوای چمدان، ارزش وسایلی که داشتیم و نیز آدرس و اطلاعات هتل را دقیق و کامل نوشتیم. همزمان با پر کردنِ فرم‌ها ماریت تعریف کرد که سال گذشته این اتفاق در سفر به مالزی برایش پیش آمده و ایرلاین مربوطه غرامت زیادی به او و خانواده‌اش پرداخت کرده، آنقدر زیاد که با آن پول برای کل خانواده سوغاتی خریده و خیلی هم خوش گذرانی کرده‌اند. البته پرواز آن‌ها با ایرلاین قطر نبود. من هم به همین امید که خب شاید دیر رسیدنِ بار ارزشش را داشته باشد خودم را خوشحال و راضی نگه داشتم و کلی خیال‌پردازی کردم. حتی نقشه کشیدم که این پول را برای سفرهای بعدی نگه دارم!!! البته می‌دانستم که چنین اتفاقی نمی‌افتد اما رویاپردازی را دوست دارم.

در فرودگاه مبلغ کمی ارز هم تبدیل کردیم تا خودمان را به شهر برسانیم و در روزهای بعد مقدار بیشتری تبدیل کنیم.

برای اقامت در هانوی، اتاقی در یک هتل کوچک، در منطقه‌ی تاریخی و معروفِ شهر به نام Old Quarter رزرو کرده بودم و تصمیم داشتم رزرو سایر هتل‌ها در شهرهای دیگر را در طول سفر انجام دهم. همانطور که قبلا اشاره کردم، نحوه‌ی رفتن به آن محله را از متن یک سفرنامه یادداشت کرده بودم. اما محض احتیاط از افراد بومی در فرودگاه هم سوال پرسیدم و بیرون از فرودگاه، ایستگاه اتوبوس را پیدا کردیم. اتوبوس شماره‌ی 86 که در جایگاه شماره‌ی 7 و 17 می‌ایستد، مسافران را به قسمتِ قدیمی و تاریخیِ شهر می‌رساند. اسم هتل را به کمک‌راننده نشان دادم و به ما فهماند در ایستگاهی که با هتل حدود 100 متر فاصله دارد، ما را پیاده می‌کند.

در مسیر سعی می‌کردم جاده و خیابان‌ها را خوب نگاه کنم تا شاید چیز جدید و متفاوتی کشف کنم. اما خبر خاصی نبود و این مسیر به اندازه‌ا‌ی هیجان‌انگیز بود که از فرودگاه امام تا تهران! اتوبوس در ایستگاه‌های مختلف توقف می‌کرد و توریست‌ها با اشاره‌ی کمک راننده پیاده می‌شدند. بعد از حدود یک ساعت در یک ایستگاه کنار اتوبان نگه داشت و به ما که در انتهای اتوبوس روی صندلی ولو شده بودیم، فهماند که باید پیاده شویم. به ازای هر نفر معادل 1.3 دلار پرداخت کردم و پیاده شدیم. مردد بودم، آخر این خیابان هیچ شباهتی به آن خیابانی که در عکس‌های هتل دیده بودم نداشت. کمی پیاده‌روی کردیم و اصلا خبری از هتل و بافتِ قدیمی نبود. از یک مرد نشانی هتل را پرسیدم و گفت حدود 3 کیلومتر با آن‌جا فاصله دارید. چشمانم گرد شد. یعنی من واقعا توان سه کیلومتر پیاده‌روی داشتم؟ دیگر مطمئن شدم کمک راننده ما را با مسافر دیگری اشتباه گرفته است.

آنقدر خسته بودم که مسیر سه کیلومتری برایم سی کیلومتر شده بود. با خستگی و غرغرکنان، کوله و سایر وسایلی که همراهم بود را پشت سرم روی زمین می‌کشیدم. نام خیابان هتل را روی یک تابلو دیدم و به فاصله‌ی کمی بعد از آن، تابلوی کوچکِ هتل Labevie را.

خودم را روی تنها کاناپه‌ی موجود در لابی پرت کردم. خستگی از سر و رو‌یِ هردوی ما می‌بارید. ماجرای چمدان و اتوبوس را تعریف کردیم. مسئولِ پذیرش دختر جوان و مهربانی بود که تلاش می‌کرد با شوخی و خنده کمی حال ما را بهتر کند و نیز با یک آبمیوه‌ی ولرم و چند عدد شیرینیِ زنجبیلی از ما پذیرایی کرد. هرچند آبمیوه گرم بود و مزه‌ی خاصی نداشت اما شیرینیِ زنجبیلی معجزه کرد.

لابیِ هتل خیلی کوچک بود و کلا با آن‌چه که در عکس‌هایش دیده بودیم زمین تا آسمان فرق می‌کرد. آنقدر متفاوت که یک لحظه شک کردیم شاید هتل را اشتباه آمده‌ایم. رمز اینترنت را از پذیرش گرفتم و به سایت بوکینگ سر زدم. با ماریت مجددا عکس‌های هتل را نگاه کردیم، یک لحظه به هم خیره شدیم و ناگهان زدیم زیر خنده. شاید خنده‌ی عصبی بود اما کمی حالمان را جا آورد. نام و نشانیِ هتل که همان بود. اما واقعیتِ هتل چیز دیگری بود. شاید باید بگویم دم عکاس گرم! شاید هم عکس‌های یک هتل دیگر را اشتباهی به جای این هتل گذاشته‌اند. نمی‌دانم!

اتاق را تحویل گرفتیم. آنقدر کوچک بود که به ماریت گفتم چه خوب که بارها نرسید وگرنه آن‌ها را باید کجا می‌گذاشتیم؟ خودمان دو نفر هم به زور جا شده بودیم. با دیدنِ اتاق یک بار دیگر به سایت بوکینگ سر زدیم و عکس‌های اتاق‌ها را هم دیدیم و باز هم کلی خندیدیم. یک ساعتی در هتل استراحت کردیم و بعد برای خوردن شام، گشت شبانه و کشفِ شهر، از هتل بیرون رفتیم. پیش از خروج، همان دختر جوان در پذیرش، اسم یک نوع غذا، نام و نشانیِ رستورانی همان حوالی را به ما داد و پیشنهاد کرد که برای شام به آن‌جا برویم.

ساعت حدود 7 شب به وقت ویتنام بود و محله‌ی ما بسیار شلوغ. هیجانِ کشف این محله‌ی قدیمی، باعث شده بود موضوع چمدان را فراموش کنم و خستگی را از یاد ببرم. خیابانی که دختر جوان آدرس داده بود دقیقا پشت هتل بود و خیلی اتفاقی از جلوی همان رستورانی که گفته بود، رد شدیم و البته از هیجانِ کشفِ شهر، گرسنگی را فراموش کردیم و به مسیرمان ادامه دادیم. در خیابان‌های اطراف قدم می‌زدیم تا کوچه‌ای خلوت و تاریک توجهم را جلب کرد و با کمی تردید وارد آن شدیم. اصلا نمی‌دانم چرا همیشه کوچه‌ها و مسیرهای عجیب و غریب و تنگ و تار مرا به دنبال خود می‌کشانند.

کمی که داخل کوچه پیش رفتیم سر و صداهایی به گوشمان رسید و هرچه جلوتر می‌رفتیم صدا بلندتر و هیجان‌انگیزتر می‌شد. انتهای این کوچه‌ی غریب، بهشتی بود که بعدها پاتوقِ شب‌های ما در هانوی شد. در پایان، این کوچه‌ی تنگ، به خیابان یا کوچه‌ای کمی عریض‌تر می‌رسید که پر بود از رستوران و کافه‌های به هم چسبیده که صدای موزیک هر کدام بلندتر از دیگری بود و البته بیشتر آن‌ها موسیقی زنده داشتند.

 

03.jpg

عکس 03- خیابانی که پاتوق تمام شب‌هایم در ویتنام بود.

 

04.jpg

عکس 04- یکی از کوچه‌های همان خیابان

رستوران و کافه‌هایی بزرگ را با یک گروه موزیک و تعداد زیادی نوازنده، تجسم نکنید. چشمتان را بندید و کافه‌های کوچکی را ببینید که داخلشان فقط چند میز و چهارپایه‌ی چوبی است و باقیِ بساطشان را در پیاده‌رو چیده‌اند. روی یکی از این چهارپایه‌ها، یک زن بومی نشسته است و با صدایی رسا، آواز می‌خواند و یک نوازنده، او را همراهی می‌کند. زیبا نیست؟

میز و صندلی‌های این کافه، رستوران و بارها گاهی تا وسط خیابان هم چیده شده و راه رفتن در پیاده‌رو را سخت کرده بود. به ندرت ماشینی از این کوچه رد می‌شد و مردم با خیال راحت در خیابان قدم می‌زدند و من نیز سرخوش در آن میان راه می‌رفتم و گاهی دور خودم چرخی می‌زدم!

سر و صدای زیاد، فروشنده‌های دوره‌گرد، مردمِ بومی و توریست‌هایی که مشخص بود از بودنِ در این فضا لذت می‌برند، ما را به وجد آورده بود. انتخابِ رستوران یا کافه در این محله بسیار سخت بود. علی‌الخصوص که مقابل هر کدام از آن‌ها چند نوجوان ایستاده بودند و اصرار می‌کردند که غذاخوریِ آن‌ها را انتخاب کنیم. البته هنوز قصدِ شام خوردن نداشتیم.

 

05.jpg

عکس 05- زن دستفروش که در بساطش میوه دارد و چشم امیدش توریست‌ها هستند.

 

sVxYz3lr00MNYaukYS8iUIONb7YkobwnXejDfWoi.jpeg

عکس 06- آخرِ شب است و میوه‌هایش دست نخورده!

در این آشفته بازار صدای موزیک یک باشگاه شبانه و همچنین محافظان غول‌پیکرش، توجه من را جلب کرد. من که تا به حال حتی در اروپا هم داخل چنین مکانی را از نزدیک ندیده بودم، وسوسه شدم تا به آن سرکی بکشم. از شانس خوب ما آن شب ورود برای بانوان آزاد بود. کلوپ خلوت بود و هنوز خبر خاصی نبود و فقط موزیک پخش می‌شد. با ماریت تصمیم گرفتیم شام بخوریم و آخرِ شب، باز به این‌جا برگردیم. بنابراین دوباره به همان خیابانی که دخترِ جوان گفته بود رفتیم و رستورانِ مورد نظر را پیدا کردیم. نام رستوران BUN CHA TA بود و فقط یک نوع غذا به اسم همان BUN CHA TA (بون چا تا) سرو می‌کرد.

تنها می‌توانستیم انتخاب کنیم با چه نوع گوشتی باشد و من گوشت خوک را انتخاب کردم. غذایی آبکی که همراه با برنج و یک ظرف سبزی سرو می‌شد. "بون چا تا" طعم عجیبی داشت، همزمان هم ترش بود و هم شیرین. ترکیبش با برنج شفته و سرد هم که یکی دیگر از شگفتی‌های عالم بود. سبزی‌های تازه و خوشرنگ هم آنقدر تند و تیز بودند که به محض خوردن اشک از چشمانم سرازیر شد. همه‌ی مزه‌ها با هم قاطی شده بود و اصلا نمی‌توانستم مزه‌ها را تفکیک کنم. من به خوردنِ چند تکه گوشت‌ خوک بسنده کردم و ماریت هم که جدیدا گوشت نمی‌خورد، خودش را تنها با چند لقمه نان و سبزی سرگرم کرد. البته برای من همیشه مزه کردنِ غذاهای جدید بخش هیجان‌انگیزِ سفر است. حتی اگر از نظر من خوشمزه نباشد. این غذا قیمت زیادی نداشت و کمی کمتر از 3 دلار بود. اما تقریبا دست‌نخورده باقی ماند و من بیشتر از اینکه نگران گرسنگی خودم باشم، نگران دخترک گارسون بودم. حدس می‌زدم که از دست نخورده ماندن غذا ناراحت شود!

 

07.jpg

عکس 07- غذای BUN CHA Ta  (بون چا تا)

 

08.jpg

عکس 08- رستوران BUN CHA Ta  (بون چا تا)

بعد از خوردن شامی نصفه و نیمه، به همان کوچه‌ی شلوغ و هیجان‌انگیز برگشتیم. در این کوچه یک طلافروشی پیدا کردیم و مقداری پول تبدیل و به ازای هر یک دلار مبلغ 22700 دانگ دریافت کردیم. نرخ تبدیل ارز در سطح شهر بهتر از فرودگاه است. البته به این شرط که بیشتر از 50 دلار تبدیل کنید.

هرچه به نیمه شب نزدیک می‌شدیم خیابان شلوغ‌تر می‌شد و از جمعیت مقابل باشگاه شبانه متوجه شدم که حسابی شلوغ شده است. داخل رفتیم و نیم ساعتی در طبقه‌ی بالا ایستادیم و شادیِ جوان‌های ویتنامی را نگاه کردیم. ما اهل هیچ سرگرمی‌ای در این باشگاه نبودیم و خیلی زود حوصله‌مان سر رفت و از آن‌جا بیرون زدیم.

درست مقابلِ آن، یک رستورانِ کوچک بود که بسیار عجیب و البته زیبا چیدمان شده بود. طراحیِ زیبایِ این رستوران ما را به پشتِ یک میز کشاند و در نهایت یک بشقابِ بزرگ سیب زمینی سرخ کرده سفارش دادیم. هیچ‌وقت از خوردنِ سیب زمینیِ سرخ کرده اینقدر خوشحال نبودم. یک ساعتی آن‌جا نشستیم و برای روزهای آینده برنامه‌ریزی کردیم.

 

09.jpg

عکس 9- رستورانی کوچک با تزئیناتی زیبا و متفاوت

 

10.jpg

عکس 10- آنقدر فضا دلنشین بود که خوردن یک بشقاب سیب زمینی سرخ کرده را آنقدر کش دادیم تا زمان بیشتری در این‌جا بنشینیم.

 

11.jpg

عکس 11- یادگاری از ماریت زیر شیشه‌ی میز در همان رستوران

 

12.jpg

عکس 12- این شعر از من بماند به یادگار. هرچند که از روی کریمان دوعالم خجلیم... تنها شعریست که در تمام سفرهایم جایی آن را یادداشت کرده‌ام. این‌بار در رستورانی در ویتنام.

آخر شب بود که به هتل برگشتیم و دختر جوان گفت که فردا ساعت 4 عصر وسایلتان می‌رسد و باید در هتل حضور داشته باشید. از خدا که پنهان نیست، از شما چه پنهان! اعتراف می‌کنم که هنوز به پولی فکر می‌کردم که امید داشتم به عنوان خسارت به ما پرداخت شود.

به محض رسیدن به اتاق ایمیلی به ایرلاین قطر زدم و اعلام شکایت و درخواست رسیدگی کردم. البته نه برای دریافت خسارت، بلکه من در چمدانم چند وسیله‌ی پزشکیِ ضروری داشتم که در صورت نبود داروخانه در آن حوالی، قطعا به مشکل برمی‌خوردم.

روز دوم: هانوی - بازمانده‌ای از استعمار فرانسوی‌ها (27 مارچ 2018 7 فروردین 1397)

به محض اینکه چشمم را باز کردم، یادم آمد لباسی برای تعویض ندارم و امروز را باید دقیقا شبیه آدم‌های کلافه‌ای شروع کنم که چند روز است با یک دست لباس خوابیده و بیدار شده‌اند! کمی بداخلاق و غرغرکنان! و البته این کلافگی خیلی کوتاه بود و موقتی. صبحانه‌ی نسبتا دلچسبِ هتل، خیلی زود همه چیز را از خاطرم برد.

 

13.jpg

عکس 13- ترکیب مزه‌های جدید و قدیمی، تجربه‌ای آشنا و غریب است و البته خوشمزه.

هیجانِ کشف شهر زیباترین حسی است که صبحِ اولین روزِ اقامت در هر شهر دارم و این هیجان ما را صبح زود از هتل بیرون کشاند! مقصد اولم مشخص بود. جایی که همین چند روز پیش کشفش کرده بودم. خیابانی که بر خلاف تصورم پاتوقِ توریست‌های زیادی نبود، شاید هنوز کشف نشده بود، شاید هم برایشان جذاب نبود!

در محله‌ی تاریخیِ ما، از همان صبح زود، زندگی و نشاط موج می‌زد. در تمام مسیرِ پیاده‌روها، زنان در حال آماده کردنِ بساط صبحانه‌ای مختصر بودند. این بساط شامل چند چهارپایه‌ی چوبیِ، یک اجاق کوچک، و قابلمه‌‌ای که سوپ یا آشی درون آن قل قل می‌کرد و پای هر بساط حداقل چند مشتری نشسته بود. آن وقتِ صبح بیشتر مشتری‌ها دانش آموزان بودند. خلاصه که کسب و کارشان رونق داشت. روزهای آخر از آن سوپ امتحان کردم و عاشقش شدم. اما حیف که خیلی دیر طعمش را کشف کردم. امیدوارم مسافرانِ دیگر اشتباه من را تکرار نکنند و سوپ Pho را زودتر از این حرف‌ها امتحان کنند.

 

14.jpg

عکس 14- غذاخوری‌هایِ کوچکِ خیابانی که اجاقشان از صبح زود تا نیمه‌های شب به راه است.

 

15.jpg

عکس 15- صبحانه‌ در پیاده‌رو

مسیر را از روی یک نقشه‌ی کاغذی که از هتل برداشته بودم دنبال می‌کردم و در راه از دیدنِ آدم‌ها، مغازه‌ها، خیابان‌های شبیه به هم با اسم‌هایی عجیب و غریب و حتی دیدنِ توریست‌های هیجان‌زده لذت می‌بردم. یکی از شگفتی‌های این شهر موتورسوارها هستند. تعدادشان بی‌شمار است و مانند مور و ملخ از این سو به آن سو می‌روند و گاهی عبور از خیابان را به شدت ترسناک می‌کنند! ترسناک اما عجیب و البته هیجان‌انگیز! هنگام عبور از خیابان باید 360 درجه اطرافتان را بپایید. قابل پیش‌بینی نیست که موتورسوارها ناگهان از کدام سمت و سو از راه می‌رسند! البته این برای ماشین‌ها در خیابان‌هایی بدون چراغ راهنمایی هم صادق است.

 

16.jpg

عکس 16- خیابانی در منطقه‌ی تاریخی و توریستی (Old Quarter)

 

17.jpg

عکس 17- کافه‌ای در قلب Old Quarter

 

18.jpg

عکس 18- هر کدام به سویی

از دیگر شگفتی‌ها و زیبایی‌های این شهر برایتان بگویم، از زنان. آنهم زنان گل‌فروش. آن‌ها که بارِ دوچرخه، موتورسیکلت یا سبدهایشان، گل‌های زرد و بنفش است. آن‌ها که گل می‌فروشند و آن‌هاکه گل می‌خرند و آن‌ها که چهره‌ی شهر را زیباتر و رنگی‌تر کرده‌اند.

 

19.jpg

عکس 19- دوره‌گردی خواهم شد، کوچه‌ها را خواهم گشت. جارخواهم زد: ای شبنم، شبنم، شبنم.

 

20.jpg

عکس 20- خواهم آمد، گل یاسی به گدا خواهم داد.

 

21.jpg

عکس 21- دو قدم مانده به گل

یکی دو ساعتی در خیابان قدم ‌زدیم که متوجه شدم در حال خروج از محله‌ی قدیمی و تاریخی هستیم. این موضوع با تغییر حال و هوای خیابا‌ن‌ها و کم شدن توریست به راحتی قابل تشخیص بود. طبق نقشه‌ی کاغذی دقیقا جایی بودیم که دنبالش می‌گشتیم اما من هنوز آنچه که می‌خواستم را نمی‌دیدم و به دنبال سوال کردن از مردم بومی بودم که ماریت با صدای بلند گفت نوا پایین پایت را ببین!!! من و ماریت روی یک ریل قطار ایستاده بودیم، با نگاهم ریل را دنبال کردم و رد نگاهم به خیابانی باریک رسید. ما دقیقا ابتدای "خیابان قطاری" ایستاده بودیم.

در این خیابان، زندگیِ جور دیگری جریان داشت. متفاوت‌ با آنچه که در یک خیابان آن طرف‌تر دیده بودیم. حتی متفاوت با زندگی در چند متر قبل‌تر یعنی همانجایی که کمی پیش‌تر ایستاده بودیم! زندگیِ مردم بیشتر از اینکه در خانه‌هایشان جریان داشته باشد، در بیرون از خانه‌ها و کنار ریل جاری بود. بیرون از خانه غذا می‌پختند، حمام می‌کردند، لباس می‌شستند و همان‌جا رخت‌هایشان را پهن می‌کردند. حتی نوزادی را می‌شناسم که در آغوش پدر و فقط روی ریل قطار آرام می‌گرفت. از جذابیت‌های این خیابان تضادهایی بود که در کنار هم دیده می‌شد. مغازه‌ی کوچکی که پاتوق هیپی‌های شهر بود و دختری جوان و زیبا آن را هنرمندانه اداره می‌کرد و پر بود از صنایع دستی که هنر دست خودش بود و با قیمت بالایی می‌فروخت. کمی آنسوتر زنی برای مرغ و خروس‌هایش روی ریل دانه می‌پاشید و مردی ظروف شب مانده را می‌شست، دیگری ماهی‌های پاک شده‌ی درون سبد را می‌شست و کمی جلوتر دختری موهای بلند و سیاهش را شامپو می‌زد.

در بعضی از قسمت‌های این خیابان آنچنان بوی بدی می‌آمد که نفس کشیدن را سخت می‌کرد. هرچه بیشتر پیش می‌رفتیم تضادهای این خیابان بیشتر می‌شد و البته جذاب‌تر. انتهای خیابان قطاری هم، به جاده‌ای سرسبز ختم می‌شود، جایی که تعداد خانه‌ها کمتر است و زنانی مشغول جمع کردن و بسته‌بندی کردن زباله‌های این خیابان بودند.  

 

22.jpg

عکس 22- Train street خیابان قطاری در هانوی. بدون شک لحظه‌ی عبور قطار از این خیابان شگفت‌انگیز است. با کمی تحقیق در اینترنت ساعت و روزهای عبور قطار از این کوچه را پیدا کنید.

 

23.jpg

عکس 23- در ویتنام زندگی مردم، خارج از خانه‌ها جریان دارد و در خیابانِ قطاری بیشتر از هر جایی دیگر در ویتنام محسوس است!

 

24.jpg

عکس 24- زندگیِ جوان‌هایِ این خیابان هم فرق می‌کند.

 

25.jpg

عکس 25- به گمانم تنها، دخترانِ خیابانِ قطاری هستند که موهای سیاه و بلندشان را در کنار ریل شامپو می‌زنند!

 

26.jpg

عکس 26- در مهمانخانه و آشپزخانه‌ی کوچکش، با موی پیچیده پای گاز ایستاده است و برای مسافرانش غذا می‌پزد. از معدود زنانی‌ست که زندگیش درون خانه هم جریان دارد!

 

27.jpg

عکس 27- در خیابان قطاری نوزادی را می‌شناسم که تنها در آغوش پدر و روی ریل قطار آرام می‌گیرد. آنهم در حالی که مادرش، کنار ریل ماهی می‌شورد!

 

28.jpg

عکس 28- مادرِ خانه در کنار ریل ماهی می‌شورد، در حالی که پدر نوزادشان را می‌خواباند.

 

29.jpg

عکس 29- بندهای رخت در هرجای دنیا که باشند، مرا به یاد شعری از فروغ می‌اندازند. بخش‌هایی از شعر به علی گفت مادرش روزی...

 

30.jpg

عکس 30- شاید ساتورش را روی ریل تیز و برنده می‌کند.  

دو ساعتی در این خیابان قدم زدیم، کمی کنار ریل نشستیم و زندگی مردم را نگاه کردیم، کمی روی ریل راه رفتیم و سعی کردیم پایمان روی زباله‌ها نرود و گاهی هم با مردم این خیابان حرف زدیم و لبخندی رد و بدل کردیم. ای کاش می‌توانستم درون خانه‌ها هم سرکی بکشم. اما هنوز اخلاق این مردم را نمی‌دانستم و شاید تا این حد مهمان‌نواز نباشند!

 

31.jpg

عکس 31- زندگیِِ مرغ و خروس‌های خیابان قطاری هم روی ریل در جریان است.

 

32.jpg

عکس 32- شاید برای اهالی خیابان قطاری غذا بار گذاشته است. شاید هم برای مسافران و شاید هم رهگذران

 

بعد از خداحافظی با در و دیوار و مردم این خیابان با یک تاکسی به سمت دریاچه‌یHoàn Kiếm  رفتیم. دریاچه درست در قلب محله‌ی تاریخی قرار دارد و هرکجای هانوی یا Old quarter بودید و نتوانستید راهتان را پیدا کنید، سراغ این دریاچه را بگیرید! از آن‌جایی که تمام خیابان‌ها و کوچه‌های این اطراف و همینطور اسم‌هایشان شبیه هم هستند، احتمال گم شدن در روزهای اول وجود دارد. البته این روزها پیدا کردنِ آدرس از طریق نقشه‌ها‌ی آفلاین و آنلاین به راحتی امکان‌پذیر است.

درست است که دریاچه‌ی کیِم در قلب این محله‌ی شلوغ و پر و سر صدا قرار دارد اما جایی‌‌ست که می‌توان دقایقی در روز، از شلوغیِ شهر فرار کرد و به آرامشِ آن پناه آورد. روی این دریاچه یک پل قرمز، برج و معبد کوچکی قرار دارد که هیچ کدام جذابیتِ چندانی برای من نداشتند و فقط یک شب روی پل رفتم و یک عکس به یادگار گرفتم. گوشه‌ای از دریاچه تعدادی ماشین‌ برقی و کالسکه هم وجود دارد که می‌‌توانید با پرداخت هزینه، در این محله دوری بزنید و البته باز هم برای من جذابیتی نداشت و ترجیح ‌دادم با پای پیاده و در میان جمعیت و شلوغی و در بین هجوم موتورسواران، تمام محله و کوچه‌ پس کوچه‌هایش را بگردم.

ماریت خسته بود و همان‌جا کنار دریاچه نشست. من هم برای پیدا کردنِ سیمکارت، خریدِ بلیطِ هواپیما برای مقصد بعد و تور یک روزه‌ای که برای فردا برنامه‌ریزی کرده بودیم راهیِ مغازه‌های اطرافِ دریاچه شدم. به‌طور کل در این محله به ازای هر یک مغازه‌ی صنایع دستی و سوغاتی فروشی، یک رستوران، کافه و یک دفتر خدمات توریستی، وجود دارد!

 

j7yFnbMgfbaGARL8xG4FQpA7fGcF5zR62HdO3vdI.jpeg

عکس 33- فروشگاه صنایع دستی در هانوی

 

34.jpg

عکس 34- دریاچه‌ی معروف هانوی Hoan Kiem و پل قرمز

 

از چند دفتر گردشگری قیمت سیمکارت را پرسیدم و در نهایت دو سیمکارت با اعتباری یکماهه و 4 گیگ اینترنت خریدم. از این سیم‌کارت‌ها امکان تماس‌ با شماره‌های داخلیِ ویتنام هم فراهم است. راستش را بخواهید تا به حال در هیچ کشوری سیم‌کارت نخریده بودم. اما اکنون شرایط فرق می‌کرد و از چند روز دیگر من تنها می‌شدم و ممکن بود به دردم بخورد.

حال نوبت پیدا کردن بلیط هواپیما بود. برنامه‎ ی ما برای ادامه‌ی سفر به این‌صورت بود که دو روز دیگر به شهر بعدی برویم و یکی دو روز بمانیم، سپس ماریت به هانوی برگردد و در ادامه‌ی سفرش به کشور دیگری برود و من در ویتنام به ادامه‌ی مسیر بپردازم. بنابراین از چند دفتر، قیمت پرواز رفت و برگشت برای ماریت و تک مسیره برای خودم به مقصد هوشی مین را پرسیدم. برایم عجیب بود که قیمت بلیط یک ایرلاین، در دو دفتر مختلف، تفاوت قیمت داشته باشد. آنهم در حد بیست یا سی دلار! به‌طور کل قیمت پرواز بالاتر از حد انتظارم بود و با شنیدن عدد 95 دلار حسابی شوکه شده بودم. اصلا به آنچه که قبلا در اینترنت جستجو کرده بودم، نزدیک نبود. 40 دلار کجا و 95 دلار کجا!

من که چاره‌ای نداشتم و بخاطر وجود داروهای یخچالی، باید حتما این مسیرِ طولانی را با پرواز می‌رفتم. اما هنوز مطمئن نبودم که با این قیمت اصلا ماریت می‌خواهد بخاطر یک یا دو روز، به هوشی مین بیاید یا نه. البته در هوشی مین اقامت نمی‌کردیم و به محض رسیدن، با اتوبوس به شهر دیگری می‌رفتیم که چند ساعتی با هوشی مین فاصله داشت. این تقسیم کردنِ مسیر به دو قسمت، تاثیر زیادی در کاهش هزینه‌ داشت.

به دریاچه برگشتم و بعد از صحبت با ماریت، او هم تصمیم گرفت با من راهیِ شهر بعدی شود. به دفتر توریستی که برگشتیم قیمت بلیط‌ها باز هم افزایش پیدا کرده بود. چیزی حدود بیست دلار!!! حسابی عصبانی بودم، اما چاره‌ای نبود و اگر بلیط را نمی‌خریدم مشخص نبود فردا چه نرخی را به من اعلام می‌کنند. البته که در این بین به دفاتر دیگر هم مجددا سر ‌زدم و آن‌ها هم قیمت‌ را بالاتر برده بودند.

اصولا نرخ پروازهای داخلی در ویتنام بدون بار در نظر گرفته می‌شود. بنابراین هنگام خرید بلیط در صورت همراه داشتن حتی یک کوله پشتی مطمئن شوید که بلیط را همراه با بار خریده‌اید. در غیر اینصورت در فرودگاه باید هزینه‌ی زیادتری به عنوان جریمه و بار پرداخت کنید. وزن بار من حدود 7 کیلوگرم بود و مبلغی حدود 7 دلار و بار ماریت حدود 12 کیلوگرم بود و مبلغ 15 دلار به نرخ بلیط‌ها اضافه شد.

خلاصه که بعد از یک ساعت چانه زدن و تخفیف گرفتن، برای دو روز بعد دو بلیط به مقصد هوشی مین خریدیم. هر دوی ما، پرواز رفت را با ارزان‌ترین ایرلاین یعنی Viet jet و ماریت پرواز برگشتش را از Vietnam airline خرید که گران‌ترین و بهترین ایرلاین ویتنام است. فقط خدا می‌داند که هنگام پرداخت 111 دلار بابت پرواز چقدر دست و پایم لرزید! البته اگر از پیش برنامه‌ریزی دقیق داشتم و خیلی قبل‌تر حتی اینترنتی بلیط را تهیه کرده بودم مسلما پرواز ارزانتری پیدا می‌کردم. اما این انتخاب خودم بود. بی‌برنامه سفر کردن این مشکلات را هم دارد.

در دفاتر توریستی و گردشگری همه نوع خدماتی ارائه می‌شود. فروش بلیط اتوبوس و هواپیما، سیمکارت، تورهای شهری و بین شهری و نیز تبدیل ارز. ما سیمکارت و بلیط هواپیما را از یک دفتر خریدیم اما تصمیم داشتیم تور یک روزه‌ی فردا را از جای دیگری تهیه کنیم. جایی که همین امروز صبح و پیش از رفتن به خیابان قطاری نشان کرده بودیم.

در مسیر ماریت برای خریدِ قهوه، به مغازه‌ای رفت و من همان حوالی قدم می‌زدم که یک گروه توریست ایرانی را دیدم. که منتظر سایر همسفرانشان بودند. زمان زیادی نبود که از کشورم دور شده بودم و هنوز احساس دلتنگی نمی‌کردم اما از دیدنشان خیلی خوشحال شدم و دوست داشتم با آن‌ها حرف بزنم. از سر ذوق به دختر جوانی که نزدیکم ایستاده بود سلام کش‌داری کردم.

  • سلاااااااام
  • سلام
  • واااااااااای چقدر خوشحالم که این‌ سر دنیا هموطن می‌بینم

دختر جوان لبخند سردی تحویلم داد و به سرعت رویش را برگرداند. اما من هنوز اصرار داشتم با او حرف بزنم. خودم هم نمی‌دانم چرا!

  • انگار با تور و گروهی به ویتنام اومدین. درسته؟ به به چه عالی
  • اوهوم
  • سفر با تور هم لذت خودشو داره ها. فقط هانوی میمونین یا ...

هنوز سوالم تمام نشده بود که لیدر گروه به سمت ما آمد و بدون کوچکترین توجه یا نگاهی، همراه با دخترِ جوان به سمت اتوبوس حرکت کردند. حرف در دهانم خشکید. سایر افراد گروه هم از پشت شیشه‌ی اتوبوس به من نگاه می‌کردند و در جواب لبخندِ من حتی همان لبخند سرد را تحویلم ندادند. رفتنِ آن دو نفر و بعد دور شدن اتوبوس را نگاه کردم. گلویم کمی می‌سوخت.

خودم را به دوستم رساندم. قدر ماریت را می‌دانستم. بهترین همسفر دنیاست. ماجرا را برایش تعریف نکردم اما لبخند گرمی که در آن لحظه تنها خودم دلیلش را می‌دانستم، به او تحویل دادم.

باید تا قبل از ساعت چهار که برای تحویل چمدان به هتل برمی‌گشتیم، هم ناهار می‌خوردیم و هم تور فردا را می‌خریدیم. بنابراین به دنبال یک رستوران گشتیم. رستوران‌های محلیِ زیادی حوالی دریاچه است که هر کدام جذابیتِ خودشان را دارند اما ماریت که خاطره‌ی خوبی از غذای شب قبل نداشت، خواست که به یک فست فود برویم تا باز هم سیب زمینی بخورد. بنابراین جایی را انتخاب کردیم که همیشه ازش گریزان هستم. مک دونالد! البته این موضوع کاملا سلیقه‌ای است و بدون شک افراد زیادی هستند که این فست فود را دوست دارند. اما من اصولا سراغ فست فود نمی‌روم و آنقدر غذاهای مختلفِ یک کشور را امتحان می‌کنم تا بالاخره غذای باب میلم را پیدا کنم. البته گاهی بعد از دو هفته خوردنِ غذای یک کشور، استراحتی به خودم می‌دهم و بالاخره یکبار فست فود را هم امتحان می‌کنم اما نه مک دونالد، کی اف سی یا ... بلکه اولویت با فست فودهای مخصوص همان کشور است. البته در صورتی که موجود باشد!

در هر صورت می‌خواستم این چند روز با ماریت همراه باشم تا از نظر غذا سختی نکشد و حتی اگر غذای باب میلش را پیدا نمی‌کند، از نظر روحی آرامش داشته باشد و برایم خیلی مهم بود راضی و خوشحال باشد. او پیشنهاد کرد ابتدا به مک دونالد برویم و او سیب زمینی بخورد و بعد به یک رستوران برویم تا من غذای محلی بخورم. پیشنهاد خوبی بود و می‌توانست تجربه‌ی جدیدی باشد اما امروز وقت این کار را نداشتیم. شاید روزهای دیگر!

من یک ساندویچ مرغ سفارش دادم و ماریت سیب زمینی سرخ شده. نان خالی یا اضافه هم نمی‌فروختند و ماریت به ناچار یک ساندویچ سفارش داد، گوشتش را بیرون انداخت و نان را با سیب زمینی خورد. من هم که آنقدر از مزه‌ی ساندویچ مرغ ناراضی بودم که بیشتر از یک لقمه نتوانستم بخوردم! مرغ را بیرون انداختم و نان خالی با نوشابه خوردم. 

برنامه‌ی فردا رفتن به خلیج Ha Long Bay بود. بنابراین سراغ دفتری رفتیم که صبح در مسیر آن را نشان کرده بودیم. دختر جوانی در دفتر نشسته بود و از همان ابتدای ورودمان مدام از ظاهر من و ماریت تعریف می‌کرد. می‌‌‌گفت اگر دختری با ظاهر شما در این کشور باشد، حتما درآمد خیلی خوبی خواهد داشت. زیرا دفاتر تبلیغاتی زیادی هستند که از دختران خارجی دعوت به همکاری می‌کنند و برای هر ساعت حداقل 25 دلار پرداخت خوهند کرد. البته از آنجایی که شب‌های دیگر دخترانی را می‌دیدم که محصول خاصی از یک کمپانی را در خیابان و رستوران‌ها آنهم به توریست‌ها تبلیغ می‌کنند، منظورش از پروژه‌های تبلیغاتی را متوجه شدم. بگذریم!

تمامیِ تورهای هالونگ بی توسط یک شرکتِ مشخص اجرا می‌شود و دفاترِ گردشگری متصدی فروش آن تورها هستند. یعنی اگر از هر دفتر دیگری هم خرید کنید، همین تور با کیفیت یکسان و توسط همان کمپانی برگزار می‌شود. نرخ‌های تور یک روزه‌ی "هالونگ بی" در بعضی دفاتر از 20 دلار و جاهای دیگر از 25 دلار شروع می‌شود تا قیمت‌هایی بسیار بالاتر. مقصد همه‌ی تورها و خدمات اولیه‌ای که در تور ارائه می‌شد یکسان بود. دلیل تفاوت قیمت را پرسیدم، ظاهرا این اختلاف به دلیل نوع ون‌هایی است که مسافران را تا جزیره می‌بردند و نیز در کیفیت و خدمات کشتی‌هایی که آن‌جا سوار می‌شویم و همچنین کیفیت و کمیت ناهاری که در طول برنامه سرو می‌شود.

دختر جوان گفت نه از تور 20 دلاری استفاده کنید و نه 70 دلاری و یا بالاتر. بهترین انتخاب برای شما تور 35 دلاری است که هم کیفیت و خدماتش در سطح خوبی‌ست و هم قیمت خوبی دارد.

بعد از کلی چانه زدن و اصرار از ما و انکار از او، تور 35 دلاری را با کمی تخفیف و قیمت 31 دلار برای هر نفر خریدیم. خدمات یکسانی هم که همه‌ی تورها ارائه می‌دادند، شامل رفت و برگشت از هتل تا جزیره، گشت چند ساعته با کشتی، کایاک و قایق‌سواری با قایق‌های محلی از جنس بامبو (Bamboo Boat) بود. از لحظه‌ای که تور را خریدیدم تا زمانی که از دفتر بیرون ‌آمدیم دختر جوان چندین بار از ما خواهش کرد که فردا به هیچ‌کدام از افراد حاضر در گروه، اعلام نکنیم که تور را ارزان‌تر و با تخفیف خریدیم. چرا که ممکن است آن‌ها شاکی ‌شوند و بعدا برای این دختر جوان دردسر درست ‌شود. لحظه‌ی خروج هم با دستش نشان داد که زیپ دهانتان را بکشید و برای بار هزارم از ما قول گرفت که دهنمان بسته بماند. کلافه‌مان کرده بود و بالاخره خودمان را از دست پرحرفی‌هایش نجات دادیم و بیرون آمدیم.

از دفتر که بیرون آمدیم دوان دوان به سمت هتل رفتیم و در لابی منتظر نشستیم تا وسایل‌مان برسد. راس ساعت 4 یک نماینده از طرف ایرلاین قطر آمد و بدون هیچ حرفی، وسایل را تحویل داد و رفت. چشمم به دست او خشک شد و هیچ خبری از پاکت پر پول نبود و من و ماریت کلی به این دلخوشیِ الکیِ خودمان خندیدیم.

قبل از اینکه وسایل را به اتاق ببریم کمی با مسئولِ جدیدِ پذیرش، دختری جوان و خنده‌رو صحبت کردیم و آشنا شدیم. از برنامه‌ی امروزمان تعریف کردیم و عکس‌های دوربینم را نشانش دادم. ماریت به اتاق رفت و من در لابی ماندم و با او گرم صحبت و دیدنِ عکس‌ها شدیم. دخترِ خنده‌رو موبایلش را آورد و با هیجان عکسی از یک پل فلزی را نشانم داد و گفت مطمئنم عاشق این پل می‌شوی.

عکس، تصویری از یک پلِ بسیار زیبا و با ابهت بود. آدرس پل را که پرسیدم گفت با هتل فاصله‌ی زیادی ندارد و اگر الان حرکت کنم تا پیش از غروب آفتاب به آن‌جا می‌رسم. آدرس دقیق را یادداشت کردم و از روی نقشه متوجه شدم دقیقا همان‌جایی است که شب قبل اتوبوس ما را اشتباهی پیاده کرده بود. هرچه به مغزم فشار آوردم یادم نیامد که چنین پلی را در مسیر دیده باشم. به اتاق رفتم و تصویر را به ماریت نشان دادم. او هم چنین چیزی ندیده بود. در اینترنت جستجو کردم و فهمیدم آدرس درست است و واقعا چنین پل زیبایی وجود دارد. ماریت که از خوشحالیِ رسیدنِ چمدانش، سر از پا نمی‌شناخت گفت که در هتل می‌ماند و من تصمیم گرفتم تا پیش از غروب خورشید، خودم را به پلِ فلزی و معروف هانوی برسانم.

 

35.jpg

عکس 35- عکسی اغواگر از پل فلزی (عکسی که دختر خنده‌رو نشانم داد)

 

از محله‌ی قدیمی خارج شدم و به سمت اتوبان رفتم و همان مسیر شب قبل را پیاده طی کردم. البته دیگر به اندازه‌ی دیشب دور و خسته کننده نبود. تقریبا به جایی رسیدم که روی نقشه علامت زده بودم. اما خبری از پلِ فلزیِ زیبا و با ابهت نبود. تنها یک پل یا روگذر وجود داشت که مخصوص عبور موتورسیکلت بود. اصلا مگر می‌شد آن پل فلزی با آن عظمت در مرکز شهر باشد؟ فقط مطمئن بودم اگر هم چنین پلی باشد در آن سمتِ اتوبان است. از اتوبانِ به آن شلوغی به سختی و با ترس و لرز و همراه با عابرین دیگر عبور کردم و به سمت دیگر رسیدم. اصلا نمی‌توانید تصور کنید گذشتن از خیابان در ویتنام علی‌الخصوص هانوی چقدر ترسناک است. مخصوصا آن زمان که صدها موتورسیکلت همزمان به سمتت می‌آیند!!! بد نیست بدانید بیشترین آمار مرگ و میر در این شهر و البته کل کشور مربوط به تصادفِ عابرین پیاده با موتورسیکلت‌هاست.

این سمتِ اتوبان هم خبری نبود. به کوچه‌ پس کوچه‌های اطراف سرک کشیدم. از جایی سر در آوردم که نمی‌دانستم کجاست. از آثار به جا مانده‌ی میوه و سبزی در این مکانِ بزرگ و خلوت که پر از گاری، غرفه و دکه‌های تعطیل بود، فهمیدم به یک بازار تره‌بار رسیده‌ام. سوت و کور بود و کمی وهم‌انگیز. مشخص بود خیلی وقت است تعطیل شده و فقط تعدادی مردِ بومی در آن حوالی پرسه می‌زدند. بعدا فهمیدم این‌جا میدانِ اصلیِ میوه و تره‌بار در کل هانوی است و مغازه‌دارها و یا میوه‌فروش‌ها قبل از ساعت پنج صبح، برای خریدِ عمده‌ی میوه از سراسر شهر به این‌جا می‌آیند و ساعت ده صبح تعطیل می‌شود.

از بازار بیرون آمدم و به کوچه‌های دیگر رفتم به بعضی از کوچه‌ها سرک کشیدم و در بعضی تا انتها پیش رفتم و باز خبری نبود! به کوچه‌ای وارد شدم که علی‌رغم وجود خانه‌های زیاد، هیچ صدایی از آن‌جا نمی‌آمد و هیچ جنبنده‌ای دیده نمی‌شد، هوا رو به تاریک شدن بود و فضا آنقدر ترسناک بود که بعد از مدت‌ها به جای هیجان، ترس را تجربه کردم. قدم‌هایم را تند کردم، گام‌هایم را بلندتر برداشتم و‌ بی‌آنکه پشت سرم را نگاه کنم با سرعت خیلی زیاد از این کوچه‌ی بی انتها بیرون آمدم. با خارج شدن از کوچه نفس عمیقی کشیدم و کمی ایستادم تا حالم جا بیاید. برگشتم و کوچه را نگاه کردم. شاید آنقدرها هم ترسناک نبود! شاید حالا جای امنی هستم و ترس چند دقیقه پیش را فراموش کردم!

حالا دیگر بیخیالِ دیدنِ پل شده بودم و تصمیم گرفتم به هتل برگردم. به تابلوی پارک ممنوعی تکیه داده بودم و نا امید فکر می‌کردم! در همین حین یک مرد بومی که کمی انگلیسی بلد بود از من پرسید دنبال جایی می‌گردی؟ عکس پل و نقشه را نشان دادم و دست و پا شکسته با هم حرف زدیم. با اشاره به روگذر، به من فهماند که باید از روی آن عبور کنم. همان که نیم ساعت پیش از کنارش به سختی رد شده بودم! مگر آن پل فقط مخصوص موتورسیکلت‌ها نبود؟!

من هم که اصولا به حرف همه گوش می‌کنم به وسط اتوبان آمدم و به ابتدای روگذر رسیدم. هنوز خلوت بود و موتور زیادی عبور نمی‌کرد. آن گوشه‌ی هم یک پیاده‌روی خیلی باریک بود که با دیدنش خداراشکر کردم، احتمالا هنگام عبور خطر کمتری تهدیدم می‌کرد. به بالای روگذر رسیدم و کمی که پیش رفتم ستون‌ها و بادبندهای فلزی بزرگی را روبرویم دیدم.

اطرافم را با دقت نگاه کردم. خدایا من الان روی همان پل معروف ایستاده‌ام!!! اما اصلا به آنچه که در عکس دیده بودم، شباهت نداشت.

آخر من تازه ابتدای پلِBien  ایستاده بودم و این پلِ قدیمی که بیش از صد سال عمر دارد، تازه از اینجا شروع می‌شود، از روی رود قرمز (Red River) عبور می‌کند و انتهایش جایی حدودا یک و نیم کیلومتر آن طرف‌تر است. بخشی از پل روی شهر است و ساختمان‌های بلند و چهره‌ی زشتِ شهر، دیدِ زیبای پل را گرفته‌اند و برای دیدنِ آن غروبِ رویایی، یعنی آنچه که در تصویر دیده‌ام باید خیلی بیشتر از این حرف‌ها پیش می‌رفتم. آنقدر بروم تا شهر را رد کنم و به رود قرمز برسم.

اول تصمیم داشتم راهی را که آمده‌ام کامل کنم و تا انتهای پل بروم. حداقل تا جایی که بتوانم رود قرمز را ببینم و از غروب، لذت ببرم. اما هر بار که چراغِ پایینِ پل سبز می‌شد و صدها موتورسیکلت با هم روی پل می‌آمدند، آنچنان پل می‌لرزید که از آمدنم پشیمان می‌شدم. اما از حق نگذریم این صحنه هم برایم جالب بود. عبورِ همزمانِ صدها موتورسیکلت از روی پل Bien!

 

36.jpg

عکس 36- پل Bien با هجوم موتورسواران

 

37.jpg

عکس 37- پیرمرد، نحیف و باریک بود و سبک گام برمی‌داشت. از هجوم موتورسواران هم هیچ باک نداشت

 

تا همین‌جا هم خوشحال بودم که بالاخره پل را پیدا کرده و حداقل بخشی از آن را دیده‌ام. بهتر از این بود که دست خالی به هتل برگردم. کمی روی پل ماندم و شهر را از آن بالا تماشا کردم. هر از گاهی در میانِ آنهمه موتورسوار که از پل بالا می‌آمدند، پیرزن و پیرمردهایی را می‌دیدم که با دوچرخه یا پیاده، باری سنگین را حمل می‌کنند و خودشان را به سختی از روی پل بالا می‌کشانند. من هم متعجب از این همه خونسردی و رد شدن بدونِ ترس و نگرانی از میانِ آنهمه موتورسیکلت، رد مسیرشان را دنبال می‌کردم.

روی پل چند توریست دیدم و از ته دل خوشحال شدم. زیرا هنوز کمی از ترس و دلهره‌ی نیم ساعت پیش، هنگام گشتن در آن محله‌ی خلوت و سوت کور، ته وجودم مانده بود که با دیدنِ توریست‌ها آنهم تمام شد.

از پل پایین آمدم و ناگهان فکری به ذهنم رسید. باید هیجانِ امروز را کامل می‌کردم. گوشه‌ی اتوبان ایستادم و دستم را جلوی چند موتورسوار تکان دادم. بله، تصمیم گرفته بودم موتورسواری کنم و شهر را جور دیگری ببینم. ترجیح می‌دادم راننده، یک دختر یا زنِ موتورسوار باشد اما ظاهرا به من اعتماد نمی‌کردند و در نهایت یک پیرمرد ایستاد. از او خواستم که کمی در شهر و مخصوصا محله‌ی قدیمیِ خودمان دور بزنیم. یک کلاهِ کاسکت به من داد و من ترک موتورش محکم نشستم.

از همان اتوبانی که آمده بودیم عبور کردیم و وارد محله‌ی قدیمیِ خودمان شدیم. تجربه‌ی عجیبی بود، هم هیجان داشت هم ترس. میلیمتری از کنار آدم‌ها و ماشین‌ها عبور می‌کردیم و هر لحظه ترس را در چشمانِ توریست‌ها می‌دیدم! هر از گاهی پشت چراغ قرمز می‌ایستادیم و گاهی بی‌اهمیت به رنگ چراغ رد می‌شدیم. پیرمرد تمام تلاشش را می‌کرد که از موتورسواری لذت ببرم و ترس و هیجان را همزمان تجربه کنم و هر چند دقیقه یک‌بار برمی‌گشت و من را نگاه می‌کرد تا لبخند رضایت را در چهره‌ام ببیند و در آن زمان‌ها من سکته‌ی خفیفی می‌زدم. پیرمرد سعی می‌کرد در تمام عکس‌هایی که از خودم و یا او می‌گیرم حضور داشته باشد و لبخند بزند. تا کار دست هر دویمان نداده بودم باید بیخیال عکس می‌شدم.

از کوچه‌های تنگ و باریک و شلوغ گذشتیم، اطرافِ دریاچه دوری زدیم و به گمانم بعد از یک ساعت مقابل درب هتل پیاده شدم. با خودم فکر کردم ماریت هم باید در این کشور موتورسواری را تجربه کند.

استراحت؟ عجب واژه‌ی غریبی!

ماریت جایی برای چمدانش پیدا کرده بود و من هم به سختی وسایلم را گوشه‌ای جا دادم و دو ساعت بعد از هتل بیرون زدیم. کنار دریاچه قدم می‌زدیم که با یک خانواده‌ی ایرانیِ مهربان و خونگرم آشنا شدیم. پدر، مادر و دخترِ نوجوانشان. مهربانی و گرمیِ این خانواده، سردی رفتار امروز صبح هموطنانم را جبران کرد.

دریاچه در شب هم زیبا بود و آرامش بیشتری داشت. همان حوالی یکی از معروف‌ترین پیراشکی‌های این محله را امتحان کردیم. همانکه آدرسش را از سفرنامه‌ای یادداشت کرده بودم. پیراشکی‌های Roti  حقیقتا خیلی خوشمزه بود و تا آخر سفر هر دفعه که به هانوی آمدم یک پیراشکی خوردم. نزدیک نیمه شب بود که به کوچه‌ی هیجان‌انگیز، همان پاتوقمان در تمام شب‌های هانوی، رفتیم. مگر می‌شد به این کوچه سر نزد؟ باز هم همان شور و هیجانِ دیشب در این کوچه و خیابان حاکم بود.

 

38.jpg

عکس 38- درختی که در دریاچه ریشه دوانده بود و بیشتر به خانه‌ی ارواح شباهت داشت.

 

39.jpg

عکس 39- دریاچه و پل قرمز در شب

 

این‌بار یک کافه را در گوشه‌ای کمی دنج‌تر انتخاب کردیم. رو به خیابان نشسته بودیم و رفت و آمد مردم را نگاه می‌کردیم. هرکس که از مقابلم رد می‌شد قصه‌ا‌ی در ذهنم برایش می‌ساختم. راستش را بخواهید اینکه گوشه‌ای بنشینم، مردم را نگاه کنم، حالات و رفتارشان را بررسی کنم و داستانِ زندگیشان را حدس بزنم، برای من از جذابیت‌های سفر و البته زندگیست.

آنسوی خیابان زنی روی پله‌ای نشسته بود. یک منقل کوچک مقابلش بود و چند سیخ کباب باد می‌زد. حتی چند مشتری هم داشت. کمی آن‌طرف‌تر درب یک خانه باز بود و اعضای خانواده بساط پخت شام را توی کوچه و مقابل خانه‌شان پهن کرده و همگی توی کوچه و دور هم شام می‌خوردند. این مورد را در تمام شهرهای ویتنام دیدم. اصلا انگار زندگی آن‌ها فقط در بیرون از خانه‌ها جریان دارد و تنها برای خواب از خانه استفاده می‌کنند.

 

40.jpg

عکس 40- غذای خیابانی در خیابان محبوبم

 

چند دقیقه‌ای بود که من و ماریت سکوت کرده بودیم و همزمان با دیدنِ شور و هیجانی که در بیرون از کافه جریان داشت نوشیدنی و شام می‌خوردیم. از پنجره دیدم که جیپ سبز رنگی ایستاد و چند پلیسِ سبزپوش از آن بیرون آمدند. ناگهان با صدای فریادهای زنی که شبیه به فحش دادن و ناسزاگویی بود از جا پریدیم. خیابان شلوغ شده بود و مردمِ بومی از اطراف به سمت کافه‌ی ما می‌آمدند. آن زنِ تقریبا درشت اندام، دقیقا مقابل پنجره‌ی ما ایستاده بود و داد می‌زد و همه را دور خودش جمع بود. پلیس‌ها با عصبانیت شروع به جمع کردن میز و صندلی‌های کافه‌ی کناری کردند. البته آن‌هایی را جمع کردند که در خیابان چیده شده بود.

من و ماریت هم از کافه بیرون آمدیم و از نزدیک ماجرا را دنبال می‌کردیم. چند عکس هم گرفتم. دختری محلی کنارم آمد و خواست که عکس نگیرم. گفت ممکن است برایت دردسر شود. تعریف کرد که کافه‌ی کناری متعلق به همان زنی است که فریاد می‌زند، رستوران و کافه‌های این محله مجوز چیدنِ صندلی در خیابان را ندارند و بارها به این زن تذکر داده‌اند. حالا دیگر پلیس تمام صندلی‌ها را برداشته و بار ماشین کرده بود. مشتریان زن هم پراکنده شده بودند و زن همچنان با صدای بلند غرولند می‌کرد.

 

41.jpg

عکس 41- چهره‌ی این مامور مرا یاد سربازان ویتنامی در جنگ می‌اندازد.

 

42.jpg

عکس 42- صاحب کافه همچنان داد می‌زد و تنها نشیمن باقیمانده‌ را تقدیم مامورین می‌کرد.

 

43.jpg

عکس 43- خیابان را به هم ریخته‌اند این مامورها!

 

یادم آمد که شب قبل هم، هر از گاهی شاگرد رستوران‌ها می‌دویدند و خیلی سریع صندلی‌های کوچه را جمع می‌کردند و اتحادشان جالب بود. به محض دیدن ماشین پلیس یا شهرداری از ابتدای خیابان به همدیگر خبر می‌دادند و در چشم به هم زدنی صندلی‌ها جمع و چند دقیقه بعد دوباره چیده می‌شد. یاد ماموران شهرداری خودمان افتادم که هر از گاهی بساط یکی را به هم می‌ریزند و بلوایی بر پا می‌شود. این ماجرا که تمام شد، کمی بعد ما هم راهیِ هتل شدیم.

پیش از خواب، با کمی جستجو در اینترنت، هتل شهر بعدی را نیز انتخاب کردیم. با توجه به تجربه‌ای که از اقامت در این هتل داشتیم متوجه شدیم که نباید زیاد به عکس‌ هتل‌های ویتنام اعتماد کرد. بابت سه شب اقامت در این هتلِ بسیار معمولی و نیز با توجه به خدمات و اندازه‌ی اتاق‌ها، هزینه‌ی خیلی زیادی پرداخت کرده ایم. بنابراین هتل شهر بعدی را با قیمت خیلی پایین‌تری انتخاب کردیم تا ضرر این چند شب را جبران کنیم. 

در همین مدت کوتاه تجربه‌ی ارزشمندی از ویتنام به دست آوردم که احتمالا برای کاهش هزینه‌ها و به حداقل رساندن ضرر، کمک بزرگی می‌کند. ارزان‌ترین بلیط هواپیما را در فرودگاه‌ها می‌توان تهیه کرد. بدون شک حداقل بیست دلار ارزانتر است. به این دلیل که دفاتر توریستی در سطح شهر، کمیسیون دریافت می‌کنند و هیچ نرخ ثابتی ندارند. اما قیمت پرواز در تمامی فرودگاه‌ها یکسان است. بنابراین اگر برنامه‌ی سفر از پیش مشخص است به راحتی در یک فرودگاه می‌توان تمام بلیط‌ها را تهیه کرد. این مساله برای بلیط اتوبوس هم صادق است. ارزانترین بلیط اتوبوس در ترمینال‌ها یافت می‌شود!

روز سوم سفر: هالونگ بی (28 مارچ 2018 8 فروردین 1397)

هالونگ بی، محل فرود دراگون‌ها در دریا

بیش از هزار جزیره‌ی کوچک، همراه با صخره‌ها و سنگ‌های آهکیِ غول پیکر که از دل آب بیرون آمده و استوار ایستاده‌اند، این جاذبه‌ی نفس‌گیر را به وجود آورده‌اند. خلیج هالونگ شهرت و زیباییِ خود را مدیونِ این جزایر است و نیز مدیون غارهای بیشماری‌ که در دل صخره‌ها قرار دارند. این خلیج در فهرست میراث‌های یونسکو و یکی از زیباترین جاذبه‌های طبیعی در ویتنام و نیز دنیاست.

یکی از جذابیت‌های سفر به خلیج هالونگ، اقامت روی آب است. اگر زمانِ کافی دارید پیشنهاد اولم این است که یک یا دو شب را در کشتی روی آب بمانید و غروب و طلوعِ بی‌نظیر هالونگ را از روی خلیج و مابین صخره‌ها ببینید. در هالونگ، هم کشتی‌های کروز بسیار شیک و البته گران‌قیمت پیدا می‌شود و هم کشتی‌های کوچک‌ با امکاناتِ کمتر و البته ارزان‌تر. در این‌صورت امکانِ بازدید از جزایر بکر، که توریست کمتری در آن‌جا حضور دارد نصیبتان می‌شود. اگر هم خوش شانس باشید در تمام مدت هوا خوب است و شب را هم روی آب می‌مانید اما اگر باران باشد، کشتی شما را به جزیره‌های اطراف می‌برد و از لذت شب‌مانی روی آب بی‌بهره می‌مانید.

پیشنهاد دوم این است که مکانی برای اقامت در جزیره‌های اطراف در نظر بگیرید. دوچرخه‌ای اجاره کنید، رکاب بزنید و گوشه‌گوشه‌ی جزیره را ببینید. مکان‌ها خاص و بکر را کشف کنید، به ارتفاعات بروید، به جاهایی که از آن‌جا تمام خلیج زیر پایتان است و دراگون‌های سر برآورده از دل آب را با اشکال عجیبشان ‌ببینید. همچنین می‌توانید با اجاره‌ی کشتی و یا قایق‌های محلی، ساعت‌ها میانِ صخره‌ها بگردید و غارها را کشف کنید.

پیشنهاد آخر هم تورهای یک روزه‌ای است که در حد راضی نگه داشتنِ دل، خوب است. تمام فکر و ذکر من این بود که حداقل دو روز در جزایر خلوت و بکر بمانم و با دوچرخه همه‌جا را کشف کنم اما به دلیل اضافه شدنِ یک شهر به مقاصدم، به ناچار زمانِ اقامت در هالونگ را کوتاه کرده و تنها به بازدید یک روزه آنهم با تور رضایت دادم.

مقرر شده بود که ون، ساعت 8 صبح ما را از مقابل هتل سوار کند. اما پسرکی آمد و همراه او پیاده به چند خیابان آن‌طرف‌تر و به یک هتل دیگر رفتیم. ظاهرا چند نفر از اعضای تور آن‌جا اقامت داشتند. کمی بعد ون، همراه با تورلیدر اصلی و سایر مسافران رسید و ما چند نفر هم سوار شدیم و به سمت هالونگ بی حرکت کردیم. لیدر ما پسر جوانی بود که خیلی خوب انگلیسی صحبت می‌کرد و خوش خنده و خوش برخورد بود و مطابق تمام تورها در طول مسیر کمی در مورد خلیج و برنامه‌های تور صحبت کرد.

صندلی‌ ون به حدی سفت و ناراحت بود که من هر چند دقیقه یک‌بار جابه‌جا می‌شدم و نوع نشستنم را تغییر می‌دادم اما به هیچ طریقی از ناراحت بودن صندلی‌‌ام کم نمی‌شد. کمر درد و پا درد کلافه‌ام کرده بود و از الان به برگشت فکر می‌کردم که سه ساعت مسیر را چگونه بگذرانم!!! ماریت هم به اندازه‌ی من از سفتیِ صندلیِ چرمِ ون، ناراضی بود.

دو ساعت بعد در یک ایستگاه بین راهی برای استراحت توقف کردیم. در آن‌جا یک کارگاه بود که انواع و اقسامِ سوغاتی‌ها و صنایعِ دستیِ ویتنام، ساخته می‌شد و با قیمت بسیار بالایی به فروش می‌رسید. این روال در همه جای دنیا برقرار است و تورها مسافران خود را به چنین کارگاه و یا فروشگاه‌هایی می‌برند و تا به امروز قیمتِ سوغاتی‌هایی در این کارگاه‌ها دیدم چند برابرِ قیمت‌ها در شهر و سایر مغازه‌هاست. همان حوالی کمی قدم زدم بلکه از خستگی و کوفتگیِ بدنم که ناشی از بی‌کیفیت بودنِ صندلی‌های ون بود کم شود.

 

44.jpg

عکس 44- یکی از مجسمه‌های ساخته شده در کارگاه بین ‌راهی

 

ادامه‌ی مسیر را هم تا رسیدن به خلیج با هزار سختی تحمل کردیم. از زمان حرکت از درب هتل با توقف بین راه چیزی حدود 4 ساعت طول کشید تا به مقصد رسیدیم. اتوبوس و ون‌های بیشماری آن‌جا توقف کرده بودند و جمعیت هم خیلی زیاد بود. اما همه چیز به سرعت پیش می‌رفت. کشتیِ همه‌ی تورها از پیش مشخص بود و قرار نبود در هیچ صفی معطل شویم. به بندرگاه رسیدیم. جایی که باید سوار کشتی می‌شدیم تا ادامه‌ی مسیر را روی آب بگذرانیم. هنگامی که کشتیِ چوبی و سفید رنگِ ما که قدیمی هم به نظر می‌رسید از بندرگاه فاصله گرفت، هیجانم بیشتر شد!

من، ویتنام، خلیجِ هالونگ بی، کشتیِ چوبیِ سفید رنگ... می‌دانم، به خدا قدرش را می‌دانم. اکنون من در دلِ یکی از آرزوهایم قرار دارم و قدر تمام این لحظاتی که روزی آرزویم بوده را می‌دانم.

 

45.jpg

عکس 45- بندرگاه یادش بخیر، بندر، چه‌قدر ساکت و آرام بود و خموش. لنگر چند لنجی که فقط صیادی‌ست و یکی دو قایق شب ریچی... (شاعر:عبدالحکیم بهار بلوچ)

 

46.jpg

عکس 46- کشتی چوبی سفید که بخش‌هایی از رویاهایم را روی عرشه‌ی آن به وقوع پیوست!

 

همان ابتدا برای پذیرایی و صرف غذا، به طبقه‌ی اول کشتی رفتیم. من و ماریت همراه با یک خانواده‌ی انگلیسی سر یک میز نشستیم. کمی بعد اعلام کردند میز مسافرانی که گیاه‌خوار‌ هستند متفاوت است و باید جای دیگری بنشینند. خلاصه که ماریت و مادر خانواده‌ی انگلیسی از ما جدا شدند و به همراه چند نفر دیگر پشت یک میز نشستند. من همچنان به همراه پدر و پسر انگلیسی سر میز خودمان نشستم. البته من به سبزیجات و غذای گیاهی بیشتر از گوشت علاقه دارم اما بدم نمی‌آمد در سفر همه چیز را تجربه کنم.

 

47.jpg

عکس 47- همسفران

 

48.jpg

عکس 48- غذای مختصر و مفید من

 

49.jpg

عکس 49- بخشی از پذیرایی داخل کشتی

غذا که تمام شد به عرشه رفتم. گاهی با همسفرانمان حرف می‌زدم و گاهی زیر آفتاب در حالی که نسیم خنکی می‌وزید، استراحت می‌کردم. یکی دو ساعت روی آب چرخیدیم و از میان صخره‌ها رد شدیم. گاهی خودم را در یک فیلم یا عکس تجسم می‌کردم و گاهی شخصیتِ اصلیِ یک قصه! مدتی گذشت و سپس کشتی در جایی وسط خلیج و نزدیکِ یک صخره‌ توقف کرد تا با قایق‌های کوچکتر و قایقرانانِ بومی، حوالیِ صخره‌ها بگردیم و غارها و تونل‌های کوچکی که در دل آن‌هاست را ببینیم.

 

50.jpg

عکس 50- خلیج هالونگ و دراگون‌های سبز رنگش

 

51.jpg

عکس 51- دراگون‌های سر به فلک کشیده در دل خلیج

 

52.jpg

عکس 52- معبدی کوچک در دل یک دراگون

لیدرِ جوان از همه سوال کرد که چه نوع قایقی را انتخاب می‌کنند. چند نفر کایاک را انتخاب کردند، تعدادی از همسفران روی عرشه‌ی کشتی ماندند و ما هم که مطمئن بودیم می‌خواهیم سوار قایقی از جنس بامبو شویم به سمت یک قایق رفتیم. لیدر جلو آمد و گفت شما نمی‌توانید سوار شوید، زیرا هزینه‌اش را پرداخت نکرده‌اید! من هم بلافاصله رسیدِ تور که همان قبض پرداخت پول بود را نشانش دادم و گفتم ما هزینه‌ی یک تور کامل را پرداخت کرده‌ایم. اصلا خدمات این پکیج ثابت بود و همه‌ی دفاتر همین را می‌فروختند. اما مگر زیر بار می‌رفت و در نهایت مجددا با دفتری که تور را خریده بودیم تماس گرفت و با همان دخترِ پرحرف صحبت کرد. او هم اعلام کرد که این دو نفر پول کم پرداخت کرده‌اند و حق استفاده از قایق‌های بامبویی را ندارند. مگر اینکه هزینه‌اش را جداگانه پرداخت کنند.

هرچه به لیدر جوان گفتم که ما این مبلغ را تخفیف گرفته‌ایم، گفت که اصلا تخفیفی در کار نبوده و کسر شدنِ این مبلغ در ازایِ حذفِ قایق‌سواری از خدمات تور بوده است. اصلا این قضیه برای من قابل هضم نبود. پس چرا آنقدر دخترِ پرحرف گفته بود که زیپ دهنتان را بکشید و به کسی اعلام نکنید که من به شما تخفیف داده‌ام وگرنه همه شاکی می‌شوند؟ یک جای کار می‌لنگید!

در نهایت لیدر اعلام کرد الان می‌توانید از قایق استفاده کنید و در پایان تور قضیه را حل می‌کنیم.

خیلی زود داستان را فراموش کردم و مطمئن شدم که دخترِ پر حرف ما را با کس دیگری اشتباه گرفته و یا اینکه یادش نمی‌آید به ما تخفیف داده و در هر صورت فرض را بر این گذاشتم که اشتباهی رخ داده و قابل حل است.

 

53.jpg

عکس 53- در این دریای خروشان، کنارش لنگر انداختم. با امید پیاده شدم. غرق... اسکله‌ی پوسیده‌ای بیش نبود (شاعر: مهدی باجلان)

 

54.jpg

عکس 54- کایاک‌سواری در میان دراگون‌ها

 

من و ماریت به همراه چند نفر از همسفران سوار یک قایق بامبویی کوچک شدیم و به همراه قایقرانمان که زنِ جوانی بود همان حوالی کمی گشت زدیم. کسانی که قایق‌های یک نفره و یا کایاک اجاره کرده بودند از ما دور شدند، از دل صخره‌ها عبور کردند و به جاهای دنج‌تری ‌رفتند. چقدر دلم می‌خواست من و ماریت هم جداگانه کایاک می‌گرفتیم و همراه با آن‌ها به جاهای هیجان‌انگیزتری می‌رفتیم. اما حقیقتا نه من کایاک‌‎سواری بلد بودم و نه ماریت، پس انتظار الکی از خودمان داشتم!

 

55.jpg

عکس 55- آب در این بخش‌هایی که من دیدم زلال نبود و این، تنها نقطه‌ی منفیِ هالونگ‌بی است.

 

56.jpg

عکس 56- قایق‌های بامبویی و قایقرانان

 

57.jpg

عکس 57- قایقران

 

58.jpg

عکس 58- قایقران، بی قرار، سرگردان، پارو...زمزمه‌ی آب، پارو... زمزمه‌ی آب... (شاعر: فرشته مه‌نگار)

این نیم ساعت هم تمام شد و به سمت کشتی برگشتیم. ما اهالیِ قایق بامبویی کمی پول جمع کردیم و به عنوان انعام به زنِ قایقران پرداخت کردیم. اما او از کم بودنِ مبلغ شاکی شد و درخواست پول بیشتری کرد، اما همسفران از این انتظارِ زیاد ناراحت شدند و پولی پرداخت نکردند.

باز هم سوار کشتیِ سفیدمان شدیم و این‌بار بعد از یک ساعت روی آب بودن به یک غار رسیدیم. غارها همیشه شگفت‌انگیز هستند و این یکی هم مانند سایر غارها بی‌نظیر بود و شگفت‌انگیز و اسرارآمیز و یک ساعت در دل آن به کشف پرداختیم.

 

59.jpg

عکس 59- غاری در دل یک دراگون

 

60.jpg

عکس 60- غاری اسرارآمیز و رازآلود

 

عصر بود و وقت برگشتن. حالا دیگر خورشید هم قصد پایین رفتن داشت و می‌توانستیم غروب را از روی عرشه ببینیم. دوست داشتم زمان کش بیاید و مدت بیشتری روی عرشه و بین این اژدرهای سر به فلک کشیده بمانم. اما ... واقعا دیگر وقت تمام شده بود. شاید در سفری دیگر شب را در همین خلیج و میان دراگون‌ها خوابیدم.

 

61.jpg

عکس 61- آخرین و تنهاترین دراگون

هنگام برگشت، متوجه شدم که ون عوض شده است و این‌بار صندلی‌ بسیار نرم و راحت بود و تا هنگامِ رسیدن به استراحتگاه بین راهی در آرامش خوابیدم.

و اما ادامه‌ی دردسرهای ما با لیدر در استراحتگاه شروع شد. نزد من آمد و اعلام کرد باید هزینه‌ی قایق‌سواری را پرداخت کنید در غیر اینصورت باید همین‌جا بین راه بمانید و نمی‌توانیم شما را تا هانوی ببریم و مجبورید خودتان به شهر برگردید. از او خواستم با دخترِ پرحرف تماس بگیرد. هرچه از دهانم در آمد نثار دخترک کردم و با کلماتی که بلد بودم به او حالی کردم که کلاهبردار است و در این دزدی خیلی حرفه‌ای عمل می‌کند و هزار حرفِ دیگر ....

راستش را بخواهید سال‌ها پیش یک دوست توصیه‌ای به من کرد و من هنگامِ عصبانی شدن، دعوا یا بحث یاد حرف او می‌افتم. می‌گفت هر زمان که خواستی دعوا کنی، خودت را عصبانی نشان بده اما واقعا عصبانی نباش.

الان هم من عصبانی نبودم ولی دلم می‌خواست خودم را عصبانی نشان بدهم و آبرویشان را جلوی بقیه‌ی مسافران ببرم و در نهایت مجبور شدیم آن مبلغ را پرداخت کنیم. اما در نتیجه‌ی عصبانی شدنِ من اتفاقی افتاد که خیلی برایم جالب بود و باعث شد از ماجرای امروز درس بگیرم و از اتفاقاتِ مشابه در روزهای آینده جلو‌گیری کنم. لیدر قبض تمام مسافرانِ دیگر را آورد و نشانمان داد. اولا که روی تمام آن‌ها به صورتِ دستی، تمام خدمات تور یادداشت شده بود. از ون گرفته تا کشتی و ناهار و هر خدمات دیگری که وعده‌اش را داده بودند و اما آن بخشی که برایم جالب بود، مبلغ پرداختیِ آن‌ها بود. چند نفر 50 دلار پرداخت کرده بودند، عده‌ای 75 دلار، بعضی 100 دلار و حتی بالاتر. تازه متوجه شدم که هرچقدر توانشان رسیده از مردم بیچاره پول گرفته‌اند و اصرار دختر پرحرف برای اعلام نکردن قیمت تور به همسفرانمان به همین دلیل بوده است.

روی رسید ما هیچ چیز یادداشت نشده بود و اگر این دلیل محکمی بود، پس حتی می‌توانست پول کشتی و ناهار را هم از ما بگیرد. در هر صورت این ماجرا برای من تجربه شد و بعدها به خوبی ازش استفاده کردم.

خلاصه که به هانوی رسیدیم و بعد از یکی دو ساعت استراحت به خیابانِ محبوبمان رفتیم. باید برای برگشتنِ ماریت که سه روز دیگر بود و مجددا یک شب در هانوی اقامت می‌کرد، هتل رزرو می‌کردیم. کمی در خیابان‌های اطراف قدم زدیم و هتل‌های کوچک را بررسی کردیم. از آن‌جایی که پول پرواز زیاد شده بود باید هردوی ما به همان اندازه صرفه‌جویی می‌کردیم. بنابراین به یک هتل کوچک رفتیم و اتاقی را با قیمت خیلی مناسب برای ماریت رزرو کردیم.

سپس در همان طلافروشی مبلغی دلار تبدیل کردیم و با توجه به نداشتن رسید، از طلافروش خواستیم پشت کارت مغازه‌اش میزان پولی را که تبدیل کرده‌ایم، به همراه نرخ تبدیل ارز یادداشت کند. از تجربه‌ای که همین چند ساعت پیش کسب کرده بودیم، به سرعت استفاده کردیم!

امشب آخرین شب دو نفره‌ی من و ماریت در هانوی بود و دل کندن از شلوغی‌های محله‌ی قدیمی سخت. علی‌رغم خستگی زیاد تصمیم گرفتیم تا نیمه شب در خیابان بمانیم و از هیاهوی شبانه در شهر لذت ببریم. به کافه‌ای رفتیم و محبوب‌ترین قهوه‌ی ویتنام یعنی قهوه‌ی تخم‌مرغی (egg coffee) خوردیم. طعم خوبی داشت اما نامش کمی غلط انداز بود و هنگام خوردن مدام دنبال مزه‌ی تخم مرغ بودم! البته که واقعا مزه‌‌اش را حس نمی‌کردم اما امان از تلقین. بعد از آن کمی در خیابان قدم زدیم و از یک بانوی بومی که سبد چوبی حمل می‌کرد کمی آناناس شیرین و آبدار خریدیم.

این سبدهای معروف از جنس بامبو را در ویتنام زیاد می بینید. حکم یک مغازه ی سیار دارد و منبع درآمد خیلی از زن ها محسوب می‌شود. همه چیز در این بساط پیدا می‌شود. غذا، گل، میوه، سبزی، تنقلات، خوراکی و شیرینی‌های عجیب و غریبِ محلی و جالب‌تر از همه وسایل پخت و پز. زنان به واسطه‌ی این سبدها به چند روش مختلف درآمد کسب می‌کنند. توریست‌های زیادی هستند که دوست دارند این سبدها را روی شانه‌هایشان بگذارند و عکس بگیرند و یا اینکه با خودِ زنان بومی، در حالی که سبد را حمل می‌کنند عکس بگیرند و برای اینکار هم حاضرند پول پرداخت ‌کنند. یا اینکه زن‌های ویتنامی شما را غافلگیر می‌کنند و سبد را روی شانه‌هایتان می‌گذارند، آن لحظه که از سنگینیِ این سبدها بدنتان به یک طرف خم می‌شود و به سختی می‌توانید فقط برای چند ثانیه سبد را نگه دارید، می‌فهمید زن‌های ویتنامی، برای حمل این سبدهای سنگین چه زجری می‌کشند و دلتان به رحم می‌آید و پول پرداخت می‌کنید.

 

62.jpg

عکس 62- نام این عکس را "دوره‌گرد و رهگذر" گذاشتم.

 

63.jpg

عکس 63- ای سبدهاتان پرخواب، سیب آوردم، سیب سرخ خورشید (شاعر: سهراب سپهری)

 

64.jpg

عکس 64- گاهی این سبدها حکم آشپزخانه ای سیار را دارد!

امشب من نیز غافلگیر شدم. گوشه‌ای ایستاده بودم که زنی آمد و بی‌هوا دسته‌ی سبد را روی شانه‌ام گذاشت. تمام بدنم به یک سمت خم شد و نتوانستم حتی چند ثانیه آن را نگه دارم. از او پرسیدم چگونه این وزن را تحمل می‌کنید؟ لباسش را کنار زد و شانه‌اش را نشانم داد. باید از سنگ باشید که با دیدن جای زخم روی شانه‌اش، نفستان بند نیاید و قلبتان درد نگیرد. البته بی‌دلیل پولی پرداخت نکردم و به جایش کمی انبه از او خریدم.

به طرز عجیبی قلبم برای زن‌های این کشور به درد می‌آید. این چند روز مدام این فکر از ذهنم می‌گذشت چرا زن‌های ویتنام تعدادشان به طرز عجیبی بیشتر از مردهاست. پس مردها کجا هستند؟ حداقل در این سه روز آن‌ها را فقط پای بساط اجاق زن‌ها در کنار خیابان و پیاده‌روها دیده بودم. تصور می‌کردم تمام کارهای این شهر به عهده‌ی زن‌هاست. ماریت هم همین نظر را داشت و از این بابت بیشتر از من غصه می‌خورد. اصلا به نظرم کشور ویتنام با زن‌هایش معنا پیدا می‌کند.

 

65.jpg

عکس 65- بار این سبد بادمجان بود. تازه و باطراوت.

 

66.jpg

عکس 66- گاهی هم در این سبدها زباله حمل می‌کنند. مثلا در انتهای خیابان قطاری

 

67.jpg

عکس 67- آناناس‌هایی داشت تازه و شیرین و آب‌دار! زخم شانه‌ی این زن، تا روزها حالم را دگرگون می‌کرد.

 

68.jpg

عکس 68- دوره‌گردی تنها بود. از آن سبدهای چوبی هم نداشت. به گمانم شانه‌هایش دیگر تاب و توان آن سنگینی را ندارد.

شب از نیمه گذشته بود که به هتل برگشتیم، هزینه‌ی سه شب اقامت در هتل را حساب کردیم، 46 دلار ناقابل بابت اتاقکی دلگیر! بارمان را بستیم تا ساعت 4 صبح به فرودگاه برویم.

امروز هم تجربه‌ی خوبی کسب کردم.

در ویتنام به ازای هر خرید مهمی که انجام می‌دهم حتما رسید دریافت کنم و از فروشنده بخواهم تمام خدماتی که در ازای دریافت پول به من ارائه می‌دهد را به صورت کامل روی رسید یادداشت کند. به عنوان مثال برای خرید تور، رزرو تاکسی، تبدیل ارز و غیره. حتی اگر قبض ندارند بخواهم که پشت کارت مغازه یا روی یک کاغذ آن‌ها را یادداشت کند. البته هم با خط ویتنامی هم انگلیسی! کار از محکم‌کاری عیب نمی‌کند و باید سعی کنم ضرر کمتری ببینم!

نظرات کاربران (119 نظر)

× در حال پاسخ به:

محمدی 20 دی 1398 ساعت 21:51

سلام
میشه اسم هتلی که دوباره در هانوی رفتید وراضی بودید رو بفرمایید

علی 19 دی 1398 ساعت 18:31

سلام خانم جمشیدی.این سفرنامه هم مثل بقیه سفرنامه های شما زیبا و جذاب بود.ممنون بابت نگارش و عکس های زیبا

هاني 10 دی 1398 ساعت 11:55

نواجان هزار آفرين به قلم شيوا و زيبايت ازهمسفر بودن با نوشته هايت واقعا لذت بردم

رضا 26 آذر 1398 ساعت 15:43

سلام سرکار خانم جمشیدی
تبریک و خسته نباشید بابت سفرنامه شگفت انگیز شما بامتنی ساده وروان وجذاب.
انگار رمانی هیجان انگیز با عکسهاونوشته هایی تاثیر گذار راخوانده ام.
قسمتهایی از سفرنامه بینظیر است... قسمت اعتراف...چاقوی پلاستیکی...خدایا من کجای دنیا هستم!
وقتی به پایان این سفرنامه رسیدم ناراحت بودم از اینکه این لحظات خوب به پایان رسید و خوشحالم از اینکه هنوز سفرنامه های دیگه شما را نخوندم و هر چه زودتر خواهم خواند.

Tina Azimi 26 آذر 1398 ساعت 11:53

نوای عزیز سلام.
چند هفته ای میشه که سفرنامه ات رو باز کردم و تو وقت های استراحتم ( بین سیکل های پایان ناپذیر شیر و پوشک و بازی و ... ) کم کم می خوندمش. خیلی خوشم اومد به خصوص از سبک نسبتا متفاوتی که نسبت به سفرنامه های قبلیت داشت. عکس ها که مثل همیشه عالی بود.
از این همه شجاعتت حیرت زده شدم. حتی فکر ترک موتور یه غریبه نشستن و رفتن تو تاریکی کافیه که من یکی رو سکته بده. این تجربه ها رو تو سفر هرکسی نمی تونه داشته باشه و قطعا حس خیلی خوبی هم داره.
راستی چقدر تعجب کردم که اتوبوس شوالیه رو تو دنیای واقعی هم دیدم! فکر می کردم فقط مخصوص دنیای سحر و جادو باشه! :)

از این جایی که من الان هستم تا ویتنام چند صد سال نوری فاصله هست ولی تونستم بوی برنج ها رو حس کنم. مرسی که این سفرنامه رو نوشتی و ما رو همراه کردی. به امید سفرهای خیلی بیشتر. موفق و شاد باشی .

پ.ن: اولین غذایی که در سفر بعدی به جنوب شرق آسیا قراره بخورم انتخاب کردم: نودل سرخ شده با سبزیجات!

میثم . 18 آذر 1398 ساعت 11:34

سركار خانم جمشيدي
از خواندن داستان سفر پر فرازو نشيب شما با قلم زيبا و دلنشينتان و ديدن تصاوير جذاب آن لذت بردم و چند ساعتي با شما در ويتنام همسفر بودم.
امیدوارم همواره سفرهای خوب و متفاوتی داشته باشید.

تهمینه م 17 آذر 1398 ساعت 09:55

نوا جان ممنونم ازت. نمیدونم ما از خوندن دل نوشته هات بیشتر لذت بردم یا شما از نوشتنشون. یه جاهایی تفاوت ها و یه جاهایی شباهت ها حس میشه که مهم اینه که هردوشون قشنگن و باید باشن. هم تفاوت هات رو دوست دارم و هم شباهت ها رو. تحسینت میکنم برای همه خوبی هات. مرسی از اینهمه حس زیبا

مریم شاکری 13 آذر 1398 ساعت 16:16

نوای عزیز
بسیار بسیار از خوندن داستان سفر شما لذت بردم. عکس های خوش رنگ با چهره ی آدم ها قلب من رو برای دیدن ویتنام محسور کردن.
ماجراجویی های شما منو کاملا به وجد و هیجان آورد و داشتم با خودم فکر میکردم که چرا جایی برای چنین تجربیاتی در سفرهام نمیزارم یا خیلی کم میزارم؟
چلنچ خوبی بود و راستش به این نتیجه رسیدم که سبک من، تجربه ای با کیفیت مورد انتظار و قیمت مورد انتظار هست و چنانچه در لحظات آخر چیزی را بخوام انتخاب و تجربه کنم که کیفیت پایین یا قیمت بالا بهم تحمیل بشه انقدر حرص میخورم که اون تجربه کوفتم میشه. مرسی که باعث شدی با خودم بیشتر آشنا بشم::) بنابراین من نیز به سبک مریم شاکری به سفرهام ادامه میدیم ;)
امیدوارم همیشه به سفرهای خوب و دور و دراز باشی و تجربیات قشنگ و خوندنی ت رو با ما به اشتراک بزاری.

هدی 12 آذر 1398 ساعت 23:59

ممنون بابت این سفرنامه عالی ، فقط ای کاش دو یا سا هفته زودتر آپلود میشد . تا یک ماه پیش اینجا فقط دو‌تا سفرنامه ویتنام بود که مثل شما انقدر دقیق و با جزییات همه چیز رو توضیح نداده بودن . منم تا کمتر از یک ماه دیگه دارم به ویتنام سفر میکنم و مطمئنا خیلی از سفرنامه شما کمک میگیرم . همین الان هم با خوندن سفرنامت پشیمونم چرا پروازم رو به جای can tho از هوشی مین به دانانگ گرفتم ، چون حقیقتش پروازای can tho رو چک نکردم اصلا .دو‌ تا سوال دارم .یک : میشه بگی چرا از هانوی مستقیم به can tho نرفتی ؟ دو : مگه واسه ویزا سفارت واچر هتل ها رو توی مدت اقامت ازت نمیخواست که همونجا هتلات رو انتخاب میکردی ؟ چون تاکید داشتن رزرو هتل سوری نباشه .به امید سفرها و سفرنامه های بیشتر .

سپيده محمدي 9 آذر 1398 ساعت 17:38

سلام نوای عزیز
اول از همه یه خداقوت و خسته نباشید بابت نوشتن سفرنامه ای با این جزییات میگم، نوشتن با جزییات به شرطی که خواننده خسته نشه کار ساده ای نیست و به خوبی از پسش بر اومدی. مثل همیشه سفرنامه ای بی نقص داشتی و مثل کتاب در طی چند شب خوندم، بسیار لذت بردم و با خواندن هر خط خودم رو همراهت در سفر احساس کردم.
بی صبرانه منتظر سفرنامه های کوبا و افغانستان هستم.
همیشه شاد باشی و سلامت

عابدین 8 آذر 1398 ساعت 17:16

سلام
لطفا هرینه کل سفر تون رو ترجیحا به تفکیک بایط ،هتل ، خوراک و ... بنویسید
ممنون

نیلوفر 7 آذر 1398 ساعت 19:46

سلام.وقتتون بخیر.خیلی سفرنامه جالبی بود و نثر زیبایی دارید.یه سوالی برام پیش اومد این که ماریت یک ایرانیه آیا؟ و این که شما چه جوری زبان تون رو تقویت کردید که این قدر راحت ارتباط برقرار میکنید با افراد خارجی؟

هادی انصاری 7 آذر 1398 ساعت 19:27

سلام نواخانم
سفرنامه پراحساستون را خوندم ممنون . پرکشش مانند یک رمان .
تا بحال ویتنام نرفته ام ولی اجازه می خوام برداشت هایی را که از سفرنامه تون و با مراجعه به نقشه ویتنام کردم بیان کنم :
ویتنام یک کشور دراز از شمال به جنوبه که مرز طولانی شرقی آن تماما در سواحل اقیانوسه یعنی دریای جنوبی چین که قسمتی از اقیانوس آرام است . قسمت شرقی ویتنام بیشتر کوهستانی است و رودهای فراوانی که از آنها سرچشمه گرقته و عرض ویتنام را طی می کنند تا به دریا بریزند سبب ایجاد دلتا و شعبات فراوانی از رودها می شن که بویژه در موقعیت جنگل های شبه استوایی این منطقه باعث ایجاد جذابیت طبیعی خاصی در این سواحل می شه که نمونه هاش همون کانال های آبی با درختان میوه جنگلی سر در گریبان هم هستند که شما در کین تو و هوی آن به تصویر کشیده این مثل یک تکه از بهشت و رویا که آدم آرزو داره روزهای فراوان و در حالت خلسه در اون ها به سر کنه مخصوصا با قایق های محلی مانند بسکت بوت ها .
صخره های عمودی و سرسبز برآمده از آب در بعضی سواحل ویتنام نیز جاذبه دیگر این کشور است که شما در منطقه خلیج هالونگ بی و نین بین ، تجربه دیدار از آن ها را به زیبایی به تصویر کشیده این . بویژه که در منطقه نین بین در میان این صخره های عظیم عمودی ، رود و شالیزارهای وسیع چشم نواز وجود دارد با امکان قایق سواری و دوچرخه سواری از بین آن ها .
به جز این ها مزارع زیبای پلکانی برنج و یا به تعبیر شما تراس های برنج در منطقه شمال ویتنام ، ساپا ، را به تصویر کشیده اید همراه با طبیعت بسیار سبز و کوهستانی این منطقه که جون می ده برای طبیعت گردی و ریلاکسیشن در طبیعت . البته این تراس های پلکانی برنج در مناطق شمالی کشور خودمون هم زیاد دیده میشه که واقعا دلفریب هستند .
سوای از طبیعت ، من هم مثل شما عاشق مردم و صمیمیت هاشون هستم چون مکمل این بهشت خواهند بود اگر به مردمی در یک منطقه برخورد کنیم که صمیمی و خونگرم و مهمان نواز و بی دوز و کلک باشند . یکی از این نمونه ها همان خانم هونگ هست که قایقران شما در کان تو بود . ولی خوب متاسفانه توریستی شدن ویتنام هم باعث شده که این قبیل چهره ها را حداقل در مناطق پر توریست آن کمتر شاهد باشیم و دوز و کلک ها را متاسفانه یه کم بیشتر .
خیابان قطاری هانوی تبدیل به یکی از پرجاذبه ترین مناطق این شهر شده فکرش را بکنین یک حلبی آباد رنگی و زیبا و چسبیده از هر دو طرف به ریل راه آن . مردمی فقیر ولی صمیمی که موجب درامدزایی ملی گردشگری برای این کشور شده اند . شانس آورده اند که در مرور زمان تاب آورده اند و مانند آن خیابان محبوب شما در ویتنام ( که نامش را ذکر نکرده این ) بساط آن ها بوسیله پلیس و شهرداری برچیده نشده . این مثال را گفتم که اهمیت مردم بومی و اصیل یک منطقه را در رشد گردشگری آن بیان کنم .
توصیف شما از منطقه هوی آن نیز فوق العاده بود . فانوس های رنگی ، ساختمان های رنگی به رنگ زرد ژاپنی و شمع های روی قایق های کاغذی در چشم انداز شب رودخانه وسط شهر و عروس و داماد هایی که در جای جای شهر دیده می شوند در شنبه و یکشنبه های شلوغ این شهر زیبا . گاهی دیدار از یک منطقه موجب الهام برای الگو برداری از آن برای منطقه خودمان می شود و من در رویایم اصفهان شهر خودم را در چنین حالتی تصور می کنم . کاش مسئولان شهری هم همین الهام ها را بگیرند با مختصری بودجه ، فضای شهر کلا رومانتیک می شود .
ویزا و بلیط هواپیمای ویتنام گرانه ولی از نظر بقیه هزینه ها چون سایکل توریست و اهل چادر و کمپ هستم هزینه زیادی نمیفته ولی به هر حال اگر در آینده سفری هم به ویتنام نداشتم خواندن سفرنامه هایی مانند سفرنامه نوای عزیز من را از دور در همان حال و هوای بهشتی برده است . باز هم ممنون از شما که با عشق ، ما را شریک خاطراتتون می کنین . من هم تازه با لاست سکند آشنا شده ام و سفرنامه اخیرم رکابزنی دور دریای مرمره ترکیه را همراه با ویدئوکلیپ های آن در اختیار لاست سکند قرار داده ام که ایشالا در اومد یه نگاهی بندازین . کلیپ ها و سبک و سیاق قلم من هم بد نیست :)

مرتضی عزیزپور 7 آذر 1398 ساعت 09:43

سلام خانم جمشیدی . سفرنامه شما نثر خیلی خوبی داشت که باعث میشد خواننده با رغبت زیاد تا آخر به خوندنش ادامه بده . کلا عالی بود . عاشق شهر هوی آن و فانوسای قشنگنش شدم که مخصوصا تو شب بینظیر بود . کوچه قطاری هم خیلی عجیب و جالب بود.
پارورزدن با پا هم برام جالب بود . به نظر من کشورهای شرق آسیا برای سفر همیشه جذابن . امیدوارم باز هم سفر کنید . همیشه شاد و سلامت باشید .

مژگان مرادي 6 آذر 1398 ساعت 08:27

با سلام
سركار خانم جمشيدي بعد از خوندن سفرنامه قونيه بعنوان برنده سال قبل تشويق شدم سفرنامه جديدتون رو بخونم و از خوندين اون واقعا لذت بردم و با توجه به گروني سفر به ويتنام كه من فعلا از ليست سفرهام حذفش كرده بودم باز هم تشويق شدم به اين كشور جذاب بعنوان يكي از مقاصد بعدي سفر فكر كنم با اينكه سفرنامتون خيلي نميتونه راهنماي مناسبي براي سفر باشه ولي احساستون درطول سفر و همين طور عكسها و تجربياتتون آدمو بشدت تشويق ميكنه كه به اين كشور زيبا و ديدني سفر كنه ازتون بابت به اشتراك گذاري اين سفرنامه طولاني و جذاب ممنونم و براتون سفرهاي رنگي و مطابق ميلتون آرزو ميكنم هميشه سلامت و شاد باشين .

مشاهده نظرات بیشتر